ถ้ามันมี time machine ให้ย้อนกลับไปในอดีตแล้วเราสามารถทำบางอย่างได้ใหม่ เราว่ามันก็คงจะดีนะ แต่ว่า ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ คนก็จะไม่รู้จักความเจ็บปวด ไม่รู้ถึงรสชาติของน้ำตาไม่รู้ถึง ความเสียใจ และที่สำคัญ ก็จะไม่มีรู้วิธีก้าวเดินต่อไป เพราะคนก็คงจะเอาแต่ย้อนเวลากลับไปแก้โน่น แก้นี่ จนวุ่นวาย

เราก็เคยคิดว่า ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้..เราจะกลับไปแค่เหตุการณ์เดียว..เรายังคงเลือกที่จะเจอเค้า เราเลือกที่จะมีกับเค้า แต่เราจะเข้าใจให้เค้ามากกว่านั้น เราจะใจเย็นให้มากกว่านั้น เราอยากทำให้เค้ามีความสุข ถึง ยังไงแล้ว มันก็ต้องจบ เราแค่อยากให้มันจบในแบบที่ดีกว่านี้

ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันบ่อยๆ เราว่าเวลาก็ช่วยให้อะไรๆมันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น(มาอีกนิด) จริงๆแล้ว เราไม่เคยขาดการติดต่อกันเลยด้วยซ้ำ เค้าบอกว่าเราชอบหมกหมุ่นอยู่กับอดีต เราก็ยอมรับว่าจริง..ตั้งแต่เกิดมา เราว่าเราไม่เคยทำใครเสียใจเท่าทำให้เค้าเสียใจ และเราก็ไม่เคยเสียใจเพราะใคร เท่าที่เค้าทำให้เรารู้สึกเสียใจ มันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายของเค้า แต่รู้มั้ย เราก็รู้สึกแย่เหมือนกันๆ เค้าบอกว่า ถ้าเรามีใครคนใหม่ อย่าทำแบบนี้กับคนอื่น มันไม่มีใครทนได้เท่าเค้า

ตลอดเวลา 274 วัน ไม่มีวันไหนที่ไม่รัก ทุกๆวันเราคิดว่า เราโชคดีที่มีเค้า แต่เราก็ทำอะไรโง่ๆ มันติดที่เราสองคนไม่เข้าใจกัน เหมือนจะเข้าใจ แต่มีเรื่องหนึ่งสำคัญที่เราไม่ยอมเข้าใจกัน มันก็เหมือนแก้วที่แตก เอากาวมาทา มันก็มีรอยแตก ใช้ไป มันก็แตกอย่างง่ายๆ จนวันนึง เราสองคนเหนื่อยที่จะหากาวมาซ่อมแก้วใบนี้ จริงๆแล้ว ยังไงมันคงมีวันต้องเลิก แต่เราคิดว่า มันน่าจะยืนยาวกว่านั้น :)

ถึงคนป่วยคนนั้น..ว่าห่วงเหลือเกิน