Tubby's profilehttp://leesungjinnrg.blo...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 21 ทั้งทั้งที่รู้ถ้ารักใครต้องกล้าบอก
แม้ว่าสุดท้ายไม่ได้รักที่หวังไว้ครอบครอง
ก็ยังดีกว่าเฝ้อรอ บอกคำนั้นในวันที่สายไป
ยิ่งเธอกับเค้าใกล้ชิดผูกพันธ์
ยิ่งทำให้ฉันและเธอ.ห่างไกล
หากเก็บความรู้สึกที่มีตลอดไป
แล้วฉันจะทนอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร
ทั้งๆที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป
แค่รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
แต่อยากให้ได้ยิน
ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร
ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา
แต่อยากให้ได้ยิน
ว่าฉันรู้สึกยังไง ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา
------------ACAPPELLA SEVEN-----------
ถ้าจะบอกว่าเป็นแฟนพันธ์แท้ อะแค๊ป รึเปล่า
ก็เป็น ศิลปินที่ชอบมาที่สุด แต่เราเป็น พวก ขาจร มากกว่า
ชอบเพลง ชอบสไตล์การร้อง
วงนี้เก่งจริง มีคุณภาพ
ทุกครั้งที่ได้ไปเชียงใหม่ เราชอบรู้สึกดีเพราะ เป็น บ้านเกิดของ Acappella 7
และพี่ปอย (เป็น รูทเมท ตอนอยู่ แคนาดา) พี่เค้าเป็นคน เชียงใหม่
เล่าให้ฟังว่า ตอนที่ อะแค๊ป ขึ้นเวทีที่โรงเรียนเค้า (ยังไม่ได้เซ็นกะ อาร์เอส ด้วย)
ตอนนั้นนักเรียนกำลังยุ่งๆกับการทำซุ้มอะไรแบบนั้น ไม่มีใครใส่ใจอะไรรอบๆตัว เว้น่แต่งานที่ตัวเองทำ
แต่พอ อะแค๊ป เช็คเสียง และ เริ่มร้องเพลง ทุกคน แบบ ถูกสะกด หยุดนิ่ง
และเดินมาหน้าเวที ฟัง AC7 ร้องเพลง
โว้ว!!!
เรารู้จัก AC7 ตอนประมาณ ม2 (2001)
เรากำลังเก็บกระเป๋าไป อังกิด ตอนเดือน ตุลา แล้วเราก็ได้ฟังเพลงDOG
(เนื้อหา โดนดี เพราะ มากกว่าแปดสิบ เปอร์เซ็น เราไม่ค่อยได้รักคนโสด)
พร้อมได้ดูสัมพาด ก็เกิดอาการ ชอบมากมาย โดยเฉพาะ คุณพี่นักรบ
ก็คือ พี่เดียร์ นักร้องนำ นั้นแหละ เราแค่ชอบเรียกชื่อจริงเค้า
นักรบ แนวณรงค์ (คิดว่านะ)
ทำให้ก่อนขึ้นเครื่อง ที่บ้านต้องหาที่ซื้อ เทป วุ่นวาย(เมื่อก่อนยัง เทป อะนะ)
ถ้าไม่ได้ Acappella7 เราไม่ยอมขึ้นเครื่อง...เอิ๊กๆ..เวอร์ป่ะ
(เราค่อนข้าง..เอาแต่ใจเนอะ ฮืม...เราเป็นพวก ถ้าอยากทำ ต้องทำให้ได้ มากกว่า..ดูดี)
และหลังจาก อะแค๊ป หายไปนาน
พี่เดียร์ก็แยกไปทำวง ไฮบริด และ อัลบั้ม พิเศษ เช่น ดินสอสำราญกับปากกาเที่ยงคืน (อยากได้อัลบั้ม เฟร้ย)
ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ เราก็ได้ดู(เพียงแค่)ตอนท้ายของ เอมวี
"ทั้งทั้งที่รู้"
โอ้..พี่เดียร์ดูดีนะคะ
สูทขาว ผมแบบโอ้..ดูดีๆ เครา หนวด..งามมากคะ
และแน่นอน คุณภาพ เสียง ของทั้งวง และพี่เดียร์
เลิศ มากคะ
ทำให้วันนี้ มาหาดู เอมวี เต็มๆ และ ขอบอกว่า
นั่งฟังเพลง ทั้งทั้งรู้ มา อืม..ภายใน สามวัน มานี่ คงเหยียบ ห้าสิบ รอบได้
เพราะวันๆหนึ่ง ฟังตลอดเวลา
(เราเป็นพวกโรคจิต เวลาชอบเพลงอะไร ชอบฟังซ้ำๆวนไปวนมา หลายๆวัน และไม่ค่อยอยากฟังอย่างอื่น)
คือชอบ ผู้ชายเสียงประมาณนี้ เหมือน เมาๆ(ซึ่งคงคล้ายตัวจริง..ติส มาก) แต่ก็ อบอุ่น (ก็คงจริง เพราะรักลูกมากกกก)
และเมื่อกี้ เพิ่งสำเร็จผล
หลังจากที่ search หา กระจาย ก็ สำฤทธิ์
เจอ space ของ คุณพี่นักรบ จนได้
โผล่มาก็ภาพพี่ท่านถ่ายคู่กะนางเอก สายลับจับบ้านเล็กเลยคะ
แล้วก็ อัลบั้มต่อมา ก็ ภาพลูกคะ
โอ้โฮ...มีลูกไปแล้วคะ
(ตูบอกแล้ว...ตูแม่ง มากกว่า แปดสิบ เปอร์เซ็น ไม่เคยได้ชอบอะ ชายโสด..เวร)
เห็นแล้วตกใจ นิดๆ แต่เอาเถอะ พี่ท่านก็ 33 แล้ว (ครบ สามสิบสาม ก็สามสิบ เมษา นี้ เกิดหลังเรา เจ็ดวันพอดี)
และก็ได้เห็นหน้า ภรรยา เค้าด้วยคะ
หน้าเหมือนลูกเค้าเลย (แน่ดิ แม่กับลูก)
และดูบ้านนี้จะอารมณ์ดี ดูขำๆทั้ง สามี และ ภรรยา
เฮ้อ...เห็นแล้ว...นึกถึงตัวเอง
ต้องร้องเพลง ปี หนึ่ง สอง สามนะ
"หนึ่งปีผ่านไป ก็ยังไม่เคยจะมีใครหลงเข้ามา" (มันมีหลงมาที่จริง แต่สุดท้ายก็ไป)
"ขึ้นปีสองก็ยังเข้าใจว่าต้องใช้เวลา" (เหอๆ..มาและก็ผ่านไป เหมือน เราเป็นที่นั่งพัก)
"แต่มา ปีสาม เอ๊ะยังไง ไม่เห็นเหมือนเค้าพูดนี่หว้า ก็ยังต้องเดินคนเดียวมันต่อไป"
(เหอๆ..ยังไม่ปีสาม แต่ มั่นใจ ว่ายังคงเดินคนเดียวแน่นอน)
ตอนนี้ก็นั่งดูภาพ พี่เดียร์ใน สเปซ ต่อไป
พี่แก ดูดี เฉพาะ เวลาอยู่กับ RS จริงๆ เอิ๊กๆ
ถ้าได้ดู mv ทั้งๆที่รู้
แม้จะเห็นแค่แวบเดียว แต่ทรงผม ใส่สูท พร้อมเสียงร้อง
พระเจ้า ผู้ชายคนนี้...ทำ ตั๊บปลื้มมากคะ
(และ เพลงแนวๆนี้ เราชอบอยู่แล้ว)
RS นี่ ตบแต่ง นักร้อง เก่งนะ ...หมายถึง เสริมหล่อน่ะ อืม..
เพราะตัวจริงพี่เดียร์นี่...อืม..เซอร์ ได้อีกนิด (หมายความว่า โคตรเซอร์)
ในสเปซ พี่เค้าก็ นอกจาก ภาพลูก ภาพตัวเอง
ก็ยังเขียน บล็อก ฮาๆให้แฟนๆได้อ่าน
ส่วนมากจะโปรโมท วง hybrid วงของพี่ท่านที่ทำร่วมกัน มินต์ วง ETC
และ พี่เดียร์ดูจะสนใจ เบส เป็นพิเศษ สนใจมากกกก คลั่งมากๆๆๆๆ
ไงก็..ตอนนี้บอกไว้ล่ะกันว่า
Acappella7 กลับมา RS (หรือ ชั่วคราวหว้า เพราะ เจนนิเฟอร์ คิม ยังมา)
น้ำตาแทบไหล ในที่สุด RS ก็คลอด อัลบั้ม เพลงแบบที่สามารถเรียกได้เต็มๆว่า
"ศิลปิน"
ไม่ได้บอกว่า RS ทำเพลงไม่ดีนะ
เพียงแค่...ส่วนมากของ อาร์เอส จับตลาดเด็กอะ
คือ อาร์เอส มีความสามารถ เอา เด็กมาร้องเพลงแล้ว คนฟังจะจำฮุกได้
และเพลงก็จะดัง เพราะ ฮุก
เราแม้งอยากเห็นหน้า คนแต่งเพลง..จะขอจับมือ เพราะ เค้าแต่งเก่งจริงๆ
(นี่คือ เหตุผล ที่ต้องซื้อ ซีดีจริงของ อาร์เอส นะคะ...ดูชื่อนักแต่งเพลง..เหอๆ)
เช่น พวก น้องๆ Kamikaze(บางกลุ่ม) คือพวกเค้าก็มี ความสามารถ
น้องๆเค้าก็เต้นดีน่ะ เต้นเก่ง(แม้บางวงจะมีคนร้องคนเดียว และแต่งเสียงที่เหลือกระจาย)
แต่ เออ..เป็น นักร้อง มันต้องร้องเพลง
ขอชัดถ้อยชัดคำซักหน่อย (หรือตูแก่แล้ว)
เอาเป็นว่า สไตล์เพลง ไม่ตรงกัน
เราเรียก แบบที่ AC7 ETC Jetset'er และอีกมากมาย ทำนองเนี่ยว่า ศิลปิน
อย่างอื่นก็ นักร้อง นักเต้น
นี่แค่เรานะ
เอาเปน เราก็โนใช่ music expert
คิดว่า เราเปน music lover ดีกว่า อะไรเพราะเราก็ฟัง
แต่ที่แน่ๆ
LOVER MAKER
ของเค้าดีดี่ดี้ดี๊ดี๋จริงๆ February 17 โชตชะตาก้าวแรกที่เข้ามาใน ศิลปศาสตร์ ธรรมศาสตร์
เราจะได้ พบ สถาบันครอบครัว อีกประเภท ที่เรียกว่า "โต๊ะ"
เรากับเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน เคยคุยกันตอนที่พวกเราอยู่ปีหนึ่งว่า
การที่เราได้มาเจอกัน อยู่โต๊ะเดียวกัน มันคงเป็นโชคชะตา
และ มันเป็นโชคชะตาที่ประหลาดที่สามารถพา คนจิตหลุดๆ รั่วๆ มาอยู่รวมกันได้เยอะขนาดนี้
และเราก็เริ่มสงสัยว่า รุ่นน้องที่ต่อจากพวกเราจะออกมาเป็นอย่างไร
ตอนนี้พวกเราก็ได้คำสรุปแล้ว
น้องก็ไม่ต่างกันเลยคะพี่น้อง
ทั้งรั่ว ฮา สติสตังนี่..โอ้โฮ และ ยังหน้าตาดีเหมือนพี่ๆเลยขา..ฮ่า
 เมื่อวันที่ 13 กุมภา มีการนัดโต๊ะน้ำพุ ๔ ที่ ร้านนายอู๊ด ซึ่งน้องๆตัดสินใจจัดเลี้ยงขอบคุณพี่
(ขอบคุณเรื่องอะไรวะนั้น...)
น้องๆก็มากันหนาตา มีเข้าใหม่ก็ที่เห็น สามคม (แต่ที่ได้ยิน มีเข้าใหม่มาเยอะกว่านั้น)
เชื่อมั้ย เราจำชื่อน้องโต๊ะได้หมดเลย น้องในโต๊ะเป็น สถาบันเดียว จากทั้งหมดที่เราอยู่
และเราสามารถจำชื่อน้องได้รวดเร็วมาก ก็แอบเห็นว่ามีน้องหายจากวันแรกพบไป
แต่น้องๆที่อยู่ก็ ยังดูเหนียวแน่นดี
เราว่า เราโชคดี ที่ได้น้องๆทุกคนมานะ น้องไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่แตก ไม่อีโก้แรง
อย่างตอนไปรับน้องก็เลี้ยงง่ายมาก(ไม่ได้เปรียบกับ สัตว์เลี้ยงแสนรู้ที่บ้านนะคะ)
น้องไม่ป่วย(นี่สำคัญมาก ดีใจมาก ไม่มีน้องป่วย) ไม่ดื้อ ไม่เถียง..น่ารักมากๆ
ตอนที่พวกเราอยู่ปีหนึ่ง เราจะชอบคุยเรื่อง รับน้อง คุยเรื่องน้องๆกันบ่อยๆ
มันเป็นเรื่องตื่นเต้นมากๆเลย เพราะพวกเราไม่รู้ว่าน้องจะเป็นยังไง
น้องจะรักเรามั้ย น้องจะรักโต๊ะมั้ย และน้องๆจะอยู่กันเหนียวแน่นมั้ย
พี่ ๔๘ ทำให้เราไว้ดี พี่ทำให้เราสนิทกันอย่างรวดเร็ว
(แต่เราก็เสียดายกับบางอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้)
เราก็อยากให้น้องสนิทกันอย่างรวดเร็วเหมือนกัน
พอเราได้น้องมา ตั้งแต่วันแรกพบ
เราไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไงนะ
แต่ เราจะร้องไห้
เพราะ เราดีใจ
เรารู้สึกตื่นเต้นตอนที่ได้บอกว่า เราเป็น แกนโต๊ะน้ำพุสี่ แล้วขอต้อนรับน้องเข้าสู่น้ำพุสี่
โต๊ะเป็นสถาบันเดียวที่เราภูมิใจที่สุด และ รักที่สุดในทุกสถาบันที่เราเคยผ่านมา
แม้ว่า โต๊ะจะมี คดี ที่เราก่อไว้ ไม่ว่าจะทะเลาะกับใคร รักใคร ไม่ชอบใคร
แต่ เราก็ยังรักโต๊ะ เรา และ คนที่เราพูดถึง ที่หายไปจากโต๊ะแล้ว
ถ้าเค้าจะกลับมา เราก็ไม่ว่านะ..เราเฉยๆอะ ก็โต๊ะมันเหมือนกัน..มันไม่มาเอง
ขอบคุณโชคชะตา ที่ ทำให้เราได้มาเจอ เพื่อนๆในโต๊ะ
เมียส..ไอ้นอย ที่เจอกันที่โรงเรียน แต่ไม่เคยคุยจนตอนนี้ต้องมาอยู่ กิน นอน และโต๊ะเดียวกัน
เบียร์..ผู้ที่นั่งเม้าท์แหลก ขณะ สงครามนางฟ้า ออนแอร์ในช่อง ห้า..สองทุ่มครึ่ง โต๊ะห้องกลางจะต้องเป็นของเรา
อ๋อ..ผู้ที่มี ประโยคเด็ดมานำเสนอ ผู้เป็นเพื่อนร่วม"เผา"ทุกอย่าง และ หลักการกินสมีนอค กับ จุ๊บปาจุ๊บ
หมู..แม่..ไม่ว่าจะพูดอะไร ทำอะไร ก็ฮา ตำนาน..ต.เต๋า ยังคงดำเนินต่อไป..ต.ม.
เมย์..สาวญี่ปุ่น หัวใจ ลีโอ..ขอบคุณที่มาอยู่กับเรา ยิ่งตอนลีดตลกเมื่อปีที่แล้ว และทำทุกอย่างให้โต๊ะ
สา..แค่เห็นหน้า สา ก็รู้สึกอารมณ์ดีแล้ว
แพร..ความเป็นดาวโต๊ะของเธอ ควรจะควง ความฮาไปด้วย และ เป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอจริงๆ
ปิ๋ม..ผู้หญิงที่ชะตาชีวิตเหมือนการเดินทางวิบาก เพราะมีเรื่องอะไรให้ตื่นเต้นเสมอ..และวิธีเก็บเงินโต๊ะอย่างมีระเบียบ
เจิ้ง(เชิงเทียน)..อาจจะเป็นผู้ชายที่เข้าใจยากซักนิดในบางครั้ง แต่ จตุคามรามเทพ รุ่นสวยลากไส้ช่วยให้เราเข้าใจเค้าได้เสมอ
ปาล์ม..เพื่อนเทคหน้านิ่ง ขยับเป้นงง แต่มันก็น่ารักนะ
เหลียง..แกนตระกูลน้ำพุ พี่เรนของมวลประชา ผู้ที่"เต้าหู้"สำคัญกะชีวิตมันที่สุด..คิดได้ไงวะ
แตง..น้องเฉิ่ม ที่ซ้อนฮาเลย์ได้ฮอตมาก
คิตตี้..ผู้ชายที่alertอย่างงงๆ..แต่คิดกิจกรรมและเข้าหาเด็ก นี่ให้เลย..(นอมีนี่พี่ต่อ เหรอวะ..ยังไม่เข้าใจลงไปกราบกันกลางSCได้ไง)
มินต์..ผู้หญิงที่ไม่ค่อยเข้าโต๊ะแล้ว..แต่เห็นกี่ครั้งก็..แสบตาทุกที..เพราะแม้แต่งชุดนักศึกษา แต่รองเท้าเนี่ย..โอ้โฮ สีสดมาก
ฟี...มาทีหลัง อาจไม่ดัง แต่ เปนพี่เทค แกนโต๊ะ รุ่น ๕๐ เลยนะ
จั๊ด..อาจมาเพราะตามสาว..แต่ ความ "เหี้ยมเกรียม" ของมัน ก็ยังคงเป็นที่กล่าวขาน
อาลาเล่..จริงๆเมิงเป็นผู้ชายใช่มั้ยวะ..เพื่อนนอนของฉัน(รับน้อง ปี ห้าศูนย์)
"แหะ"...ชื่อนี้ที่เราไม่ได้ตั้ง แต่ขอใช้เรียก..แม้จะทำความรู้จักได้สั้นมาก และไม่คิดจะสานต่อ แต่so cool loso ก็ยังทำให้เพื่อนๆฮาอะนะ
 คือ น้องเทคอีกคนของตั๊บ..ไอ้คุณน้อง มิ้ม..หอเดียวกัน โต๊ะเดียวกัน และยังมาจาก ส.ว. เหมือนกัน..แรง ! สุดท้ายนี้ ขอ ขอบคุณน้องๆ มันเป็นความรู้สึกผิดของตั๊บ ที่ว่า ตั๊บเคยคิดไว้ และ เพื่อนๆก็เช่นกันว่าเราจะ เล่นกับน้องบ่อยๆ จะไปทานข้าว ขี่จักรยาน อย่างที่ รุ่นพี่ของพวกเราทำกับเรา
เรานัดโต๊ะกัน โดยที่ไม่ต้องนัด มันไม่ใช่หน้าที่ แต่ เป็น อัตโนมัติ
แต่เราทำให้น้องเราอย่างนั้นไม่ได้ เราไม่ได้เล่นกับน้องมากเท่าที่เราเคยคิดไว้
แต่เราก็ยังรู้สึกดีที่ ทุกๆครั้ง ที่ได้เจอน้องๆ เราก็สนุก มีความสุข
เราไม่ได้รู้สึก อึดอัด ไม่รู้สึกห่างเหิน
ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้เจอน้องๆดีๆอย่างนี้
เราเคยบอก น้องโจ้ น้องเทคเราไป ตอน บายศรี รับน้องว่า
เราเป็นลูกคนเดียว แต่พอได้มีน้องเทคแล้ว ก็รู้สึกเหมือนได้มีน้องสาว
เราก็อยากเป็นพี่ที่ดี..และมีอะไรให้ช่วย ก็บอกเราได้ทุกอย่าง
และน้องๆในโต๊ะคนอื่นก็เช่นกัน รักนะน้องๆ
รักโต๊ะน้ำพุ4
และไขข้อข้องใจ
เรื่องเสื้อโต๊ะ ที่เขียนว่า"ฉันรักน้ำพุสี่ เพราะน้ำพุสี่มีคนที่ฉันรัก"
ไม่ได้เจาะจงเพียงคนเดียวนะคะ
ตั๊บน่ะ ก็คิดถึง เพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ ทุกๆคน
^_^
February 15 ภารกิจ Valentine 2008จริงๆแล้ว วาเลนไทน์ ก็เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งนะ ถ้าคุณมีแฟน คุณจะรักแฟนคุณแค่วันนี้หรือ หรือ คุณรู้สึกห่วงคนพิเศษ คิดถึงใครซักคนที่คุณแอบรัก คุณรู้สึกแค่วันนี้วันเดียวเหรอ
ความจริงก็คือว่า เราก็รักคนที่เรารักทุกวันนั้นแหละ แต่วันๆนี้ก็ควรที่จะมี อะไรให้เราได้นึกถึงจริงมั้ย ดังนั้น แม้ตั๊บจะเป็นโสด และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ตั๊บรักเนี้ย จริงๆแล้ว ตอนนี้เค้ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนไปแล้วหรือยัง (ถ้ามีก็ช่วยบอกตั๊บด้วยนะ)ตั๊บก็เลยสร้างภารกิจให้ตัวเอง
เมื่อปีที่แล้วตั๊บได้มอบดอกกุหลาบ พร้อม การ์ดให้อาจารย์ ผู้ที่สอน TU 120 นามว่า ปรีดีโดม (คิกๆ) ปีนี้ ไม่ได้เจออาจารย์ หากได้เจอ ตั๊บว่าจะต่อภาค2 ปีนี้ตั๊บจึงต้องต้นหาภารกิจใหม่ นั้นคือ การไปดู "คริตกะจ๋า บ้าสุดๆ" คะพี่น้อง โอ้โฮ หลังจากที่เลิกเรียน เวลา สิบเอ็ดโมงเช้า ก็ไปรับประทานอาหารแสนโอชะ ที่โรงอาหารSC นั่งแช่ นั่งเม้าท์จนเหยียบบ่ายโมง เราก็เห็นทีจะได้เวลาไป the mall (คือกะว่า จะกลับบ้านด้วย คิดถึงแม่)และเลือก เดอะ มอลล์ เพราะคิดว่า คนจะน้อย จะได้ไม่เขินที่มานั่งดูนั่งคนเดียว พอมาถึง the mall ดิฉัน งงมาก เด็ก มัธถยมเดินเต็มเลยคะ เด็กหญิง เด็กชาย ...ไม่เข้าใจ..มันไม่เรียนกันหรือคะ และทุกคนมากะแฟนคะ เด็กชายต้องมีเด็กหญิงแนบกายตลอด โอ้โฮ เด็กพาณิชย์ก็ตรึมห้างคะ และทุกคนมี"คู่" ทำให้เรารู้ว่า ชายจริงหญิงแท้ ก็เยอะนะเนี่ย(แต่ที่จริงคู่ร่วมเพศก็มีนะ ประปราย) ตั๊บก็เดินเข้าไปจองตั๋ว ซึ่งเป็นความซวยนิดๆที่ รอบ 13.30 เค้าปิดให้จองแล้ว เราไปตอน 13.50 ทำให้เราต้องดูรอบต่อไปคือ สี่โมงเย็น..รอนานโคตรคะพระเจ้า(ทำให้ต้องเสียค่าที่จอดอีก ยี่สิบบาทด้วย..เฮ้อ) แต่สุทธาทิพย์ก็...เอาว่ะ ไหนก็ตั้งใจ..ก็จอง และก็บอกไปอย่างมาดมั่นว่า "ที่เดียวคะ"
ตรงที่ตั๊บนั่ง เหมือนว่าที่ข้างๆจะเป็นเก้าอี้เสีย ทำให้ต้องเว้นว่าง ตั๊บก็เลยจองนั่งริมสุด c8 (คือมันเป็นความเคยชิน ที่เราจะต้องนั่งแบบที่กลาง มันมักจะมีทางเดินตรงกลางของโรงหนังใช่ม่ะ เออ เรานั่งที่ติดตรงทางเดินกลางนั้นแหละ) ระหว่างรอตั๊บก็เดินเตร่ๆ หาหนังสืออ่าน ซื้อขนม เดินsuper(และก็เดินไปตรงambi pur ที่มี cut out ของ ชาคริต อย่างใหญ่ ติดไว้..ปลื้ม)
เดินไปอย่างนาน วนไป วนมา รอบห้าง และก็ถึงเวลา
เนื่องจาก คนส่วนมาก (ซึ่งโคตรมากจริงๆ ซัก 95% คือคนมีแฟน มีคู่) เค้าจูงมือกันมารอหน้าโรง เราก็เฮ้ย หวั่นๆ แอบไปหลบนั่งอ่าน starpic ที่ซื้อมา(ถ้าเป็นผู้ชายคงอ่าน soccerซินะ)ตรงมุมๆ พอเงยหน้ามา ก็มีผู้ชายคนหนึ่ง ยืนมองเราอยู่ เค้ามากะชายหญิงอีกคู่ ท่าทาง ผู้ชายคนนี้จะเป็น "คนเดียวไม่เหงาเท่าสามคน" เราก็แบบคิดในใจ "อย่ามองมาก เดียวคนเดียวจะเหงามากกว่าสามคน" และเราก็มองไปตรงที่ตรวจตั๋ว..โอ้โฮ พระเจ้า อุดมไปด้วยคนมีคู่คะ เกิดมาไม่เคยได้เจอคนมีคู่รวมตัวกันได้มากมายเท่านี้ ตกใจ แต่120บาทที่เสียไป ถ้าจะป๊อดกลับบ้านก็เสียดาย รอมาตั้งนาน เอาวะ..เข้าไปดู ก่อนหน้านั้นก็ทำใจนิด โทรหา อ๊อบ เพื่อนหุ่นนางแบบ เล่าสถานการณ์ให้มันฟังอย่างจริงจัง ว่าเราเขินมากแค่ไหน...ที่จริงนะ มันก็ธรรมดานะ ดูหนังคนเดียว เราก็ดูบ่อย ยิ่งตอน เด็กๆนะ ดูคนเดียวแบบ บ่อยมาก แม่เดินห้าง เราไม่รู้จะทำไรก็ดูหนังนี่แหละ แต่ เค้ามากันเป็นคู่หมดเลย ทั้งโรงคือคนราศีvirgo(ใช่ปะวะ)คนคู่ อินกับจัน เข้าใจใช่ม่ะ เรานี่ โผล่มา one girl show มันเขินนะเว้ย พอทำใจกล้านิดๆ พร้อมกับ หัวทรงฟูๆหยองๆของเราขณะนี้ ทำให้เราดู selfโคตร เข้าไปที่แถว Cแต่พระเจ้า คนดูโคตรเยอะในโรง แต่ไม่มีใคร นั่งแถวเดียวกับเราเลยวะคะ พี่น้อง ... โอ้โฮ ขนาดแถวที่นั่งในโรง ยังส่งเสริมความ self เราได้ ตอนเดินเข้ามาเนี่ย เขินมากกกกกกก... แบบ ไม่ฟังเสียงอะไรเลยอะ นั่งและเงียบเลย แต่ไม่ได้ เปลี่ยวหรืออ้างว้างนะ แค่ ขำตัวเอง และเขิน ซักพักค่อยมี คู่รักอีกคู่ มานั่งถัดเราไปอีกที่...อืมฮืม...หวานเชียว...แล้วฉากตอนที่มันจะทำให้คนดูตกใจ คุณผู้หญิงข้างๆก็น่ะ ถ้ากระโดดได้เธอคง กระโดดกอดคุณแฟนของเธอแล้วล่ะ และข้างหลังก็ อืมฮืม...มานั่งงุงงิงงุงงิง ได้อีก เราก็ อืม...เห็นแล้วก็ ดีใจด้วย ^_^
ที่จริง เห็นคนอื่นที่เราไม่รู้จักเลย มีความสุขมันก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม หรือเราเห็นเพื่อนสวีทกับแฟน...อันนั้นค่อนไปทางอิจฉา แต่ก็ยังรู้สึกดีกับเพื่อน แม้แต่ตอนเห็นคนที่เราชอบสวีทกับแฟน เราก็...อืม...ไม่ได้มีความสุข และก็ไม่อยากเห็น แต่ก็ รู้สึกดี ที่เค้ามีคนที่รักเค้า ที่ดูแลเค้า เราก็ไม่ได้ยึดติดกับคนที่มีเจ้าของหรอก แต่ถ้าคนที่เรารักยังโสด เราจะค่อนข้าง คิดถึงเค้า คิดว่าเค้าจะเหงามั้ย เค้าจะเป็นยังไง แต่ความจริงคือ เค้าก็สุขสบายดี...เราแค่อยากให้คนที่เรารัก ถ้าเหงา เบื่อ ก็อยากให้รู้ว่า เราก็ยังอยู่ตรงนี้ มีคนบอกว่า ทำแบบนี้แล้วตัวเราจะไร้ค่า ของตาย แต่ก็ ... เราก็ยังไม่ได้อยากเคลื่อนที่ไปไหน เราขาดเค้าได้ และเราอยู่อย่างมีความสุข เพียงแค่ จะบอกยังไงดี เรามีที่ว่างใหญ่ๆให้เค้าเสมอ แต่ถ้าต่อไป เราได้เจอคนที่เค้ามารักเรา ที่ว่างตรงนั้นก็ต้องเป็นของคนที่มารักเรา และเราก็รักเค้า อืม...เพียงแค่ตอนนี้ เราไม่คิดอยากจะหา หรือเคลื่อนที่ไปไหน แค่ก็ใช้ชีวิตทุกส่วนเต็มที่แหละ แค่ หนึ่งส่วนนี้ เรายังอยู่ที่เดิม ...เราแอบสัญญากับตัวเองบางอย่างเอาไว้...เราเลยไม่อยากผิดสัญญากับตัวเอง...เราจะอยู่ที่เดิมจนกว่าเราจะหมดสัญญา ที่จริงจากวันนี้ถึงวันหมดสัญญา เค้าที่เรารัก ก็คงไม่เปลี่ยนมารักเราหรอก ถึงตอนนั้นเค้าคงมีแฟน อะไรก็ว่าไป ... เราแค่อยากตั้งสัญญากับตัวเอง...เท่านั้นเอง อย่าเรียกว่า เรารอเลย
valentine ปีนี้ของเราก็สนุกดี ชาคริตก็หล่อ น่ารักมากๆ ไม่เสียดายที่ทนเขิน เข้าไปดูคนเดียว ยิ่งฉากเต้นรำนะ โอ้โฮ พี่คริตคะ เอาใจไปเลยคะ และคริตยังร้องเพลง "งมงาย" ได้โคตรเพราะเลยวะคะ ฟังตอนแรก แล้ว ขนลุก เสียงนิ่งๆเรียบๆ แต่ มันจี๊ด (กูรู้อะนะว่าพี่ท่านร้องเพลงมาหลายอยู่ แต่ก็นะ..งมงาย..นี่ร้องจนตั๊บงมงายสุดๆ) ใจจริงก็อยากไปดูอีกรอบ แต่ว่า อาทิตย์นี้มีหนังที่อยากดูเยอะมาก Charlie Wilson's war ของ Tom Hanks(คุณพ่อ) และก็ Ps.I love You ที่ Gerard Butler ตอนใส่เอี๊ยมแล้วเบ่งกล้ามไปด้วย เห็นแล้ว น่าเคี้ยว น่าหม่ำจริงๆ แม้ว่า เจ๊Swank(นางเอก)จะปากกว่าได้จนนอยหนัก แต่ มั่นใจว่า จะเข้าไปดู Ps.I love you แน่นอน...เฉกเช่นที่เราดู 300 Tomb Rider Timeline Dear Frankie etc. เนื้อเรื่องน่ะ ไม่ค่อยโดดใจเท่าไร แต่ Gerard เนี่ย...โอ้โฮ แรงดึงดูดเกินต้านทาน (เสียที่สำเนียงตลกนี่แหละ)
อีกอย่างที่ valentine ปีนี้ให้ไอเดียกับเรา คือ ความรักมันไม่ได้จำกัดอยู่ที่คำว่า"แฟน" แต่ว่า มันรวมไปถึงครอบครัว เพื่อนๆ และตัวเอง และทุกๆวันสามารถเป็นวันพิเศษได้ พรุ่งนี้เราอาจจะเขียนที่ปฏิทิน และบอกว่า 15 กุมภา คือ วันวิ่งรอบบ้าน...เราก็วิ่งรอบบ้านตัวเอง หนึ่งรอบ และวันนี้คือวันพิเศษของเรา วันที่ 16 กุมภา เราก็เขียนไว้ว่า วันนี้คือวัน กินกล้วย...ทั้งวันเราก็จะกินกล้วย..วันนี้ก็เป็นวันพิเศษของเราอีกแล้ว 366 วันในปีนี้ สามารถเป็นวันพิเศษได้ทุกวัน และเราสามารถมีความรักได้ทุกๆวัน และมีความสุขได้ทุกๆวัน ถ้าใจเราต้องการ
เราน่ะจะไม่บอกว่า เป็นโสดมันดีกว่ามีแฟน เพราะ บางทีเราก็เหงา และเราก็อยากสมหวัง แต่เราก็ไม่ได้คิดว่า ชีวิตที่มีคู่จะเป็นชีวิตที่มีความสุขตลอดเวลา เพราะ ความรักของแฟน มันไม่ได้ให้กันแค่คำว่า"รัก" มันต้องมีเหตุผล ความเข้าใจ สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ ปัจจัยรอบตัวเรา และเค้า หรือเราอาจจะคิดมากไปนะ แต่คือ นั้นคือสิ่งที่เราคิดตอนนี้ ตอนนี้สิ่งที่เรามีให้ได้ก็คือ ความรัก เราให้ได้เต็ม ที่จริง ตอนที่เรามีแฟน เราก็ไม่เคยนอกใจ หรือ เห็นคนอื่นดีกว่าแฟนเราเลยนะ แต่เราก็นิสัยไม่ดีเรื่องอื่นแหละ ถ้างั้นเค้าก็คงไม่ทิ้งเราไปกัน นั้นแหละ เพราะเราขาดบางส่วนที่พวกเค้าต้องการ ทำให้เค้าไป ก็ซักวันแหละมั้ง ที่เราจะมีพร้อมทุกอย่าง เพื่อใครซักคน คนที่เราแคร์เค้ามาก และเค้าก็แคร์เราซักนิด หรือถ้าไม่มีเลย...เราก็...ไม่เป็นไร อยู่ได้ ดูตัวอย่างวันนี้เป็นต้น...แม้จะเป็นคนเพียง 1% ในโรงหนังที่เต็มไปด้วย คู่รักในวันแห่งความรัก สุทธาทิพย์ผู้นั่งอยู่คนเดียวก็ยังมีความสุขที่ได้ดูภาพยนตร์เพียงลำพัง..ไม่ใช่อะไร...ชาคริตเค้าหล่อจริงๆ อิอิ
^_^ February 07 โอ้โฮช่วงนี้เหมือนเป็นช่วงรับทรัพย์ (แต่ไม่ใช่เงินของตัวเองซักอย่าง)
เริ่มที่ โต๊ะก่อน น้ำพุ สี่ คุณ ปาล์ม เธอจ่ายเงินโตะแล้วคะ
ไม่รู้ว่า คิตตี้ไปท้วงท่าไหน ถึงได้ทรัพย์มาจาก ศุภเสก
อยากจะจัดฉลองมาก แต่ก็เก็บเงินไว้บายเนียร์ นะคะ
คุยกันไว้ ว่าภถ้าจัดบายเนียร์ อย่างได้แบบ ตอนพวกเราปีหนึ่ง ที่จัดในโรงแรม
ดูว่าไปได้ ทุกเพศ ทุกวัยดี น้องๆเล็กๆไปจะได้มา โดยไม่ต้องกังวลเรื่องสถานที่
(แต่เมื่อปีที่แล้ว 47 ก็จัดเก๊ไปอีกแบบ ตั๊บชอบนะ)
ว่าไปก็คิดถึงรุ่นพี่ในโต๊ะนะ อยากให้รับน้องมีไปกันเยอะๆจัง
ต่อมาก็ ลีดตลก ได้เงินคืนแล้ววะคะ จาก รุ่นพี่ที่ยืนตังค์ไปแอบนาน
ไม่รู้ไปท้วงท่าไหนเช่นกัน ได้คืนมา 4000 ตามจำนวนที่ยืมไป
ตอนนี้ ลีดตลก มีเงิน จะทะลุสองหมื่นแล้วคะ
คนเก็บตังค์อย่างเรา อยากจะเอาเงินไป ละลายด้วยตัวเองจริงๆ
แต่ เป็นคนมีมารยาท ยังคงสงวนท่าทีเอาไว้ เอิ๊กๆ
โอ้ย..เป็น ประธานแล้วเอาเงินชมรม ไป ทำได้ก็เลวเกิ๋น
ก็ถ้า เราไม่เส้นเลือดในสมองแตก ด้วย เหตุอะไรบ้างอย่าง
เช่น โกรธจัด หรือ สภาพจิตใจไม่ปกติ คิดว่า ปีหน้า เราก็คงทำลีดตลกนะ
ถ้าไม่ทำ เพราะทำใจไม่ได้ จะหาคนสืบทอด
และก็เรื่อง เอก ภาษาวรรณ ของข้าพเจ้า
แม้ง มันเลือกแกนเอก แล้ววะคะ
กรรมตกที่ สุทธาทิพย์ อีกแล้ว
เราเป็น แกนหลายอย่างนะ แต่เราก็ว่า เราก็ไม่ได้มีความเป็นผู้นำขนาดนั้นเลย
เฮ้อ...ก็ 12 กพ จะรับน้องเอก พาน้องมาพบหน้ากัน
ตอนนี้มีตังค์ในเอก ประมาณ พันกว่าบาท น่าจะพอ ค่าขนม กระดาษ
ว่าจะทำเสื้อเอกด้วย อิอิ ว่า ปีสามอยากจะทำ รับน้องเอก แล้วพาน้องๆไปแบบเอกอื่นด้วย
แต่ต้องดูก่อน ยังคงเป็น กิจกรรมที่คนอยากทำ แต่ ชอบมี อุปสรรคมาขว้าง
ในเรื่อง "เงิน" ทุกที
รู้สึกดีนะ เวลามีคนมั่นใจว่า เราจะเป็นคนที่ยืนข้างเค้าเสมอ
ในวันที่เค้าไม่เหลือใคร เค้าก็มีเรา เออ เรารู้สึกดี
แม้ เรากับเค้าคงไม่มีวันเหมือนเดิม เพราะ ใจเราก็ไม่เหมือนเดิม เค้าก็ไม่เหมือนเดิม
แต่ก็ยังดี ที่ยังคุยกันอยู่บ่อยๆ ได้ติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ
ดีที่ไม่ได้ตัดกันออกไปจากชีวิต
วันนี้มี farewell ที๋โรงเรียนให้ South Dartmoore เราว่าโรงเรียนเรากะเค้า จะสานสัมพันกันไปอีกโคตรยาวนาน
คิดถึง สตีฟ (แหม ตอน ม6 แอบ จุ๊บแก้ม..อึ้ง) แต่ปีนี้ไม่ได้ไป
ทั้งๆที่ปีนี้ สุทธาทิพย์ เปลี่ยนไปหัวจรดเท้า หากเค้าเจอเรา และอาจารย์ทั้งหลาย
ต้องบอกว่าสุทธาทิพย์งามมากๆ (เพราะเมื่อก่อน มันดูไม่ได้เลยอะ)
ตอนนี้ก็หญิงขึ้น
แต่เพราะความหญิงขึ้นเนี่ยแหละ ทำให้ เขิน น้องๆ
ไอ้น้องๆ มันก้ไม่ได้คิดอะไรแล้วแหละ มันก็รู้ๆกัน
แต่น่ะ..แค่ เขิน ง่ะ
ว่าก่อนไปเมกา จะกลับไป สตรีวิทย์ ไปหาอาจารย์ก่อนไปซักครั้ง
โอ้โฮ เราก็ไปเมืองนอกบ่อยนะ เมื่อก่อน แต่ก็ไม่เคยไปนานอย่างนี้
3 เดือน แนะ เราไม่ได้ตื่นเต้นนะ เราแค่คิดถึงแม่ มากๆแน่ๆเลย
เฮ้อ..บ้านเราก็มีเรากะแม่ อยู่กันสองคน หมาสองตัว มีแค่เนี้ย
แต่เราก็มีความสุขนะ
และตอนนี้อยากรับงาน ต้อนรับที่ งานเปิดโรงงานที่ระยอง
วันที่ 3-4 ตอนนี้ รอ เช็คอีกหนึ่งวิชา ว่าอาจารย์จะปล่อยมั้ย
เฮ้อ..ได้เปลี่ยน บรรยากาศ ได้ทำงาน ได้เจอคนเยอะๆ
หิหิ
|
|
|
