Tubby's profilehttp://leesungjinnrg.blo...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 29 Live from NY อ้าวไม่ใช่แหละเมื่อวาน เราก็ไปประชุมหลีดตลกมา ... เออ ตลกดี... ประธานคนแรกเค้าบินลัดฟ้ามาจาก New York เลยนะ...เพื่อมาประชุม หลีดตลก
ฮืมมม เป็นความรู้ใหม่ที่ว่า...เวลาเครื่องบินลง landing ก็ไม่ต้องไปไกลถึง สุวรรณภูมิ ... ใต้โต๊ะบรรยาย บร1 ห้อง 206 ก็พอ..
อะ อะ ไปกันใหญ่แหละ
ไปวันแรก ก็เปรี้ยวหนัก เหมือน preview ให้หนาวเล่นว่า เมื่อเราเป็น หลีกตลกกันแล้ว ก็ต้อง ถึก อย่างแรง
หันไปเจอ พี่ต่อ เต้น กะพี่หั่ง...โอ้ย ละสายตาไปไม่ได้...เต้นได้...โดนใจจริงๆ แล้วพี่หั่ง ตอนแรกมา ก็นั่งคุยกะเมย์
เออ พี่หั่งมามาดเข้มเนอะ สุขุมอย่างแรง แต่พอเต้น...เฮ้ย...หน้านี่ไปตามเลยทีเดียว...ช็อคมากค่ะ...ให้เรากะเมย์เกิดสลีปิต
เพราะ ไม่สามารถแพ้ แกนโต๊ะรุ่น 44 ได้...เลย เต้นกระจายบ้าง ... แต่มันก็ไม่ค่อยกระจายอะเนอะ(เทียบกะพี่ๆ)... เด้ว ขอ วอร์ม ก่อน
และก็ได้เห็น ท่ารักนะ แต่ไม่แสดงออกแหละ...ปีนี้ขอเป็น...i need somebody อยากขอสักคนให้รัก...คนที่ยิ้มให้กันตรงหน้าปากซอย..ได้ป่ะ กร๊าก
mutiple characters - บทสนทนาของสมองเม็ดถั่วเขียว
"การกังวล ปน หวั่นๆ มันเป็นเรื่องธรรมดา เวลาเราชอบใครมากๆใช่ม่ะ"
"อืมม บอกทำไมเนี่ย"
"ก็คือว่า เราเป็นคนขำๆปน sarcastic..อาจลืม ตริตรองก่อนได้กล่าววาจา"
"แล้ว..."
"มันเลยเหมือนเราคิดมากเกินไป จนไม่น่าจะบอกอะไรด้วย แต่คือที่จริง เรารู้ว่า ถ้ารู้ไว้ก็ดี กว่าไม่รู้..."
"แล้ว ทำไมต้องเป็นแบบนั้นล่ะ...รู้สึกว่าตัวเอง ขี้หึง รึ"
"โอ้ย โนๆ เปล่าอะ ไม่มีสิทธิ์หึงอะ...ตลกแหละ...อย่าใช้คำนั้นเลย"
"อ้าว แล้วบ่นเพื่อ"
"แค่..แอบกลัว..ก็เท่านั้น"
"อ้าว ไม่มีความมั่นใจเลยนี่.."
"ก็คงใช่..ไม่มีความมั่นใจและก็ขี้กังวล เพราะเราแค่อยากให้ความรู้สึกดีๆที่เรามี มันได้ส่งไปจริงๆ ไม่ใช่ โดนกั้นไว้ เพราะ reactionฉับพลัน ที่เราไม่ได้ตริตรอง เคยผิดพลาดมากับตัวเอง และ เห็นคนใกล้ตัว..ใจอาจไม่ได้คิดอะไรเลย..แค่งี่เง่า..ต่อมาก็รู้สึกผิด..แต่กว่าจะแก้ก็สายไป..เรากลัว"
"ก็พยายามตั้งใจสิ...จะได้ไม่เสียใจ ถึงอะไรจะเกิด"
"ไม่เสียใจหรอก ถ้าได้รู้ตัวว่า ทำตัวดี เราแคร์ความรู้สึกของเราและคนโน่นมาก เฮ้ย..อธิบายไม่ถูก..รู้กะตัวเองก็พอนะ"
"เออ แกบ้าวะ"
บทสรุปของ คำสนทนา ของ สมองเม็ดถั่วเขียว คือ....เราบ้า และ ติ๊งต๊องแหะ..- -" พูดคนเดียวก็เป็น..เหยอ..ประหลาด
November 25 อย่าซีเรียส แค่ ขำๆศิลปิน :Bodyslam
เพลง : สักวันฉันจะดีพอ อยากดีพอ ให้เธอได้มั่นใจ แต่ที่พอมี ก็แค่ทั่วๆ ไป ความจริงคือเธอยังลังเล ยังไม่เทให้กันหมดหัวใจ กังวลว่าเธอจะเจอใคร ที่รักเธอเหมือนกัน ฉันก็เลยแค่ขอให้...เธอ เธออย่าเพิ่งไปบอกรักใคร รอฉันได้หรือไม่ วันที่ฉันจะดีพอ อยากจะขอเวลาหน่อย มันคงไม่นานเกินไป ไม่ต้องรออะ...เพราะตัวเราก็ไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้น
ถ้าเค้าเจอใครที่รักเค้า และเค้าก็รัก
ก็ดีใจกับเค้า...
และเค้าก็ไม่จำเป็นต้องแคร์...เพราะว่า ถ้าเค้ามีความสุข
มันก็คือจุดหมายของเราอะ ที่เค้ามีความสุข
ไม่ใช่ว่าเค้ายิ้มเราต้องยิ้มด้วย...ไม่ใช่เค้าร้องไห้ เราต้องร้องด้วย
เราแค่...อยากอยู่ตรงนั้นเวลาที่เค้าไม่มีใคร...เป็นเพื่อนนั่งเฉยๆก็ยังดี..ถ้าเค้าต้องการนะ
ไม่ใช่นางเอกนะ...ต้องสวยและงดงามเกินไป...เราง่ะออกจะ นักเลง
ถ้าการที่เราชอบเค้าแล้ว เค้าทุกข์ เราจะเสียใจมาก
เธอเป็นคนดี ที่ใครก็ต้องการ เธอเป็นคนเดียว ที่ใครก็เฝ้าฝัน ยังไงก็ยังจะจริงจัง ก็ขอทำทุกทางสุดหัวใจ
ทำดีให้เท่าที่คิดไว้ อยากให้เราคู่กัน ฉันก็เลยแค่ขอให้...เธอ เธอก็แค่อยากให้เรารักกัน ฉันต้องทำให้ได้ คงมีสักวัน แค่อย่าเผลอไปมีใคร ยังไงก็รอกันหน่อย แต่ที่ทำก็จะทำให้สุดใจ...เพราะไม่อยากเสียดาย ไม่อยากเสียใจ
เหมือนแข่งกีฬา..ถึงแพ้ แต่ก็ยังภูมิใจ ถ้าได้ทำเต็มที่แล้ว
และ รัก มันไม่ใช่ขั้นกีฬาหรอก...เราคนเดียวกำหนดไม่ได้...และคงไม่มี แพ้ หรือ ชนะ หรอกนะ
คำตอบสุดท้ายของเค้า ไม่ใช่เราก็ช่างเหอ...คนที่ใช่กะคนที่มารัก..มันคงไม่เหมือนกัน
แค่เราไม่ใช่ตัวปัญหาในชีวิตเค้าก็ โอเค แล้วล่ะ
เพราะเราก็บอกไม่ได้ว่า อนาคต เค้าจะยังเป็นคนเดียว เป็นที่หนึ่งรึเปล่า
ถ้าเค้าบอกตรงๆว่าไม่รักเรา...เค้ามีใคร...เราก็คงจะไม่ดันทุรัง...คอย
แต่วันนี้...ก็เป็นอย่างที่เห็น...
ยังไงก็ยังจะยืนยัน อยากให้เราได้คู่กัน ฉันก็เลยจะขอให้เธอ ให้เธอช่วยรอกันหน่อย ให้เธอช่วยรอฉันได้หรือเปล่า ถ้าตัวเราจะมีสุข เออ ช่าย เราอยากเป็นอย่างเพลงท่อนนี้
แต่ถ้ามันไม่ใช่...โลกเราก็คงไม่ถล่ม
ปฏิเสธไม่ได้หรอก เกิดวันนึง เค้ามาบอกว่า "เออ เรามีคนในใจแล้วล่ะ"
เราก็แน่สิ เสียใจ แต่ก็ โลกเราก็ยังหมุน...
เราไม่ได้เป็นคนมีความมั่นใจมากมาย อะไรในโลกก็ไม่แน่นอน...
อย่างน้อยนะ...
เราก็ยังดีใจว่า...ครั้งหนึ่งนะ...ได้รักคนดีๆ...ได้รู้จัก...
เป็นความทรงจำดีๆ ให้ได้ยิ้ม...เพราะตอนนี้ เราก็ยังยิ้ม...
อย่าเพิ่งอาเจียนเพราะเราก็เขียนอย่างเขินๆ
สรรหาคำ ที่ ตรงๆ ทำให้เข้าใจ
เราก็ไม่ใช่พวก หญิงจ๋า คิคุ อะโนเนะ
ไม่เข้ากะตัวเราหรอก
อืมม
........
November 23 หนูฝ่าไฟแดงวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนในโต๊ะนามว่า สา...Happy Birthday และขอบคุณสำหรับเค้ก yamazaki...ก๊ากๆ (แทนที่เราต้องซื้อให้มันป่ะ)
วันนี้ขับรถไปท่าพระจัน(ถึงไม่ถึงมาติดตามชมกัน) เราก็อยากศึกษาเส้นทาง ก็วันนี้ตั้งใจจะแวะ สว ส่วน จั๊ด เมย์ หมู เกมส์ (ท่าทางว่า จะ guest น้ำพุ4ที่เหนียบแน่นมาก)
ก็จะไปท่าพระจันทร์ เราก็เลย เออดี มีเพื่อนนั่งรถไปด้วย...แต่ต้องขอโทษเพื่อนๆที่มารับช้า จน เมย์ และ หมู ต้องอบsaunaไปพอควร ลดไป หลายโล(โว้ว)
อะ พอออกเดินทาง ยังคงไม่ค่อยมีอะไรเกิดขึ้น แต่พอลงทางด่วนตรง ยมราช เราก็เห็นรถคันมีทะเบียน "ตม" อ้า เราก็พูด...เฮ้ย ตม
หมูก็ต่อทันทีว่า "ต้อมมา" พี่ต้อมเป็นรุ่นพี่ที่หมูชอบ(มากกก...)เอกจิต ปีสี่ แต่เพราะ มธ มันแยกcampus เลยทำให้น้องหมูไม่ค่อยได้พบหมีอบอุ่นเท่าไร
(เอาพี่takeเราไปก่อนมั้ย...หมีเหมือนกัน) แต่ของเค้าแรงจริง ...สักพักไอ้เมย์ก็ตะโกนว่า
"คนเชี้ยไรหน้าเหมือนพี่ต้อม" รถ VOLVO คันนึงแล่นผ่านไป...เราก็เร่งเครื่องตาม เพราะอยากรู้จนจับจิตว่าใช่ พี่ต้อม...หมีขั้วโลกของหมูรึเปล่า
สรุป....ว่าใช่....โอ้โฮ ของเค้าแรงจริงเหอ...และทั้งรถก็กรี๊ด(เว้นเด็กผู้ชายสองคนนะเอิ๊กๆ) คือ กรี๊ดดีใจ เพราะ ดีใจแทนเพื่อน...ดีใจที่มันได้เจอ..เพราะปกติมันไม่ได้เจอ
ชอบคลาดกันสองคนเนี่ย...พี่ต้อมมารังสิตอยู่interzone ไอ้หมูขึ้นรถสองแถวตรง interpark ไรแบบเนี่ย หมูไปท่าพระจัน พี่ต้อมมารังสิต...เจ็บแทนเหอ
แล้วเราก็พยายามขับรถตามพี่ต้อมไป (แต่จุดหมายเดียวกันเหอ..ท่าพระจัน) แต่แล้วก็มีรถขนของ ทะเบียน ปว(ป๋วนวะ) มาคันระหว่างรถเรากะพี่เค้า...โคตรเสียใจแทนหมูอะ
แต่มันสุดยอด...อะ แค่ เจอทะเบียน ตม ต้อมมา...ต้อมก็มาจริงๆ...เฮ้ย คนที่เราชอบก็ ต เต่านะเว้ย...คราวหน้าช่วยสงเคราะ ตะโกน "ต...มา" บ้างนะ...
เราจะได้เจอบ้าง..โอ้ ไม่ไหว..ยุบหน้อ พองหน้อ..ทำสมาธิก่อน...
....
....
...ตั้งสติได้แหละ เขียนต่อ
...
....แล้วและเราก็ใกล้จะถึง มธ ท่าพระจัน แต่ว่า สุทธาทิพย์เลี้ยวผิดค่ะ ด้วยความไม่รู้... โน่นล่อขึ้นสะพานปิ่นเกล้า...เพื่อนๆร้อง เฮ "ไอ้ตั๊บ กูจะไปถึงมั้ย" ก๊ากๆ เราก็แอบเครียดนะเว้ย เพราะว่าไม่รู้ทางจริงๆ เพื่อนก็บอกให้หาที่ U turn
สุทธาทิพย์ก็หาค่ะ..อ้า...เห็นแล้ว ป้ายข้างหน้า.. U TURN ได้..เราก็ขับไปเรื่อยๆ (ไม่เร็วเลย อยู่ที่ 60 เหอะ) แต่ว่า เอ้ ทำไม รถกูมันโดดเดี่ยวอย่างนี้...
อ้าว...เวร...ตูฝ่าไฟแดง...ไอ้เมย์ตะโกนใหญ่ "ไอ้ตั๊บเมิง ฝ่าไฟแดง"....แต่ทุกๆคนก็ หัวเราะ เหอะ...เราอะ โคตรกลัวและคิดว่าเพื่อนๆก็กลัว แต่ว่ามันก็ฮา...
สุดท้าย
เราก็เปล่าไปถึง ท่าพระจัน เพราะ เพื่อนคิดว่า ชีวิตควรมีต่อ (อ่ะช่ายเรามี...เหยอ...เล่นง่ายเนอะ) เพื่อนก็เลยลงที่ กองฉลาก....เพื่อที่เราจะได้ ขับไป สว ง่ายๆ...
สุดจะอยากกราบเพื่อน หา ประเสริฐกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว T_T ร้องไห้ เอาน้ำตาไป สามหยด..ต้องซื้อขนมไปเส้นไหว้ด้วยความนอบน้อม
"จะเป็นไรไป หากได้รักคนดีๆ หากเธอนั้นไม่รักชั้น บอกใจว่ามันก็คงไม่สำคัญ
ก็เพราะเธอน่ารัก ชั้นเลยต้องรัก
ก็ไม่จำเป็นต้องห้ามหัวใจ
ก็เพราะว่าอยากรัก ไม่กลัวที่ต้องเสียใจ
ไม่ว่าจะยังไง
เลือกแล้วว่าจะเป็นคนที่รักเธอ"
อืม...ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆขาวๆ คงน่ารักเนอะ ถ้าจะให้เพลงนี้กะใคร...
- -"
ไม่น่าชอบดื่มนมตราหมี กะ เล่นกลางแดดเลย
สายไปสะแล้ว...- -"
November 19 SW SPORTS DAYเฮ้ยเขียนมาหลายรอบแหละ รู้สึกว่า ไม่ว่าเขียนยังไง มันก็ยังดูเศร้าอยู่ดี ก็หวังว่าคงยังไม่มีใครมาอ่านหรอกนะ...
สมองเท่าเม็ดถั่วเขียวแรกแย้ม ของเราค่อนข้างเชื่องช้า...คิดโน่นคิดนี่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉลาดในหลักวิชาการ หรือในด้าน สปช.
แต่เราแค่ไม่ชอบให้สิ่งไหนมาคาใจเรา... เราต้องไม่หลับตาก็เจอแต่เรื่องเดิม..เราคิดว่า...เราก็พัฒนาขึ้นนะ
อะ อะ ต่อๆ
เรื่องกีฬาสี จะไม่นอกทางแว้ว..ก็ไปโรงเรียนด้วยตัวเอง โดยสารสาย70ไป เจอเพื่อนจิ๊บ และ แพร ใน Mc
แล้วก็เคลื่อนทัพเข้าโรงเรียน...แต่นะ...แอบไม่ top form...หัวอย่างยุ่ง ผมเซ่อไปเปล่า...ก็ไม่ได้ชอบทรงนี้หรอก...แต่ยายกะแม่สั่งห้ามยุ่งกะผม
ก็คนผมยาวช้าก็เงี่ย..งอนวะ ก็เจอน้องน้ำตาล...ไอ้นี่...เจอหน้ากันเป็นอันต้องเว้าเรื่องบุรุษ โดยเฉพาะหนุ่มต่างชาติ...น้องแกบอกว่า
เสียดายชวน ตีฟ ตีฟไม่มา...ไม่ใช่แค่น้องที่เสียดาย พี่ชวนมันเหมือนกัน มันก็ไม่มา...งอนวะ...แต่คิดถึงตอนโน่นที่มันยังอยู่โรงเรียน...
ไปมหิดลทำไมหึ...ไม่อยู่ต่อให้ชุ่มชื่นหัวใจ..ยังจำได้งานวันเกิด matt ตีฟเอ่ย ตีฟ.....>_<และอีกมากมาย(บอกแล้ว ไอ้ที่พลาด1ปีครึ้ง มันแค่ฆ่าเวลา..แต่เจ็บจริง)
--คิดถึง steveโว้ย--อยากเจอ อยากเจอ...และขอบอก malcolm ก็อยู่มหิดล...จะดีเหรอวะ...อีนี่ก็อยากเจอ..แต่จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เราเจอเค้า..เราแอบวิ่งไปหลบวะ
ทามมายตอนเด็กๆเรา old sun old wind แบบนี้
อะ เราก็ไปทัน พาเหรดนะ ปีนี่...ก็เค้าว่า คึกคักตั้งแต่เริ่ม...เราก็เฉยๆวะ แต่รู้ว่าชุด แดงขาว ปีไหนก็ไม่นอยหนักเท่าปีเราแล้ว
neverland..บ้านแกสิ..ปีนี่ เป็น navy ไรสักอย่างอะ แต่ก็...ไงก็ดีกว่าเราอะ
จุด climax ของเราแทบจะไม่ใช่การดูกีฬา หรือการแสดง(โทษทีกะน้องๆที่เราสัญญาว่าจะดู)แต่เป็นการเจอเพื่อน...ห้อง 12(ที่เราเจออะนะ เราไปเช้า) เจอ เพื่อนจิ๊บ(ภริยานายตำรวจใหญ่) แพร สนมใหม่(ที่เมื่อเจอกัน สวมกอด และ ร้องไห้..ไม่fake นะ มันร้องจริงๆ)สนมหนิง (มาเป็น packageคู่กะใหม่ ขอบอก เมื่อขาด package คู่นี้แล้ว เราเหงาใจมากๆจริงๆ) ฝ้าย(talents)อันนา(ยืมเสื้อผ้ามันไปยังไม่ได้คืนเลย)ด้วง(ใครเห็นหน้ามันในเครื่องเราก็บอกมันสวย...โถผู้ชาย) เจอ นิ่ง(ลืมบอกประโยคเดิม "เมิงสวย" แต่เอาเหอ..งงๆกะเพื่อนคนนี้เรียนศิลป์- เยอรมัน กันมาใช่ม่ะ..เออ เมิงไปโผล่ เรียน SI ได้ไงวะ...เออ ชอบหนุ่มคณะแกวะ ก๊าก..)เจอ เตย(พี่mark ที่ยังไม่เปลี่ยนชบาแก้ว) เจอ ชี่ (Lydia สวยขึ้นมากๆ Chad ชอบมากๆค่ะ)
ชี่บอกว่า ละครของกลุ่มเรา อาจารย์เอาไปเปิดให้เด็ก ม6ที่เรียน วิชาการละคร ดูทุกห้อง...แม้ง...อับอาย..เราอะ อย่าให้พูด..
conceptของแต่ละสี นี่ก็ ฟ้าก็บลูบูลิม ชมพู the musical เขียว รั้วของชาติ เหลือง sixty ก็น้องๆทำออกมาได้น่าสนใจมาก
นี่ๆ สีชมพู มีเอาเพลง แช่วับ มาทำเป็นเพลงเชียร์ด้วยเว้ย...โอ้โฮ stand เลยได้ที่ หนึ่งไปเลย ก๊ากๆ เออ แต่อยากบอก ไม่รู้ทำไม..
ตั้งแต่เราเกิดมา ยังไม่เคยได้อยู่กีฬาสี สีชมพูเลยวะ ตั้งแต่ ราชินีบน ถึง สว เออ ดีๆ ตอนอยู่มหาลัย ก็ไม่มีทางเป็นสีชมพูเหมือนกัน..เหลืองแดงเต็มๆ
แต่กีฬาสีที่เราประทับใจสุดก็ต้องเป็น Yellow Studio(ปีเราเอง)เราอยากได้ Hollywood แต่ก็นะ ไม่ต่างกะ Studio ตอนแรกเสนอ Yellow จีวร...ทามมาย
ไม่มีใครเอา ไอเดีย เราไปสักทีวะ ... Yellow Studio Action ยังมีอีก พอเป็นแดงขาว เราก็เสนอ ไอเดีย แดงขาว สไบแล่น ก๊ากๆ ใส่โจงกระเบนสีแดง..ออกจะแนว
คาดสะไบไขว้กันเป็นสีขาว...แนวๆ...อย่าให้หลุดเชียว...shock
ก็ กลับไปโรงเรียน เจอผู้คนมากมาย รุ่นพี่รุ่นน้อง รุ่นเพื่อน...เลือดแดงขาว...
ดีใจที่ไม่ได้เจอคนที่เรายังไม่พร้อมจะเจอ...ถ้าไม่เจอกันอีกเลย จะเป็นอะไรที่ค่อนข้างดีมาก เพราะเราเตรียมใจไม่ทันแน่ๆ
ถึงคนที่เราทำให้เสียใจ...ใครเป็นเพื่อนน้องเค้าก็บอกเค้านะเพราะ อย่างที่เห็น..เจอหน้าเราก็..มองผ่านไปเลย..คงเกลียดเรามากใช่มั้ย
ว่า เราขอโทษไม่ว่าอะไรก็ตามที่เราทำ...ถ้าเค้าทำเหมือนไม่เคยรู้จักเรา ไม่คุยกัน แล้วถ้าเค้าสบายใจ
ก็ตามสบาย...เราก็ไม่อยากทำให้เค้าต้องหงุดหงิด..แต่อยากให้รู้ด้วยว่า เราเสียใจ เพราะ ในขณะที่เราทำให้น้องรู้สึกแย่ และเราไม่ได้ตั้งใจ...
มันอาจทำให้เค้ารู้สึกไม่ดีมานานแล้ว
ในทางกลับกัน น้องเค้าทำให้เรารู้สึกดีมากๆ เรารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ทำให้เค้ารู้สึกดีๆ อย่างที่เค้าทำให้เรารู้สึกไม่ได้
สำหรับเพื่อนๆ...คงไม่มีทางที่เราจะกลับมาพบกันครบ47คน(มันอาจมี แต่ยากเรารู้)
แต่ว่า...46คนในห้อง 6.12 รุ่น 101 จะเป็น 46 คนที่เราไม่มีวันลืม..
มิตรภาพต่อกันติดเสมอ...ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง...รักนะเว้ย
3 ปี ที่ผ่านมา เป็น 3 ปีที่มีค่าจริงๆ...
November 16 จะกลับกีฬาสีพรุ่งนี้จะกลับโรงเรียน ไปกีฬาสี ใจจริง อยากโดดเรียน มธ มันทั้งวันเลย แต่มีเรียนบ่าย ก็ต้องกลับมาเรียน
ช่วงนี้ เบื่อ มหาลัย ไม่จำเปนต้องอธิบาย...ไม่ดิ กูเสร่อมาเรียนเอง มธ ไม่ได้เชิญกูมาเรียน ฮ่าๆ เรานี่ก็พาลเค้าไปทั่วนะ
เสียดายเนอะ เสียดายทุน กพ. รอบสัมพาดแล้วสิตอนนั้น...5 คนสุดท้าย กูดันไม่ได้ ถ้างั้นจะได้ทิ้งเมืองไทยไป หลายปีอยู่
แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ไปเมืองนอกแล้วมันจะดีขึ้น...เรื่องแย่ๆกว่านี้ เราก็ยังผ่านๆมาได้ ทำไมแค่นี่จะผ่านไม่ได้ใช่ม่ะ
เรื่อง แย่ๆในชีวิตเรามันเยอะ...เราก็เลยขี้กังวล อยากเดินระวังๆ แต่เมื่อคิดว่า เดินระวังๆแล้ว ก็ยังเจ็บอยู่ดี ไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม
พอเหอ บทเรียนพวกนี้...เราเซ็งแล้ว ขอเรามีความสุขบ้างได้มั้ย ขอให้เช้าตื่นมา รู้ว่า วันนี้จะมีสิ่งดีๆเข้ามาบ้าง
ตอนสมัยโรงเรียน เราทำ ชมรม ค่อนข้างเยอะนะ เราทำ ชมรมอังกิด ก็เหมือนพวกสอนน้องหลังเลิกเรียน...เด็กก็เยอะอะ
เน้นลูกฮา ต่อมาทำใหญ่หน่อย ทำ dreams and teams เค้าว่าจะขยายเข้า มหาลัย แหละ เรากะอีสิท ตั้งหน้าตั้งหน้าอยากทำ
dreams and teams ค่อนข้างเป็นชมรมใหญ่นะ ใน สว เพราะว่า มัน link หลายทาง และ กิจกรรมเยอะมาก ต้องสละเวลาเรียนสุดๆ
เราอาจไม่ได้ทุ่มสุดตัวอย่าง ไอ้เนย (เสียดายนะ แกไม่ยอมเข้า มธ จะได้มาเป็นรุ่นน้องเราอีก...รักเมิง แล้วจะไปหาที่มหิดล...คดีเก่าเราอยู่ที่นั้นตั้งสองคดี)
แต่เราก็ เรียกเราก็ไป เวลา รับสมัครน้องๆ เวลามีน้องหน้าใหม่ๆเข้ามา...เราบอกตรงๆเหอ ที่โรงเรียน เดินไปไหน น้องก็เดินมาบอกว่า
"จำหนูได้มั้ยค่ะ" อย่างนั้นอย่างนี้ เราอะ เข้าใจเลย ฟิวเนี่ย เราไม่เคยเข้าไปถามรุ่นพี่คนไหนแบบนั้นหรอก
เรากลัวโดนตอกกลับ...แต่เราก็เข้าใจความรู้สึกเด็ก...ตอนนี้เราก็รู้สึกอย่างน้องเค้าอยู่ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้
ถ้าเราเป็นรุ่นพี่...เราจะไม่ทำให้รุ่นน้อง รู้สึกแบบนั้น
ถ้าเป็นตอนนี้ แล้วเราอยู่ โรงเรียน เราจะทำอะไรอยู่นะ
เอาเป็นตอน ม5 ละกัน...เพราะ peak ของ เดก สว มักเป็น ม5 เราคงต้องซ้อม handball อยู่ พร้อมกับ ยก cut out ระบายสี cut out
ค่อยวิ่งวุ่นกะเพื่อนๆ check ชื่อน้อง...หาข้าวให้น้อง...(นั่งคุยเล่นกะน้อง) ซ้อมน้องร้องเพลงเชียร์ด้วย...โชคดีมาก ที่สีที่เราคุม เป็น
น้องที่เราทำ รับน้อง อ๋อ คดีแรก ของเราก็อยู่ห้องนี้...ก๊ากๆ น้องรัก คือ เราไม่ได้เป็นอะไรแบบ เด่น หรือ น้องกรี๊ดกร๊าด แต่ก็ภูมิใจอะ ที่ได้ทำอะไรให้สี
เพื่อนๆที่ได้อยู่ด้วยกัน ชอบ สว เวลา เงียบๆ คนน้อยๆ และ มีแค่พวกที่อยู่ด้วยกันมานาน ไม่ว่า น้องๆหรือ เพื่อน มันดีจริงๆ
แอบเสียใจที่ตกม้าตาย ในงานของ dreams and teams ...คดีที่สอง ของเรา รุกราน ชีวิตเยอะไป เราก็บ้าจี้ ให้เค้ารุกราน อยู่นั้นแหละ
เรื่องงาน ให้ทำ ทำเต็มที่ แต่เรื่อง คดี เนี่ย...เฮ้อ...อย่าจำภาพพี่ ที่เป็นแบบนั้นเลยนะ...เสียแก่เลย
แต่ก็ดีใจที่น้องๆในชมรม ยังอุสา จำเราเป็น พี่ที่ หนุกหนาน ทำตัวติ๊งต๊อง...แม้น้องๆจะชอบcomment ว่า เราหน้าโหดมาก แต่ก็ ฮา...เออดี
จำได้ วันที่คัดตัวเด็กไปค่าย...เราให้คะแนน โคตร กระจายอะ...กะ กรรมการคนอื่น นี่โคตร ดุเดือด แล้วก็มีน้องคนนึงเครียดมาก วิ่งร้องไห้ ออกไป
พี่ๆอย่างเรา ต้อง วิ่งตามกัน โคตรมันส์อะ 555 โอ้ย ชมรม พี่มันขำๆ ไหนจะต้อง ไป ตีกะโยธิน (เฮ้ย...แค่คู่กรณี เท่านั้น) ไหนต้อง ทนเด็กจุฬาว๊าก(รู้กันนะ)
กุมพา นี้ ก็จะมีค่าย...ขอบคุณ ไอ้เนย ที่ชวน..บอกมันไปแล้ว..."ไปแน่"...อย่าลืมละ ว่า ชวนตู...โคตรรักเมิงเลย
November 14 เพลง หยดน้ำวันนี้เรียน EG 231 โอ้โฮ เป็น ปีหนึ่งคนเดียวเลยในห้อง..
ได้เรียนตึกรัดสาดด้วย แอบเซ็งหนัก เพราะ คิดว่าจะได้ พบเจอคนกระชากใจ
รุ่นพี่ๆที่ ว๊าก...ทำให้ใจเต้นแรง...แต่พระเจ้า...บ่มีไผ ให้เฮามอง
เฮาก็เลยกลายเป็นคนตั้งใจเรียนไปเลยทีเดียว
วันอังคาร และ พฤหัส กะเฮา เทอมสองค่อนข้างเป็นอะไรที่ วิ่งกระเต่กฟัด นิดหน่อย
จากตอนเช้า หอบข้าวของ เรียน EG231 ที่ ตึด รัดสาด และ เหาะกลับมา SC เรียน TH162
วันนี้ได้มีโอกาส เผยแพร่ ศัพท์ "นอยหนัก" ให้อาจารย์ได้รับรู้...
อาจารย์แอบอลังการใจ...รีบใช้สำนวนใหม่เลยทีเดียว
"นักศึกษา อย่าเพิ่ง นอยหนัก ค่ะ เด้วจารย์จะปล่อยแล้ว"
ไอ้คำนี้ มัน เริ่มมาจาก ป้าโอ๋ ที่ ป้าชอบพูดว่า "นอย นอย" ไรแบบเนี่ย
แล้วเมื่อมี้หน้าป้าประกอบว่า "นอย เชี้ย เชี้ย" ป้าจะมีหน้าประกอบที่เร้าอารมณ์มากๆ
ทำให้น้องๆ น้ำพุ 4 เริ่มใช้คำอย่างแพร่หลาย...roomate เราเป็นเด็ก สวนศิลป์2 มันบอกว่า
ได้ยินใครพูด คำว่า นอย ช่วงแรกๆ หันไป เปนเด็กน้ำพุ 4 หมดเลย...
เฮ้อ...เทอมสองแล้วเหรอฟร่ะ...ปีสอง เราก็จะเริ่มอยู่กะ เอก ของเราแล้วสิ..
ก็ ภาษาวรรณ แหละ ตั้งใจแน่วแน่...โท เยอรมัน เพราะ เพื่อนดีมากๆ จนไม่อยากทิ้ง...ภาษาและเพื่อนอะนะ
เด้วต้องเพิ่มถอน เด้วต้อง ยื่นเอก...ชีวิตคือการต่อสู้จริงๆ
ตอนเด็กๆ เห็นรุ่นพี่เอนกัน...ใครเอนไม่ติดนี่เหมือนโลกถล่ม ชีวิตมอดม้วนมรณา
เราก็คิดว่า เฮ้ยเมื่อเราเอนแล้วจะเป็นไงวะ...
พอเอนติด ก็ไม่ได้คิดว่า เอน มันยากตรงไหน...ตอนดูตารางเรียนก็เห็นว่า
จัดเองได้ด้วยแหะ...ลงเรียนไป ครบ หก ตัว...คิดว่า คงไม่เหนื่อย
แต่เรียน มหาลัย เหนื่อยกว่า เรียน โรงเรียนอีก
เราชอบที่จะ เรียน คาบละ 50 นาที ชอบที่มีหนังสือเรียนมาให้อ่าน..แต่มหาลัย สุดจะต้อง ดิ้นรน
เกรดก็สุดลุ้น...ต้องแบบว่า the best ไม่ใช่ average ถึงจะได้ดีๆ
แล้วต่อไป ถ้าเราทำงาน...ชีวิตไม่มี พัก..ไม่มีปิดเทอม...
เตรียมตัวเตรียมไว้แต่ตอนนี้ก็ดีนะ..เรา...
ยิ่งแก่ขึ้น อะไรก็ยิ่งยาก...แต่มันก็สมวัย
เราไม่ได้คิดว่า เรื่องเรียนเป็นอะไรที่เหนื่อย แค่เทอมหนึ่งที่ผ่านมา เราจัดระเบียบตัวเองไม่ได้เรื่องเอง
เราไม่ชอบเสียน้ำตา ไม่ชอบการลุ้น ไม่ชอบการไม่มั่นใจ...
ไม่อยากรู้สึกเหมือน TU130 ตอนนี้เริ่มกลัวอีกวิชา TU117 ยำออก...
แต่ถ้ายำออก เราจะ ได้ D เนี่ย ก็ โอเค..นะ คือ ไม่ตกก็พอ
ตอนแรกที่เลือก เพราะใจเราอยากเรียนจริงๆ อยากเรียน ประวัติศาสตร์ มีเวลาอันนี้ลงได้ก็เลยลง
คะแนนมิดเทอมก็คือ mean เราก็ไม่ยอม drop เรียนต่อไป ไม่รู้เรื่อง รู้เรื่อง เราก็เอาหนังสือมาอ่าน
เราว่า เราทุ่มมากอะ...ถึงจะเหลวไหลไปบ้าง แต่ก็ อ่านท่อง...ข้อสอบเป็นเขียนหมด...เราก็เขียนไป
เราไม่ได้เขียนเยอะอลัง แบบ พวก เอก ประวัติ แต่ว่า เราก็ เขียนไปเท่าที่เรารู้ สุดๆของเราอะ ที่เราอ่านมา
เราแค่อยากสอบผ่านทุกวิชา...จริงๆ...จะตกตั้งแต่เทอมแรกเลย...shockไปมั้ย...
เทอมสองนี่ เริ่มเข้าใจการเรียนมากขึ้น ว่าควรเป็นไง...
เริ่มรู้ว่า average คือ C อยากได้ A ต้อง the best ทางเดียว
เราอะ ต้องการแค่ pride = goalของเรา...อยากสนุก...เราก็ไม่ได้ชอบเที่ยว เหลวไหลอะไรมากมาย..
ฝั่งโน่นยังไม่เคยไป(ถึง ใครๆก็คิดว่า เราอะ ทุกคืนแน่ๆ...หน้าเราแรงอย่างนั้นเลย?)
เราชอบอยู่กะเพื่อนๆ คุยเล่น...(ไป pub มันจะได้คุยมั้ยอะ..อีกอย่าง...เราเห็นคนเมา เราว่ามัน ตลก..
เราก็ไม่ได้คนแบบว่าสวยทุกมุม...เกิดเมาด้วยเนี่ย...ไม่ไหววะ..แต่ดื่มเป็นนะ..เปล่า กุลสตรีผ้าเรียบ)
เออนั้นแหละ
versuchen und versuchen dann mehr versuchen.
Danach kommt Gluck gleich.
November 12 อ่านดวงเล่นๆแม่เราเกิดราศี กรกฎ ก็ เกิด ปลายๆมิ ย (แม่เกิด 23) ถึง 14 กค นะ
ก็อ่านไปแล้วก็หันมาบอกว่า ดวงเล่มนี้แม้น(หนังสือที่มี อั้ม อภิชาติ ไมค์ กิ่ง และก็ แพนเค้กขึ้นอะ)
เพราะว่า มันบอกว่า ดวงแม่จะเดือดร้อนเพราะลูก....อ้าวไงงั้นอะ...เค้าบอกว่า บริวาร...เจาะจงลูกเลยงั้น
แล้วเค้าก็เขียนเกี่ยวกะความรักว่า...หากมีความสัมพันกับเพศตรงข้าม อายุน้อยกว่า จะเกิด ซู่ซ่า
...เฮ้ย แม่เราจะเลี้ยงต้อยแล้วเหรอฟร่ะเนี่ย...เออ เยี่ยมๆ
ส่วนดวงเรา เค้าบอกว่า ช่วงนี้จะมีเพศตรงข้ามเข้ามา...ให้ชุ่มใจ...ไม่เห็นมีเลยเมิง...
อยากร้อง black vanilla จีบชั้นที จริงๆ ก๊ากๆ
แต่ช่วงนี้ ท่าทางจะมีกิจกรรมเข้ามาเยอะ ไหนจะ เชียร์โต้ (แต่ สิดสาด อักษร...นอยอะ...ไม่มีชายแท้อะ เหอๆ น้อยมากอะ..แต่ไงก็ไม่คิดเอาเด็ก จุฬาวะ.
ธรรมศาสตร์ เท่านั้น...โว้ว..ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์ทำให้ฉันพบคนที่ฉันรัก...ก๊ากๆ...)
แล้วก็มี งานบอล...อ้า...หลีดตลกจะมีคนโดนๆบ้างมั้ยอะ..
จะต้องหน้าเร้าใจ หล่อบาดเลยนะ...เห็นทีเนี่ย ต้อง เลือดกระชูด ก๊ากๆ...มากเกินไปแหละ
เออ เราก็ไปติด ประกาศ นัดประชุมของ หลีดตลกเว้ย ไปกะเจิ้ง..ตลกมากอะ ก็แบบว่า ติดเอียงๆเงี่ย แล้วก็สีกระดาษ
มันค่อนข้าง...โทนเดียวกันหมด ต้องแอบดูใกล้ๆจะเหน ก็เลย ทำไงดีให้เด่น ไปติดนี่เลย
ระหว่างป้ายโฆษณา ละครเวที แก้วเจ้าจอมเงี่ย กะ กีลามหาลัยโลก ก๊ากๆ...
เมิงจะอ่านสองใบข้างๆ โดยไม่เห็น หลีดตลกอยู่ตรงกลาง ก็ให้มันรู้ไป..แล้วตอนติดไปกลางคืนไง...เขิน...โดนแสงไม่ได้
ก็ ไปตึกโดม กำลังจะติดเลยเว้ย ตรงเสา...ยามตะโกน สิบเมตร "น้องๆห้ามติด"...จะเป่านกหวีดไล่แล้วไง
เวรถ้าไม่ใช่ตอนกลางคืน...ตูจะเอาหน้าไปซ่อนที่ไหนดีวะ โคตรอายอะ เรากะเจิ้งก็ เหอๆ ไปติดที่บอร์ด(ระหว่าง posterแก้วเจ้าจอม และ on the way home...
ชอบ พึ่งใบบุญคนอื่นเนอะ ก๊ากๆ...ป้ายเค้าเด่นจริง..พิสูจน์ได้แถวๆบร. แล้วช่วยบอกด้วย เห็น หลีดตลกบ้างมั้ย..ไม่เห็นจะตบ)
แต่ไม่มีไร อับอายสุด เมือไป สหเวช...ก็เออ สภาพตอนนั้น คงโทรมอะ...ขี่จักรยานมาไกลก็ inter zone มา บร. ไป สหเวช...ไปแบบ งงๆ ด้วย
(ขี่จักรยาน หลายโล นะวันๆ ไม่ผอมสักที...จะมีใครชอบ คน ถึกๆบ้างม่ะ...จะได้ตรงดวงที่อ่านมา ก๊ากๆ)
แล้วก็หาบอร์ดติด ยามแม้งก็บอกว่า..ต้องบอก คณะก่อน ถึงติดได้
เราก็ เออ ค่ะ ค่ะ กะ เจิ้ง แล้วก็เดินมาเจอ บอร์ดของสหเวช ไอ้เจิ้งก็บอก..ตั๊บติดเถอะ...เราก็ เออ ได้ๆ
พอแค่แกะจะติด เท่านั้น พี่ยามเดินมา "น้องห้ามๆ" คือ เฮ้ยหน้าพี่แก เสียง โอ้ย เหมือนกูไปฆ่าคนตายอะ - -"
คือ เรารู้สึก อับอายมากๆ คือ เฮ้ยต้องอยู่ตรงนั้นอะ มันอายจริง เดินหน้าอึ้งๆกะเจิ้ง...ออกจาก สหเวช ไปอย่างไร้ร่องรอย
เฮ้ย..คิดถึงเรียนก็แอบเสียใจ...แต่ตอนเข้ามหาลัยตั้งใจไว้ว่า อยากทำกิจกรรม อยากเป็น แบบว่า เดินไปที่ไหนก็รู้จักคน
ทักกันแบบไม่ต้องขึ้นเรียนเลย เหมือนตอนอยู่ สตรีวิทย์(แต่เฮ้ย เรียน รร นี่ เกรดน่าประทับใจนะเว้ย) ส่วนเรียนก็ มากกว่า สาม แล้วก็ จบ สี่ปี
เออ ทำให้ดีที่สุดแหละ เพราะเราไม่อยากเสียใจ
จบข่าว
November 10 17 die Muaero"ffnungครบ 17 ปี กำแพง Berlin โดนถล่ม พวก DDR ยอมสลายตัว (เฮ้ยเหมือนบทเรียนที่เรียนเมื่อวันจัน กะ max)
ตรงกะวันที่ 9 พฤศจิกายน 1989 นะค่ะ
Herzlichen Gru"Be zum Ferien เอางี้ละกัน
เหมาะเป็นเด็ก เยอรมัน เปล่าล่ะ
แต่แม้จะ แต่งงาน กะ เยอรมัน มา สามปี เราก็คิดว่า เราคงไปต่อกะเค้าไม่ได้ คงต้องจบกันตรงนี้
เมื่อเรามาเจอ ภาษาวรรณ ซึ่งเหมือนเค้าจะเข้าใจเรามากกว่า...เราก็ไม่รู้จะดันทุรังรักเยอรมันไปทำไม
เราเลยคงต้องปรับเค้าให้เป็น โท แล้ว ภาษาวรรณเป็น เอก....สามีหลวง สามีน้อย (ก๊ากๆ)
3 Jahre sind lang.Danke fu"r immer schlechte Noten aber viel spaB.
เออ ช่วงนี้เด็กสิดสาดกำลัง รอ เอก กันอยู่
ก็มีบางส่วนได้ไปแล้ว เช่น จิต ญี่ปุ่น ไรแบบเนี่ย เราก็ เนี่ยแหละ ยื่น ภาษาวรรณ
ก็คิดว่า คงได้แหละ แหมเราจะแอบเสียใจกะเกรดที่ออก...มันยังออกมาไม่หมด แต่แค่ผ่านก็พอใจแล้วล่ะ
เทอมหน้า...สงครามนี้ยังไม่จบ...เด้วมา รบกันต่อ
อ๋อ เทอมนี้เราเรียน TU 116 (ฟังศาสตร์แห่งดนตรี) TU 110(ปรัชญา)TU 120(มันคือสักอย่าง)
TH162(จารย์ฮามาก...ยืมหนังสือพี่ปี44ก๊ากๆ...สัมพาด คนทำอะไรเด่นๆ..ก๊ากๆ..โดน)
EG 231 (paragrah writing อันเรื่องโม้ๆต้องยกให้ตั๊บ)GR 212(เราหย้ากัน)
อัพสีสลับ ลำบากจังเลย...เหนื่อยแหละ..แต่ถึงเหนื่อยไงก็รักนะ...เหยอ...โยงไปได้
โลกใบเดิมมันก็หมุน อย่างเดิมตามที่เคยเห็น คนๆนั้นคนเดียว ก็แค่คนเดียว ก็ไม่เห็นเป็นไร
และโลกของฉันหมุน และวันนี้ฉันก็ยังไม่ตาย..ต้องมีเรื่องใหม่ๆ..ต้องพร้อมหัวใจให้รับเจอ
บอกตัวเองเอาไว้ เกิดอกหักจะได้ รักษาทัน...แล้วก็ถ้าเกรดทำshock เอิ๊กๆ
นับวัน วันนี้มันกี่วันมาแล้วเนี่ย..เอาตั้งแต่วันแรกที่เราว่า
"ฉันต้องทำ ทำอะไรสักอย่างแล้ว..ให้เธอรู้ตัวว่ามีคน คนอย่างฉัน.."
ร้องต่อเองล่ะกัน..เพลงพี่ปาง ก๊ากๆ(โคตรจะแมน ทั้งๆที่โคตรจะแมน ฮ่าๆ ดูmvแล้วตลก)
68 วันแล้วเหรอ? ก็นั่งนับวันเล่นๆ ถ้าอัพพรุ่งนี้เป็น 69 นี้เลขเด็ดเนอะ อิอิ
ถ้าตอน ม3 ฮ่าๆ คิดแล้วก็ขำ...หลายปีที่เดินสยามวันเสาร์แล้วเห็น สีเหลืองแดง...สีชมพู เดินกันให้ทั่ว
แล้วเค้าบอกว่างานบอล...กลุ่มคนสักกลุ่มกำลังมันส์อยู่ไกลๆ...เสียงกลองก็ดั๊งดัง...ปีที่แล้วก็นั่งเรียนเยอรมันใน
milk plus ฮ่าๆ...คิดย้อนๆไปก็ตลกดี...ชีวิตไม่รู้เลยว่า คนจะเจอกันเมื่อไร...แต่ยังดีที่ได้เจอ...
แต่โชคร้ายของเค้าแล้วล่ะ ^_^ จบข่าว
เพ้องงๆ
November 06 เผากระทงลอยกระทงครั้งแรกใน ธรรมศาสตร์...
ดีใจที่ได้เป็นเด็ก ธรรมศาสตร์ แต่นอกนั้นก็ไม่ได้มีอะไรแปลกตา
หมันไส้
พวกเพื่อนๆที่ควงแฟน เด้วโทรสับหากิ๊ก ... มีไปทำไมเมิง
มาเป็นเพื่อนร้องไห้กะเราดีกว่า..
แล้ว กระทง เป็น ไรมากปะ
ชอบมาไฟดับต่อหน้าเราเว้ย
เราก็เอาแต่ร้องเพลงใส่กระทง
"ต่อหน้าชั้นเธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร"
เพื่อนแม้งก็ล้อ..แบบ โอ้โฮ ดับต่อหน้าเมิงตลอดเลยนะตั๊บ
- -"
เราก็เน้นฮากลบเกลื่อน..ทำโวยวายฮาๆ(ก็เวลาเราเครียด เราชอบ แอ๊บฮา ทำเป็น โวยวาย ขำๆ ใจจริง กูอยากอยู่เงียบๆใจจะขาด)
ขอเวลาซึ้งหน่อยได้มั้ยอะ...เพื่อนก็ไม่ให้เวลา...เสียใจเลย...ดีๆ..ขอบคุณ..กูรักเมิง
เราก็เลยเกิดอาการ เคืองกระทง...อ๋อก็ชวน
"ตั๊บไปเผากระทงกัน"
เราก็ โอ้โฮ เข้าทาง..เผาเลย...ชอบๆ ซาดิสดี
ก็ไปซื้อกระทงมา...แล้วก็ เอามาเผา
คือ พยายาม เผา มากอะ...โคตรพยายามอะ
แต่ว่า กระทงมันไม่แห้งไง...โคตรเสียความรู้สึก
มันเลยไม่ไหม้ ไม่ลุกอย่างใจหวัง..
ปีหน้า ไม่พลาด...จะเอา น้ำมัน ก๊าด มาราด...ตั้งจิตแน่วแน่
อ๋อที่ เคืองอีกอย่างคือ..Folk แม้งเล่นแต่พลง LOSO เว้ย...เมิงบ้าเปล่าเนี่ย
ยกมาทั้ง album เก่าใหม่ เมิงก็เล่นอยู่นั้นแหละ
กรรม...เธอทำให้ชั้นรู้สึกเหมือนตอน 14 รับไม่ได้สุดแหละ..ชกกันเลยดีกว่า...
เพื่อนก็บอกว่า
"ตั๊บช่วงนี้ hurt จัด เอา หัวจุมน้ำไปเลย..ตายแล้วเกิดใหม่"
ก๊ากๆ..ชีวิตแม้ง ขำๆ กูจะตายไปทำไมล่ะ..อาจอับอายหนัก...แต่ก็ นั้นแหละ อยู่ได้ๆ
--รัก--ไม่มั่ว ไม่เมา แค่อยากบอก--
รักนะ และ สุดจะแสดงออก...ประกาศก้องให้โลกรับรู้
รักข้างเดียว...สนุกสนานจิตใจสิ้นดี
ดูแลสุขภาพดีๆนะเด้อ...เพื่อนๆข้าพเจ้าไม่สบายไปเป็นแถว เหลือข้าพเจ้าแข็งแรง(แอบถึกนะเนี่ย)
ข้าพเจ้าก็ไม่อยากให้ท่านไม่สบาย...ข้าพเจ้าก็เป็นห่วงท่านเด้อ...
ข้าพเจ้าก็แอ๊บฮาไปงั้น แก้เขิน...
อาจดูเด็กๆไปก็ เออ...เอาเหอะ...ขอบคุณที่มาอ่านนะ
November 04 อืมเคยมีคนบอกเราว่า เราเป็นคน รักอิสระ .. บ้างก็บอกว่าเราเป็นคนรักสันโดษ
เออ ใช่แหละ ตอน ม ปลาย เราไม่ค่อยไปกะกลุ่มเพื่อนเรา เพราะ มันช้า
เด้วต้องรอนั้น รอนี่ เด้วเปลี่ยน plan มีอะไรไม่บอกเนี่ย เราไม่ชอบมากๆ
เราเลยคิดว่า ไปไหนคนเดียว อยู่คนเดียวสบายกว่า แต่ไม่ได้ตัดขาดโลกนะ
ตอนอยู่โรงเรียนนี่ มีความสุข ไปไหนก็เจอน้องๆ ไปนั่งเล่น นั่งคุย เพื่อนก็ล้น
ไปนั่งห้องไหนก็ได้ ม6 (ก็มันเพื่อนกันหมด)
มาที่ มหาลัย เราคิดเพื่อนมากขึ้น แค่ว่า คืนนี้ แอบเหงา (มากๆ)
ตอนแรกเพื่อนชวนไป JJ อืมมม เราไม่ได้อยากไป อีกอย่าง มันไปกะแฟน แฟนเก่า...
ไม่ใช่เราเป็นคนเข้ากะคนยากนะ ... แค่ไม่อยากขัดจังหวะ เผื่อ ถ่านไฟเก่าจะลุก
เราไม่ต้องการคน take care หรอก เราก็คุยเล่นทั่วไป...เราก็โน้มไปได้...แค่ว่า อืมมม
ขอเวลาหน่อย...จะบ้ากันตั้งแต่พบเจอ ก็ใช่เรื่อง
แล้วก็วันนี้มีนัด มีพี่จะเอาหนังสือมาคืนที่มหาลัย ก็ไม่อยากให้เค้าเสียเที่ยว
ถ้าไป JJ กะเพื่อน ท่าทาง ไอ้เพื่อนนี้ lateแน่ๆ เราก็ต้องกลับมาคนเดียวอีก เด้วมันจะกรอย
ก็มาอยู่ ม เลยล่ะกัน จะได้ไม่ผิดนัดพี่ และไม่ทำเพื่อนเซ็ง...เพราะมันบอกว่า มันจะกลับทัน
แต่แล้ว มันก็กลับไม่ทัน....เราก็รู้สึกเหงาสะงั้น ...แถมมันยังดู monster houseอีก..อยากดูมากๆ
อยากดูมานานแล้ว...ที่จริง จะให้เราขับรถกลับบ้าน ขับไปดูหนังคนเดียว ก็ทำได้นะ แค่รู้สึก เปลื้องน้ำมัน
แต่เรื่อง ทำอะไรคนเดียว ดูหนังเงี่ย ทำบ่อย..ไม่เหงานะ และก็ไม่แปลก...ก็เราลูกคนเดียว
กิจกรรมประจำเราตั้งแต่จำความได้คือ ..ดูTV อ่านหนังสือ ฟังเพลง com ก็อยู่มันคนเดียวตลอด..แม่ก็ทำงาน
จะได้อยู่กะใครละ วันๆ ตอนนี้ก็มีกิจกรรมใหม่ คือ เปียโน แต่ว่า ไม่มีเครื่อง และที่บ้านคงไม่สนับสนุน
ตอนเด็กๆส่งไปเรียนแล้วเรา งง เรียนไม่รู้เรื่อง ก็เลิก แต่พอโตแล้ว เรียนแล้วสนุก เข้าใจ..บอกเค้าไป เค้าก็ไม่ใส่ใจแล้วล่ะ
แล้วไอ้ที่ลง เปียโน อีกรอบ ก็เพราะว่า เคยรู้สึกปะว่า "แค่เนี่ย ทำไมทำไม่ได้สักที..กูจะทำให้ได้"
มันเป็นอารมณ์นี้ล้วนๆอะ ตอนนี้เริ่มพอใช้ได้...เราไม่ได้คิดว่าตัวจะเป็น mozartหรอก อลังๆอะ ไม่คิด
แค่เล่นเป็น อ่านโน้ตเป็นก็พอ..เราบอดที่โน้ต ตอนนี้ก็รู้เรื่องมากขึ้น...เราอยากทำให้ชีวิตมีค่าบ้าง หากิจกรรมดีๆทำ
ที่จริงจะบอกว่าเราเหงาก็ไม่ได้ เพราะ เรามักไม่เหงาเวลาอยู่คนเดียว เราชอบที่ได้อยู่คนเดียว อยู่เงียบๆ
มันส่วนตัว มันสะดวก ไม่ต้องพูดกะใคร ไม่ต้องทำให้ใครไม่พอใจ ไม่ต้องกังวล อยากทำอะไร เราก็ทำ
เราจะเหงาเวลาที่อยู่กะคนหลายๆคนมากกว่า เพราะถ้าอยู่กันหลายคน...แต่ไม่มีใครที่เราจะสามารถสื่อสารด้วยได้
ไม่ว่าทางการพูด ความรู้สึก...มีแบบนี้มันก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียว...และมันจะทำให้เหงา
เราเลยคิดว่า อยู่คนเดียวยังดีกว่า อยู่หลายคนแล้วก็ยังเหงา
แต่สิ่งที่เราพูด ก็เหมือนเราทำตรงข้าม ถ้าเรารักสันโดษขนาดนี้ เราไปรักสิ่งมีชีวิตอย่างอื่นทำไม เช่น คน ก๊ากๆ
เราจะมีความรักไปทำไม เออ....
ทำไมวะ?
แต่เราคิดว่า ทุกคนก็ต้องมีมุมส่วนตัว..เราก็เป็นมนุษย์ประเภทนั้น
เราไม่ชอบการรอคอยอย่างไร้ค่า..สิ้นหวัง..เราไม่ชอบความคลุมเคลือ...ถ้ามีอะไรก็บอก บอกกันตรงๆ
เพราะตอนจบ ไม่ว่าไง ก็คงจะรู้สึกเสียใจเหมือนกัน...มันอยู่ที่เสียใจมากหรือน้อย
อีกอย่างที่เราไม่ชอบก็คือ การไม่วางแผน..ถ้าสิ่งที่ทำไม่กระทบคนอื่นก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามันเกี่ยวกะคนอื่น มันต้องวางแฟนนิดนึง
ปีนี้งานลอยกระทงปีแรกของเราที่ ธรรมศาสตร์..เป็นงานครั้งแรกในรอบ หลายปี วันนี้เดินในงานนิดหน่อย
มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลกตา ไม่มีอะไรพิเศษ แค่ว่า เออ งานปีแรกของเรา ...จบ
รู้สึกดีที่ว่า...เราเป็นเด็กธรรมศาสตร์เต็มตัว อยู่ในงานที่ธรรมศาสตร์ทำ..เรารู้สึกดีอะ
เหมือนตอนเราเป็นเด็ก สตรีวิทย์..แล้วเราภูมิใจที่ได้ใส่ชุด นักเรียนสตรีวิทย์ ได้ติดเข็มส.ว. เดินในโรงเรียนฐานะ
เด็กนักเรียนสตรีวิทย์...นั้นแหละ ทำแบบเดียวกัน ซ้ำๆไป เราก็ไม่เบื่อ...หกปีเชียวนะ เพราะ เรายินดี
เราไม่ค่อยถือว่าวันไหนจะเป็นวันพิเศษ วันนี้จะมีใครยืนข้างๆ วันนี้มีใคร...วันเกิด เรายังเฉยๆ
เราหันมองกลับไป เรื่องที่เราประทับใจ มักเป็นเรื่องที่เราทำของเราเองเสมอ..ไม่ใช่จากคนอื่นเลย
อืมมมม
มาเขียนก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว...แค่ว่า ได้บอกว่า เออ ไม่ได้มีอะไรนะ...ไม่ได้ไม่พอใจ
อยู่หอคนเดียวก็สนุกดี...ห้องก็กว้าง คนในห้องก็ไม่มี คอมก็มีให้เล่น หนังก็มีให้ดู
ก็บอกแล้ว...อยู่คนเดียวไม่เหงา เท่ามีคนมากมายแต่ไม่สามารถติดต่อกะใครได้...
ชีวิตนี้ไม่ดันทุรัง ... มีอะไรบอกตรงๆได้ ... November 02 คิดเล่นๆสมองเท่าเม็ดถั่วของเรา ชอบคิดโน่นคิดนี่...ไร้สาระไปเรื่อยๆ
วันนี้อ่านหนังสือ เกี่ยวกะพวก เทพของกรีกโรมัน...แม้ง....นอยหนัก(แต่ก็ฮาๆดี มันส์ด้วย)
เหมือนความรักของท่านเทพเค้าจะอินดี้กันจังเลย...
อยากรักก็รัก ไม่อยากรัก ก็ไม่อยากรัก...ยิงศรใส่ใครคนนั้นก็รัก
อยากให้มีความสุขก็ ไปเอาน้ำจากน้ำพุของเทพ วีนัส มีน้ำสองสาย
สายหวาน ให้ความสุข สายขมให้ความเศร้า
เอามาพรมใส่หน้า ใคร แล้ว ยิงศร เค้าก็หลงรัก..
...ตัวอย่าง...
เจ๊ไซคี โฉมงาม กะ คิวปิค เล่นตัว (ก๊ากๆ)
ก็คือว่า วีนัสแอบเคืองความงามของ ไซคี ที่แบบว่า ใครๆก็ชอบบอกว่า สวยเวอร์ ก็เลยส่ง คิวปิคไปฆ่า(มั้ง คือ ทำไม่ดีอะ ให้ ไซคีต้องหมองอะ)แล้ว คิวปิคดันไปหลงรักไซคีเอง
แล้ว คิวปิคก็รู้ว่า มันผิดคำสั่ง แต่รักอะ ก็เลย แบบว่า ทำเรื่องราวให้ตัวเองได้อยู่กะไซคีแหละแต่ไม่บอกว่า เป็นคิวปิค สุดท้ายก็คือ
ไซคี ต้องไปอยู่ปราสาทบนภูเขา...คิวปิคก็มาหาเฉพาะกลางคืน...หน้าก็ไม่ให้เห็น
ไซคีก็หลงได้แค่ เสียง(เออ ผู้ชายคารมดี เค้ามีชัยจริงๆ)...กะ แบบว่า มี อะไรกันได้ แต่ว่า คิวปิคไม่ให้เห็นหน้า....อินดี้เนอะ
แล้วมีวัน ไซคีก็เกิดความอยากรู้อยากเห็น เพราะ พี่สาวเม็ง tempt ไซคีก็เลยเอาเทียนมาจุดตอน คิวปิคหลับ
แล้วก็เห็นหน้า คิวปิด "พระเจ้า หล่อโคตร" เห็นแล้ว เคลิ้ม ประมาณนั้น แต่ว่า คิวปิค ดันตื่น
เห็น ไซคี เอาเทียนมาส่องหน้า ก็แบบว่า นอยหนัก งอนไซคี ที่ไม่รักษาสัญญา
คิวปิคบอกว่า แค่สิ่งที่ทำไม่พอเหรอ...แบบว่า มาหาทุกวันแล้ว...ทำไมเรื่องแค่ไม่ให้เห็นหน้า ถึงทำให้ไม่ได้
ทำไมต้องอยากเห็นหน้าคิวปิค...ไม่รักด้วยใจเหรอ ประมาณนั้นอะ
เราก็นั่งคิด "คิวปิค เมิงบ้าเปล่าวะ"
คิดดูนะ มาหาทุกคืน มา อะนะ อะนะ กัน แล้วก็ ไม่ให้ฝ่ายหญิงเค้าเห็นหน้าเลย...อย่างนี้ รักประสาอะไรวะ
จะรักกันทั้งที...งงแทนไซคี
(เหมือนตัวเองเป็นญาติ ไซคี ปะ ดูเจ็บร้อนแทนมากๆคำตอบคือ เปล่า...ตูขำ)
แล้วก็ คิวปิคก็งอน...บินหนีไซคีไปสะงั้น..แล้วก็ทำให้ปราสาทที่ให้ไซคีอยู่หายไป
ไซคีก็กลายเป็นวนิภพพเนจร เที่ยวตามหาแต่ คิวปิค (นอยอะเมิง เป็นกูไม่ตามแล้ว..อ๋อๆ แต่ เจ๊ไซคีเค้าโดนศรกะน้ำหวาน เลยหลงรักอย่างแรง...นอยเปล่าวะ)
จนมีเทพเก็บข้าวไรเนี่ยแหละ สงสาร ก็บอกว่า เออ ไปหาเทพวีนัส...เจ๊ไซคีก็ไปเว้ย
เทพวีนัสแบบว่ายังเคืองความงามของไซคี (เจ้าแม่ก็คิดเล็กคิดน้อยจัง...นอย)
แล้วเจ้าแม่ก็ให้ไซคีทำโน่นทำนี่ คิวปิคก็แอบช่วย เจ้าแม่ก็รู้ ก็เลยใช้ไซคีต่อ แล้ว สุดท้าย เจ้าแม่ให้ไซคีลงไปนรกอะ (อืมมเค้าใช้คำดีกว่านี้อะน แต่เราจะใช้คำนี้)
ไซคีก็ว่า เออ ดีแล้วแหละ ทำมาขนาดนี้แล้ว คิวปิคก็คงไม่ได้เจอกันอีกแน่ๆ ตายไปก็ไม่เป็นไร (โอ้โฮ...เพื่อผู้ชาย...ผู้หญิงเราทุ่มทุนสร้างจริงๆ)
แต่ว่า แน่ดิ นางเอกนี่ ความรักเจ๊ไซคีเค้ายิ่งใหญ่ ก็มีเทพอะไรม่ะรู้ จำไม่ได้มาช่วย แล้วก็ ทำให้เจ๊ไซคีได้เอา
กล่องความงามมาจาก นรกตามที่วีนัสสั่ง แต่ว่า เค้าบอกว่า ห้ามเปิด เจ๊ไซคีดันเสร่ออยากรู้
เปิดมา มันไม่ใช่ความงาม แต่ว่า เป็น มนต์หลับ อะไรสักอย่าง เจ๊เค้าก็หลับไป
คิวปิคก็มาช่วย มาบอกว่า เนี่ยที่เธอซวยหลายรอบเพราะความอยากรู้อยากเห็น (จะเขียน เจือก ก็นะ..เทพ คุยกัน ไม่ควรๆ)
เออ แล้ว สุดท้ายเค้าก็ได้รักกันเว้ย
(ก็เหมาะอยู่นะ อีผู้ชายก็ขี้งอน ผู้หญิงก็โคตรทุ่มเท..สุดยอดไปเลย..)
คือ เราก็ไม่ได้สวยแบบไซคีอะนะ ชีวิตนี้ก็ไม่เคยมี บุรุษ ท่านใด มาทุ่มทุนสร้าง เอาศรมาปัก เอาน้ำหวานมาพรม
แต่ก็ไม่คิดว่า ชีวิตนี้ต้องทุ่มทุนสร้างเพื่อชายใดขนาดนั้นเหมือนกัน
(คือเหมือนว่าทุ่มไปแล้ว..ตอนนั้นก็ม3..สุดยอดไปเลย)
เราว่า เราเข้าใจว่า ความรู้สึกๆดีมันเป็นยังไง แบบว่า ชอบ ห่วง คิดถึง แต่เราว่า คำว่ารักนี่มันยังไงวะ
เวลาเราไปรักใคร เรามักเศร้า เค้าไม่รักเราตอบเลย
บางคนก็บอกว่าเสียเราไปแล้ว เพิ่งรู้ว่า รักเรา แต่ว่าจะเริ่มใหม่ก็ไม่ได้แล้วเพราะเราหมดความรักกะเค้าแล้ว
แล้วมั้ยคิดได้ช้าจังอะ
บางคนก็ คบกันแหละ...คบไปเรื่อยๆ...ก็ไปมีคนอื่นแหละ
อ้าว...เราว่าเราก็รักดีนะ..เราก็รักจริงๆนะ...เรารักใคร ชอบใคร ก็คนเดียวอะ ไม่ลังเล..
ไงทำไม คนจะชอบเราคนเดียวบ้างไม่ได้ฟร่ะ
อืมมม พอมีคนมาชอบ...เราก็กลัวไม่อยากไปชอบเค้าสะงั้น..เพราะเราก็คิด เกิดคบกันแล้ว...เค้าเบื่อเราอะ
แต่เรายิ่งนานยิ่งรักอะ
เราทำไงอะ..ก็ต้องเป็นเหมือนที่เคยเจออะดิ
นี่ 18 นะเนี่ย บ่นเป็น ยายแก่...เราอะ ก็สนุกได้ใช้ชีวิตมหาลัย..มันตื่นตากะเราจริงๆนะ
แค่บางที มันก็ อืมมม is smth wrong with me?aint i good enough?
เคยเจออารมณ์นี้บ้างปะ
เราเคยคิดว่า ความรักมันง้ายง่าย..เด็กๆชอบกัน แป็บเดียวก็สำริดผล...มันสำริดจริงเว้ย เพื่อนเราจีบกันเดือนเป็นแฟนแหละ
แถมมันบอก ทำสถิติเกินสามเดือน ตอนนี้ก็ยังไม่เลิกนะ รักกันดี อีกคู่ก็เรียนด้วยกันมา โอ้ย หลายคู่อะ เพื่อนเรา
แต่คือเรารู้ว่า ไม่ว่าเด็กหรือโตแล้ว..ถ้าต้องเลิกกัน มันก็เจ็บ
เราไม่รู้หรอก เกิดเราได้รักใครสักคน แล้วเค้ารักตอบ(ซึ่งอย่างยาก..)เราก็อยากรักเค้าไปเรื่อยๆ คบกันจนโน่น..sevenปิดอะ
แต่อะไรมันจะเกิด ใครจะรู้...ถามว่า เรารอมั้ย...ไม่ได้รออะ..การรอ มันยิ่งทำให้เราไร้ค่า..มีคนบอกมางั้น
เราไม่ได้รอ...แต่ประทับใจใครสักคนก็ไม่ง่าย...ประทับใจจริงๆ..และทำให้รู้สึกดีด้วยนานๆ..มันไม่ค่อยง่าย
เฮ้อ...ไว้หุ่นเหมือนลูกเกด สวยๆ...มาเขียนแบบนี้คงดูดีแหะ..เราอะ คิมซันซุน..ก๊ากๆหาซัมซิก..ไปไกลแหละ
ช่างมันเหอ
|
|
|
