วันนี้เปรมมาก ได้ไปดู 300...เพราะอยากดูอย่างแรง..แต่เราไม่กล้าไปดูคนเดียว..กลัวเวลาพี่ท่านฟันกัน(เอามีดมาฟันอะนะ)

แล้วหัวใจจะวาย(ถึงมีคนไปดูด้วย..เรายังไม่วายตกใจแอบเสร่อปิดตาอยู่หลายฉาก)

300 ก็เป็นหนังที่ดีนะ..มันแบบ..ได้ทุกเพศ (แต่ไม่ทุกวัย-เด็กๆอย่าไปดูเลย..เด้วจะอยากเป็น Spartan..ชั้นล่ะหนาว)

ภาพก็สวยมากๆ..แต่เราฮาตรง censorอะ..คือเราก็ไม่ได้อยากดู อืม..tit ไรแบบนั้นอะนะ..เราไม่เคยเห็น nudity เป็นศิลปะเท่าไร

อีกอย่างเรารู้สึกว่า..เออ..มันเปลื้อง อย่างฉากsexเงี่ย..เราดู เราก็(- -")...แต่ว่าการที่ censorเนี่ย..มันฮาอะ...ก็ไม่ได้ทำให้หนังเสียรสไปสำหรับเราเท่าไร

แต่ภาพมันเสียอะ...ส่วนผู้ชายบางส่วน(เราว่า เยอะ)คงเสียดายที่censor แต่ก็นะ..โตๆกันแล้วอะ..ไม่ต้อง screenถึงโรงหนังก็ได้มั้ง

รู้สึกตัวเองจะเป็น จีนแผ่นดินใหญ่..55 ที่ประชาชนส่วนใหญ่เหมือนมีอิสระเกือบเท่าประชาธิปไตย แต่ก็ยังหลับหูหลับตาอยู่(หน่อยๆ)

 

เรื่องนี้ตอนแรกก็เคยเห็นposterมานานโฮก(อ้าว..fanclub Garard Butlerนี่หว้า)ก็เออ..งง หนังไรวะ..ชื่อ300

แล้วก็Gerardบึ้กโคตร..(ถึงเราจะรู้ว่าท่านบึ้กแต่..ไม่คิดจะ..มันจะล้ำขนาดนี้)

คือหนังเรื่องนี้นะเว้ย..six packs วิ่งเพ่งพานมากอะ.(และทำให้เรานึกถึงปูนC pacได้ไง)

อย่างกะยืมtrainerสุดอลังจากfitness ที่ มธ รังสิต กร๊าก

 

ดูหนังเรื่องนี้ก็ทำให้เข้าใจเหมือนกันนะเนี่ย..เราแพ้ความแมนวะ..

เราเนี่ยชอบมากๆเลย เถื่อน โฉด ไรแบบเนี่ย55 แล้ว ล้ำๆเนี่ยนะ 55..ชอบง่ะ

ตอนดู 007เนี่ย เดินออกมานอกโรงเนี่ยอยากจะวิ่งไปซื้อบัตรดูอีกรอบ..Bondบ้าไรวะ..วิ่งทะลุกำแพง

แล้วเราประทับใจฉากอะ..ดูเป็นผู้ชายเถื่อนอบอุ่นดีอะ..โดน..ที่นั่งข้างนางเอกแล้วกอด

อย่าง 300 ก็เหมือนกัน..พี่Gerเป็นKing Leonius สักอย่างนะค่ะ..แล้วก็รักภรรยามากๆ..ส่วนภรรยาก็อย่างมั่น

คือเธอสามารถ"เอาอยู่"เข้าใจป่ะ?..ส่วน คุณสามีก็..ให้เกียติร์ภรรยามาก...ปลื้ม..ดูแล้ว..แบบ..โอ้ย

และก็เราก็ได้ความคิดที่ว่า..รักไม่ต้องบอกก็ได้ ถ้าใจตรงกัน..มันก็รับรู้ได้เอง..ไม่ต้องบอกรักพล่ำเพลือ

อีกอย่าง บางที เราอาจบอกรักใครก็ได้ บอกไปเรื่อยๆ..เว้น แต่คนเดียวที่เรารักจริงๆ..จริงมั้ย?

 

 

 แล้วนี่มี spy Np4 แจ้งว่า ได้เกิด คู่รักอีกคู่ในโต๊ะ..ยังไม่เปิดเผยแน่ชัด..แต่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ประสบการณ์จะสอนเราได้หลายสิ่งจริงๆ

แม้เราก็เป็นคนคิดช้า เราเลยทำความเข้าใจบางเรื่องนานมากๆ

แต่รู้มั้ย เมื่อเราเข้าใจแล้ว

ใจของเราจะโล่ง...เราจะไม่กังวล และหลับตานอนได้สบายใจแม้จะมีฝันร้ายบ้าง แต่พอตื่นมา เราก็จะรู้ว่ามันก็แค่ฝัน

 

มีบางเรื่องที่เราขบคิดมาแรมปีแรมชาติ

ถ้าเรื่องนั้นมี 4ส่วน เราคิดได้ 3ส่วน ที่เหลือยังคง งง อยู่

แต่เวลา และเรื่องราวใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ ทำให้เราสามารถลดความสงสัยในส่วนสุดท้ายไปได้

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า..เราทิ้งไปหมดนะ..ถ้าทิ้งไปหมด..เราคงไม่มานั่งเขียนอย่างนี้

 

ตอนนี้เราอึ้งมาก..อึ้งกะเรื่องๆหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่เรื่องของเราเลย

แค่เป็นเรื่องคล้ายๆกะที่เราเคยเจอมา..แต่เราคิดว่าเรื่องของเราที่ผ่านมา(ไม่รู้เข้าข้างตัวเองเปล่า)

มัน..แรง และ ร้าว มากกว่านี้..ตัวเราเองคิดจะตายหลายทีแหละ..แต่ถ้าตกนรก

ไปคุยกะยมบาล เค้าคงบอกเราว่า "แกนี่มัน โง่บรม"

เราจังมักบอกว่า เราผ่านช่วงpeakในชีวิตมาแล้วล่ะ..และเราสัญญากะตัวเองว่า

จะไม่ยอมให้ตัวเองเสียใจขนาดนั้นอีก

 

และเมื่อเราสามารถลุกขึ้นและก้าวเดินได้(เกือบ)เหมือนเดิม..ซึ่งเราก็ว่า เราก็ยังครบ32 อีกทั้งยังไม่ได้โดนส่งตัวไปโรงบาลบ้า..

และไม่น่าเชื่อ เราเอนติด ธรรมศาสตร์อย่างที่เราหวัง..ถึงไม่มีใครดีใจกะเรา..เราดีใจกะตัวเองก็พอ

อย่างน้อยเรื่องที่ผ่านมาสอนเราว่า..

ตัวเรานี่แหละคือกำลังใจที่ดีที่สุด

 

บางครั้งที่เราอยากจะร้องไห้ เราก็ร้องไม่ออก เพราะเราไม่คิดว่า น้ำตาเราจะมีค่าอะไร

นอกจาก..น้ำที่ไหลออกมาจากตา (และช่วยให้หน้าใสขึ้น)

บางครั้งที่เราอยากจะเล่า..เรากลับพูดไม่ออก และบางทีคนที่ฟังก็จะถามเราไปมา..ไม่เพราะกวน ก็เพราะไม่เข้าใจ

จนเราคลั่งแทบจะบ้า..จนเรารู้สึกว่า บางที..เก็บไว้กะตัวเองก็ดีเหมือนกันนะ

 

เราคิดว่าความเสียใจของเรานี่(และอาจจะทั่วๆไป)เกิดขึ้นเพราะ ความรัก และ ไว้ใจ

และเมื่อทั้งสองหายไปพร้อมกัน มันยิ่งทำให้ทรมานมาก

 

เราไม่เคยรักใครเล่นๆไม่เคยรักเพราะอยากสนุก เราใช้ใจทั้งใจแลก(ฟังดูยิ่งใหญ่จัง..แต่เราพูดจริง)

และเราก็โง่พอที่จะแลกทุกอย่างที่เรามี เพียงแค่ให้อีกฝ่ายมาสนใจเรา ทำดีกะเรานิดๆหน่อยๆ

แต่ตอนนี้เราฉลาดขึ้นอีกนิด

เราเริ่มสนใจคนรอบข้างมากขึ้น เริ่มคิดถึงสายตาที่จะมองเราหลังจากการกระทำของเรา

เพราะอดีตมันลบยาก..แต่อนาคตสามารถเลือกได้(อย่างน้อยก็จัดการง่ายกว่าอดีตแหละ)

และเราเริ่มไม่ใช้ความคิดอะไรสับซ้อน

เพราะถ้าคนที่เค้าจะเลือกเรา จะรักเรา เค้าคงทำให้เรามากกว่านั้น ทำอย่างชัดเจน

ที่บอกเพราะ..เราเคยนึกว่าคนๆนึงรักเรา ตัดเราไม่ขาด เพียงเพราะเค้าโทรหาเราตลอดแม้ว่าจะอยู่ไกลกันแค่ไหน

เพียงเพราะเค้าบอกว่า เค้ายังร้กเรา แต่การกระทำต่อหน้ามันไม่ใช่ เพียงแค่เค้าพูดจาดีๆอย่างที่เราชอบเวลาเค้าต้องการอะไรบางอย่าง

สุดท้ายเรารู้ว่า เค้าเพียงแค่ขี้เหงา(เกินคนปกติ)เจ้าอารมณ์ และเห็นเราโง่ (โง่พอที่จะยอมเสียเงินหลายหมื่นโทรข้ามประเทศหาเค้าและใจอ่อนกับเค้า)

 

ความรักของเราต้องมีเหตุผล ต้องบอกได้ว่า ทำไมถึงรักคนนี้

หากหาเหตุผลไม่ได้..ก็อย่าใช้คำว่ารักกับมันเลย

เพราะมันจะเหมือนหลับตาเดิน..ถึงเดินระวังก็ต้องชน และเจ็บอยู่ดี

 

เราอยากบอกว่า..อย่าฝังใจ..มันไม่เกิดกับคนๆนึงซ้ำๆหรอก อย่าเพิ่งกลัวที่จะรัก

และอย่าโทษตัวเอง เพราะยิ่งโทษมันยิ่งเจ็บปวด..

จากคนมีประสบการณ์นะ..การออกมาโทษตัวเองว่าผิด ไม่ได้ช่วยให้ฝ่ายใดสบายใจขึ้นเลย(ตามประสบการณ์)

เพราะมันจะนำไปสู่ความคิดที่ว่า "หากรู้ว่าผิดจะทำ ทำไม"..ฉะนั้นเราเข้าใจว่าทุกคนมีเหตุผล..

เมื่อเลือกจะทำตามเหตุผลแล้ว..ก็ทำต่อไป..อย่าลังเลอย่าคิดให้วุ่นวาย เพราะมันมีแค่ ทำต่อ กับ หยุด เท่านั้น

สำหรับที่เราเคยเจอมา...ทุกอย่างมันครึ่งๆกลางๆ และมันทรมานเรามากๆ..เราจึงคิดว่า การตัดสินใจเด็ดขาดดีที่สุด

เพราะถึงเจ็บ มันจะได้เหมือนplaster..ดึงทีเดียว เจ็บมาก(ขนอาจหลุดตามมาเพิ่มความเจ็บ)แต่ดีกว่า ดึงทีละนิด..เจ็บนาน

(เวร..เปรียบอะไร ตลกสิ้นดี..แต่นั้นแหละ)

 

peace

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางทีก็รู้สึกดีที่ไม่ได้รักใคร แต่บางครั้งก็อดอิจฉาไม่ได้ที่เห็นใครมีคู่ แต่เราก็รู้ว่าถ้ารักไม่สมหวังน่ะ มันก็จะเจ็บมากๆ แต่ช่วงลุ้นว่าจะสมหวังรึเปล่า จะไปได้ดีรึเปล่านี่ เป็นความตื่นเต้นมากเลยนะ นั้นคงเป็นเหตุผลล่ะมั้ง ที่ คนอยากมีรัก เวลามีคนมาชอบเรา..เรารู้ว่า หากเราตอบตกลง..คนนั้นคงมีความสุข..ถ้าเราเฉยๆลอยๆ..คนนั้นก็คงเสียใจ..เราเคยตอบตกลง และก็ดูคนที่ฟังคำตอบมีความสุขมากๆ..แต่สุดท้าย เค้าก็เป็นคนที่ทำให้เราเจ็บที่สุด เราเลยคิดว่า บางทีมันก็ไม่คุ้มกับการทำให้คนอื่นมีความสุข แต่เราไม่เคยไตร่ตรองให้รอบคอบ..เราเลยไม่คิดจะโกรธ หรือคิดอะไรเลย หากเราไปชอบใครสักคนแล้วเค้าตอบเราว่า "ไม่" เราอาจจะนั่งพิจารณาตัวเองอย่างคนบ้าว่า "ทำไม" แต่เราก็จะเข้าใจ..ว่าเรา"ไม่ใช่"คนที่เค้าต้องการหรือตามหา ว่าเรา"ไม่ใช่"คนที่ดีพอ

 

ที่เราพูดเรื่องนี้เพราะ เราเห็นคนกำลังรอคำตอบจากคนที่เค้ารัก..เราเห็นอีกคนที่กำลังคิดทบทวนในใจว่าคำตอบที่จะตอบคืออะไร..เราเห็นคนที่ต้องเลือกระหว่างเพื่อนและคนที่เข้ามา..เราเห็นอีกคนที่ใจจะสลาย..เราเห็นคนอีกคนที่รู้ว่าผิด แต่ใจสั่งให้ทำ..เราเห็นอีกคนกำลังเก็บซ่อนความรู้สึก...เราเห็นอีกคนที่กำลังยิ้มเล็กๆกับสิ่งที่ตัวเองมี..เราเห็นอีกคนที่มองหา..เราเห็นอีกคนที่อยากหยุด..

 

เฮ้อ...ตื่นสักทีได้มั้ย...ตื่นเถอะนะล่ะได้โปรด...

------------------------

ตอนนี้ดีใจ ได้รถบัสไปรับน้องแล้วคับท่าน...นี่จริงๆนะ ถ้าโต๊ะเราจ่ายตังค์ครบอะ...โต๊ะเราก็ไม่ต้องหาตังค์เพิ่มนะ...หาตังค์เพิ่มแบบลากเลือดอะ...เข้าใจใช่เปล่า

 

เราอยากให้มีรับน้องโต๊ะมากๆ..ล่ะยอมรับว่านั่งเพ้อตั้งแต่เทอมหนึ่ง ตอนนี้ count down ก็ 3 เดือนได้...แล้วรับน้องของเราจะออกมาหน้าตายังไงวะ...

 

แต่เราสัญญากะตัวเองวะ...เราจะไม่ร้องไห้เรื่องงี่เง่าแบบครั้งที่แล้ว...เค้าผูกสายสิญจน์กันเนี่ย...เราร้องไห้เว้ย..เปล่าซึ้งนะอาย...เราหวังว่า รับน้องคราวนี้ เราจะไม่ต้องclearอะไรกะใครอีกนะ...โอ้ย..อาย

และตอนที่เราผูกสายสิญจ์กะพี่หั่ง...พี่หั่ง..ตั๊บสารภาพ..ตั๊บแอบหลับ..พี่พูดยาวจัง...กร๊าก...พี่ฝนนั่งข้างๆพี่ก็นั่งขำ นั่งยิ้มอยู่ด้วยอะ...คิดถึงพี่ฝน..ตอนเล่นกิจกรรมตั๊บคู่กะพี่ฝนด้วยล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

นี่คือเหตุผลที่เราไม่ค่อยขับ Isuzu Adventure แม่ง ขับ altis tiida นี่ไม่มีปัญหาอะ..บอกตามตรง