Tubby's profilehttp://leesungjinnrg.blo...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
March 30 เธอจะมีใครเธอจะมีใครก็ช่างเธอ
ชั้นคง(ไม่เคย)เกี่ยวกับเธอแล้ว
ทุกวันที่เคยมี(เหรอวะ)
ที่เรานั้นเคยมี (เหรอวะ)
ก็คงจะจบลงแค่ในวันนี้
จบแล้ว
รักที่มามันเหนื่อยล้ามามากพอ
ก็คงต้องปล่อยเธอไป
เมื่อเธอไม่สนใจ
ฉันคงต้องรักตัวฉันเอง
----เหอๆ----
วันนี้หัวหน้าที่ทำงานถามว่า
เราเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงด้วยเหรอ
เราบอกว่า เคย มีมาแล้ว สองคน
เค้าบอกว่า งั้นเราก็เลส อะดิ
เราก็บอกว่า ไม่ใช่อะ
เค้าก็บอกว่า งั้นแล้วมันเรียกว่าอะไรที่มีแฟนเป็นผู้หญิงตั้งสองคน
เราเลยตอบว่า
"popular"
5555...
โอ้ยมันช่างirony
ความจริงคือ
ตูนะ ตัวคั่นเวลา ฮ่าๆ
March 27 Vincent Kennady McMahonเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ที่Los Angelis
Vince McMahonได้ลงWalk of Frame
ที่คนดังๆเค้าจะได้มี แปะ มือลงบนถนนอะ
และในเมืองนั้น ก็ตั้งให้ วันที่ 14 มีนา เป็น วัน วินซ์ ด้วย
ดังนั้น เราจึงอยากร่ำลึกความดีของ วินซ์
-ขอขอบพระคุณvinceที่สร้างwwe ให้เจริญรุ่งเรื่อง และ ขยี้ค่ายมวยปล้ำค่ายอื่น กระเด็น
-ขอขอบพระคุณที่สร้างสีสันให้โลกกีฬาที่เรียกว่าsport entertainment
-ขอบคุณวินซ์ที่แต่งงานกับลินดา แล้วคลอดลูกชายหน้าตาดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก..
ชื่อว่าShane Brandon McMahon
-ขอบคุณที่สร้างเชนให้ออกมาลืมตาดูโลก และ ส่งเชนออกทีวี อีกทั้งยังให้เชนทำด้าน สื่อต่างชาติ
จึงทำให้เชนได้เดินทางไปทั่วโลกที่มี wwe ฉาย(และจนเราได้เจอ เชน ฮ่าๆ)
จึงๆแล้ว เราก็ออกจะไร้สาระอะนะ แค่อยากบอกว่า เออ วินซ์ได้ขึ้นwalk of frame
เชนก็ไปที่งานด้วย และเชนก็ได้เป็นคนแรกที่กล่าวสรรเสริญวินซ์
เขนก็ พูดไปเรื่อยๆ.ยังคงชอบยื่นกุมเป้าเหมือนเดิม (ชอบเชนมา 10ปี...ก็ยืนแต่ท่าเนี้ย อิอิ)
และก็พุดจบก็บอก "รักพ่อ" ซึ่งเชนพูดบ่อยมากๆๆๆๆๆ (บ้านนี้เค้าเลี้ยงดี ลูกรักพ่อแม่)
แต่ชอบมากตอนที่เชนเดินลง เพื่อให้triple Hมากล่าวต่อ
เชนก็เดินไปกอดวินซ์ และก็ จูบแก้มวินซ์
มันแบบ...เห็นแล้ว โดนใจมากกกก.. รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
รู้สึกว่า บ้านนี้เค้ารักกันดี
แล้วก็มีการประกาศเรื่องเชนว่า เชนได้ติดหนึ่งในสิบห้าหนุ่มที่อายุไม่เกิน42 ที่มีอิทธิพลมากที่สุด
คือ เชนได้รางวัลนี้ตอนประมาณ 36 นะ อืม..ตอนนี้ เชนก็ 38แล้ว
![]() ที่จริงวันนี้ที่ NYเนก็จะไปแถลงข่าวwrestle maniaเฮ้อ..แล้วตูมาทำอะไรอยู่marylandวะเนี้ย
มันจะมีศึกใหญ่ของwweที่ batimore,maryland วันที่ 27 เมษา..อยากไปโคตรๆ
แต่นะ..คงไปไม่ได้แน่ๆ เฮ้อ..
เรายังคงยืนยันว่า ไม่ได้ชอบดูมวยปล้ำ แค่ชอบ เชน..และทำให้ชอบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเชน
(เฉกเช่นที่มาmaryland..เพียงเพราะ เชน เกิดที่gaitherburg เหอๆ...ถ้าเค้ามีให้ไป เมืองไหนก็ตามที่เกี่ยวกับเชน
ตั๊บคงยอมทำทุกอย่างเพื่อไป..ฮ่าๆ...ไม่ว่างานหรือที่อยู่จะเป็นยังไง..ฮ่าๆ..บ้าวะ แต่ ยอมรับคับ)
March 24 Grades r coming out.i just checke dmy grades this morning.
i got B in my writing.just the same with last term.
actually this term i did very poor,so B is like so good for me.
'n another one is LT 202.it's like reading 'n stuff.
i got B+. hur...i think others will get way better than i am.
anyway...after my grades r coming out.
i start to think about my future.
what job will i get with my bachelor degree?
what should i do if i get poor grade?
'n many more which r on my head right now.
in america,most kids dont care to get into university.
they want to work right away after they have finished high school.
they seem to b chill out with how they study.
well...i still think university degree is so important.
hur...thinking about future is making me sick.
i have so many things on my mind 'n i get scared if i cant finish all those things.
im worried about my future carreer.
im scared if i cant get a job.
im thinking about making my master degree in america 'n i dont know what i should take.
also i dont know which university should i go.
'n with my poor grade,i dont know if i can get into anywhere.
hur...life is a real struggle.
+++++++++++++++++++++++++++++
i mizz my mom so much.
it's weird that i miz my mom,my dogs and my house.
i dont miz other stuffs at all.
i dont miz thai food (not yet i guess)
i like it here.but it doest mean i dont like thailand.
i just like both places just the same.
every morning i wake up at 7.30 am.
however my work starts around 11.30 am.
i just like the morning in here.
the weather is very cold 'n windy.
i try to manage to stay warm though.
the ppl at my work place r nice,but they r all new to me.
well...i should explain that in privacy.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
about my love life.
nothing really.
it's actually nothing.
u know ppl in here r not single.
almost eveyone has boyfriends 'n girlfriends.
also they are married while they r so young.
(i guess,there is no better thing to do than to get lad 'n marry in this small town.)
they also think that it's funny for me to have no boyfriend even im almost 20.
ha ha.
i find that amusing too.
however
i actually cum here to forget someone.
it's hard to continue this feeling,u know.
the feeling that i already know that it can get to nowhere.
it hurts, u know.
to know that i make myself as a fool,but i cant really stop it.
March 17 ไปอเมริกาจะไป เมกา แหละ
ทำไมไม่ตื่นเต้นเลย
เฮ้อ...คิดถึงแม่
ไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อนแม่
ไปที่โน่นจะมีอะไรทำนอกจากงานมั้ย
จะได้เจออะไรแปลกๆใหม่ๆมั้ย
จะสนุก กรี๊ดกร๊าด รึเปล่า
ก็มีคนล้อว่าไปทำงานทีไร
ได้ความประทับใจ นอกเหนือประสบการณ์
กลับมาเสมอ
UCE + Univerisade
เฮ้อ..แต่ที่ได้มานี่ก็ไม่จีรังซักคนอะนะ
เหมือนชุ่มชื่นหัวใจชั่วขณะ
และก็
"เวร...จบ"
หลังจากนั้นได้"พี่ชาย"
ที่ไม่ได้รับเชิญมาแทนเสมอ
ฮ่าๆ
ล้อเล่นนะ
อย่าคิดมาก
ไปเก็บกระเป๋าต่อแล้วล่ะ
ลาก่อนเมืองไทย
เจอกันอีกที ๘ มิถุนา
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด
จะกลับมาให้สำเร็จ
-Backlash จัดที่ Batimore,Maryland วันที่ 27.4
หลังวันเกิด สี่วัน...อยากไปดูจริงๆ
(ถ้าตารางWWEออกเร็วกว่านี้ จะไปอยู่ Florida
เพราะ Wrestle Mania จัดที่นั้น อิอิและ RAW)
พอคิดถึง WWE ตื่นเต้นมาได้กระปิ๊ดนึง
-อยากเดินเล่นNEW York
และ เดินท่ามกลาง หิมะ
และสุดท้าย
-อยากได้ความประทับใจทะลุเป้ากลับไทยก๊าบ
-อ๋อ..อยากเจอ Shane อีกรอบ
คราวที่แล้วที่ได้เจอ..ยอดเยี่ยมมาก
และไม่คิดว่าชีวิตนี้จะตื่นเต้นได้อย่างนั้นอีก
(แม้เมื่อคิดถึงย้อนหลัง แล้วจี๊ดเล็กน้อย
แต่ไม่ใช่เพราะเชนเลย)
ถ้าคราวนี้ได้เจอเชนอีกก็
บุกบ้านเลยล่ะกัน ฮ่าๆ
และขอเปิดตัวผู้ร่วมทางไปกับเรา
ลูกชายเราเอง
"น้องเนียร์"
March 14 พรุ่งนี้สอบ...วันสุดท้ายอีกนิดเดียว สุทธาทิพย์ก็จะทิ้งบ้านเกิดไปเป็น กะเหรี่ยงต่างแดนนะคะ ไปเป็น คนทำงานในห้องครัวที่ แมร์รี่แลนด์
ทุกๆคนฝากฝังไว้เป็นอย่างดีว่า ตั๊บจะต้องได้เงินเยอะแยะ (ใครคิดฟร่ะ..เราจะเก็บได้รึ..ตลกแหละ)
และคำพูดยอดฮิต "นำผู้ชายกลับมาด้วยนะ" ฮ่าๆ...จะเอาอารายมาก ไปแค่ สามเดือนเอง ถ้าได้มาจริง กลับมาก็เลิก
โอ้ย...ฝรั่ง...รักข้ามแดนมันไม่ยืนยาวหรอกนะ เราว่า ..และหนุ่มไทยก็คงไม่เจอ...จบคะ ฮ่าๆ
เฮ้อ...ไปแล้ว กลับมา ต้องอ้วนมากๆแน่ๆเลย...เศร้าใจ
วันนี้อาจารย์ที่สอนเปียโนก็บอก "ที่โน่นนะ..เนื้อ นม ไข่" โอ้โฮ...ถ้าออกมาแล้วเราหุ่นเหมือน พี่ที่สอนเปียโนเรานี่ก็จบกัน
เราได้มีโอกาสค้นตอนสมัยเรายังวัยละอ่อน ช่วง มัธยม แล้วได้ไป เมืองนอก เช่น อังกิด ออส แคนาดา นิวซีแลนด์
เราเห็นหุ่นตัวเองแล้ว...โอ้โฮ ทำไมมัน อ้วนอย่างนั้นฟร่ะ หน้านี่ก็กลมเลย แขนก็โอ้โฮ นักมวยปล้ำรึเปล่านั้น...สยองได้ใจจริงๆ
และนั้นไปแค่ สามอาทิตย์ นี่สามเดือน...จบกันคะ สุทธาทิพย์...
ก็ถ้า ตัวใหญ่ไซส์บิ๊ก กลับมาก็ จะบินไปญี่ปุ่นเล่น ซูโม่ เลยทีเดียว...เฮ้อ....เอาวะ...กังวลไปก็ทำไรไม่ได้ ต้องเตือนสติตัวเองให้ดีๆ ฮ่าๆ
อีกเรื่องที่ หลายคนกังวล เรื่อง ไป ปาร์ตี้ เจอชายหนุ่ม...โอ้ย...ผู้หญิงอย่างเรา..ซึ่งเคยได้คอมเมนต์จากหลายคนว่า "เราดูแรง"
โอ้ย...แรงตรงไหนวะคะนั้น ถ้าตลกฮา และ แมนเกินร้อย รวมกันได้ว่า แรง ตั๊บก็คงจะแรง แต่ เรื่อง"ผู้ใหญ่ๆ" อันนั้น สุทธาทิพย์ไปไม่ถึงนะคะ เหอๆ
และไม่ถึงไปอีกนาน อันนี้แม่เลยไม่ค่อยห่วงนะ ว่าจะแบบ ไปทำอะไรแนวนั้น แต่แม่บอกว่า ถ้าตั๊บทำงานที่โรงแรม แม่บอก จงไปคว้า เบลล์บอย มา ฮ่าๆ
แต่ตั๊บทำร้านอาหาร...แม่เลยบอก ให้เปลี่ยน "เด็กล้างจาน"ล่ะกันลูก
เฮ้อ...ตัวงานที่จะได้ทำ ก็นะ ทำงานในห้องครัว...ทำอะไรก็ได้อะ เราอะ เว้นอย่างเดียว ไม่เอาล้างห้องน้ำ จะปี๊ดมาก ถ้าได้ทำ ทนไม่ได้จริงๆ เหอๆ
แต่เมื่อไป เค้าสั่งก็ต้องทำอะนะ...เฮ้อ...นี่ตูคิดถูกมั้ยเนี่ย....ใจตอนแรก ก็แค่ อยากไปเมืองนอก เพราะไม่ได้ไปไหนมานาน และอยากไปเมกา
หวังว่าจะสนุก แต่ที่สนุกกว่าคงเป็นพรุ่งนี้ สอบวันสุดท้าย แต่นะ...อ่านอย่างล่องลอย สุทธาทิพย์ จะเอาอารายไปตอบเค้าเนี่ย
แต่พอสอบเส็ด ตั๊บก็จบ ปีสอง อย่างเป็นทางการ แล้วนะ เวลานี่ก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน เมื่อกี้เพิ่งดู ch v เค้าเอาเพลง ดีทูบี ที่บิ๊กร้องมา
คือ ใจอ่อน อ่อนใจ อะ โอ้โฮ ถึงกับ เก่ามาก จน ภาพแอบขาดๆ เสียงร้องกับภาพ ไม่ตรงกัน...ตอนนั้นก็จำได้ว่า ม สอง
ตั้งแต่ RS ยังมีpromotionต่อท้าย...ฮ่าๆ (ว่าแต่ มันไม่มีต่อท้ายแล้ว เพราะอะไรนะ เพราะแบ่งฝ่ายรึ?)
เวลาก็ผ่านไปเร็วเสียจริงๆ ตอนนี้ ตั๊บจะ ปีสาม แล้วอีกนิดก็ปีสี่..อีกนิดก็ รับปริญญา โว้วๆ
"มางานรับปริญญา ตั๊บด้วยนะ" ^_^
เขียนอะไรของเราวะเนี่ย เหมือน มั่วๆงงๆ แค่ อยากเขียนอะไรไปเรื่อยๆ ก็...ไปอ่านหนังสือแล้วคับ
March 07 recap ปี2สุดยอดของความลำบากในการเล่นเน็ตในตอนนี้ของสุทธาทิพย์
เพราะ สายโทรศัพท์องค์การที่บ้าน อยู่ดีๆมันก็เสียซะงั้น
แล้วเบอร์ที่เหลือ มีแต่ของ true ซึ่งโคตรนอยคะ ไม่สามารถต่อเน็ตของที่อื่นได้
พอต่อติดก็หลุด หลุด หลุด...ทำไมล่ะวะคะนั้น
ทำให้สุทธาทิพย์เกิดแต่ความอัดอั้นตันใจ ไม่สามารถมาระเบิด space ตัวเองได้
เช็คงาน เช็คอะไร ไม่ได้ซักอย่าง...นอยหนักคะ
ทำให้สุทธาทิพย์ต้องขับรถกลับมาที่ ม.
และโทรศัพท์ที่หอ..ตัดแล้วคะ
ทำให้สุทธาทิพย์ต้องหา wireless ตอนนี้เลยนั่งตากแดด อยู่ข้างๆหอ เพื่อwireless เนี้ย..เอิ๊กๆ
ตั๊บกำลังจะไป เมกา แล้วคะ วันที่ 17 มีนา วันจันหน้าโน่น ตั๊บจะนั่ง korean air ไป
จะได้ไปเปลี่ยนเครื่องที่กรุงโซล ด้วย อิอิ..จะไปหา ซีดี shinhwa อิอิ
ถ้าถามว่า เมกา ไปแล้วมีอะไร ตั๊บก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะ
ตั๊บรู้แค่ว่า ตั๊บอยากไปประเทศนี้ตั้งแต่ซัก สิบขวบได้
เอาเป็นว่า เริ่มชอบ เชน ก็อยากไปประเทศนี้เลย ทีเดียว
ตั๊บคิดว่า เมืองนอกอะ อะไรก็จะคล้ายๆกัน ตั๊บไม่ค่อยสนใจเท่าไรว่า
พื้นที่นั้นจะมีคนดี คนไม่ดี สนุกหรือไม่สนุก
เพราะว่า ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กะเรา คนดี หรือไม่ดี ก็มีทุกที่ ตั๊บเลยไม่ค่อยกังวล
อีกอย่าง เมืองที่ตั๊บก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะ โหดร้าย
นอกจากความเป็น "บ้านนอก" เท่านั้นเอง (คนในเมือง ยังไม่เท่า เด็กในโรงเรียนตั๊บเลย)
ตั๊บไปเมืองนอก ที่ไม่มีผู้ปกครองไปด้วย ครั้งนี้เป็น ครั้งที่ แปด แล้ว
ประเทศที่ตั๊บบินไปล่าสุด คือ อังกฤษ ตอน ม 6
ตั๊บก็ไม่รู้ว่า จะเป็นไงบ้าง ไป เมกา หลังจากที่ไม่ได้บินนอกประเทศเสียนาน
และก็ ไม่เคยอยู่ประเทศไหนนานเท่านี้..ตั๊บไป สามเดือน กลับก็ มิถุนา เลย
ก็หวังว่าทุกอย่าง จะออกมา โอเค ฮ่าๆ...หวังว่าจะไม่ตกเครื่อง และ มันส์สุดๆ
สิ่งที่หวังไว้กับการไป..ก็..ตั๊บอยากทำงานนะ อืม อยากรู้ว่าชีวิตที่นั้นเป็นไง
เพราะว่า ตั๊บตั้งใจไว้ว่า ป.โท ตั๊บจะเรียนต่อเมืองนอกแน่ๆ
คิดว่าจะเรียนเกี่ยวกับ วรรณคดี หรือ อะไรทำนองเนี้ยแหละ
เพราะคิดว่า เรียนแค่ตรี แล้ว คณะแบบตั๊บ คงจะ หางานได้ยาก
แต่ก็ไม่รู้นะ...เอาเป็นว่า อยากเรียน เมืองนอก ว่างั้นเถอะ..จะพยายาม
และก็ ตั๊บอยาก ปาร์ตี้ นะ อยากเที่ยงกลางคืน (แต่คงไม่ต้องห่วง เมืองตั๊บเล็ก..มันจะมีอาราย และไป กะอ๊อฟ..เอิ๊กๆ)
ตั๊บไม่เคยเที่ยวกลางคืนมาก่อนเลยอะ ไม่เคยไป ปาร์ตี้ด้วย เหอๆ ว่า น่าจะเป็นประสบการณ์ ฮ่าๆ
แล้ว ปีนี้ ตั๊บจะได้ฉลอง อายุ ครบ ยี่สิบ แล้ว..ขึ้นเลข 2 แล้ว
ถ้าคนแก่กว่า มาอ่านก็คงบอกว่า ตั๊บนี่เด็กได้อีก แค่นี้ตื่นเต้น
ตั๊บก็ไม่เชิงตื่นเต้น แค่เออ...นี่เราเกิดมา จะครบ ยี่สิบ ปีแล้วเหรอ
(นี่ตั๊บวางแผนไว้ด้วยนะว่า อยาก ตาย ซัก ตอน 67 ว่าตอนนั้นน่าจะใช้ชีวิตเรียนรู้จนพอแล้ว)
anyway ปีสอง ของตั๊บผ่านไปรวดเร็ว ปีนี้ก็มีอะไรสนุกๆเหมือนกัน
เริ่มที่ ได้ต้อนรับน้อง น้ำพุ สี่ ใหม่เลย ก็ตื่นเต้นมาก น้ำตาจะไหล(จริงๆ)
และก็จัดรับน้อง ในเดือน มิถุนา แบบที่ไม่ต้องเลื่อน ไม่มีปัญหาอะไรมากนัก..ก็ผ่านไปด้วยดี
อ๋อ...บอกรักคนด้วย...
เส็ดก็ กรกฎา...อ้า..ไปดู wwe และก็ ได้นักมวยปล้ำชวนกลับโรงแรม ฮ่าๆ
ได้เสื้อพร้อมลายเซ็นจาก chris master เพราะชมพี่ท่านว่าหล่อ..เอิ๊กๆ
ก็มีแต่คนบอกว่า เราดวงขึ้นกับ wwe นะ...อิอิ อยากทำงานที่ wwe เลยได้ป่ะ..เอิ๊กๆ -ยกฉาก
และก็ คนคุมสนามของ wwe ที่ยืนอยู่ตรงเรา(เรา บัตร ห้าพันเลย...ฮ่าๆ)
jimmy ก็น่ารักมากๆ..ประทับใจในการไปดู wweจริงๆ
พอ สิงหา ก็ universiade ...ผู้ชายที่เข้ามาคุยด้วย นี่มีแต่ ผิวเข้มๆ ไม่เข้าใจ
ต่างชาติก็ แต่ละประเทศ อูกันดา แคมมารูน..พระเจ้า
มีอยู่คืนที่ไปซื้อข้าวตรง park อะ ที่มี ตุรกี..หล่อใช่ได้ แต่ จะเอาไรมากมาย เพราะอีกไม่กี่วันมันก็กลับประเทศ
และก็ ผูกมิตรกับ พี่ๆ RS ด้วยนะ (และก็ชุดเดียวกะที่ทำ มวยปล้ำ..ชีวิตตูมัน วนๆเนอะ ว่ามั้ย)
ตอนที่ทำงานเนี้ย ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไรอะ ..คุยเสียมากกว่า และก็ ทำให้รู้สึกตอนช่วงประถมด้วยนะ
ที่อาร์เอส จะดังๆนะ เคย มี พันธะสัญญา กับเพื่อนๆด้วยนะว่า จะสนับสนุน RS อย่างเดียว
อยากบอกว่า ไอ้เพื่อนที่เป็นหัวหน้า นี่ตัวดี...ปัจจุบันหนีไปทำเพลงอินดี้กับแฟนเรียบร้อย (ไม่รู้มันเลิกยัง)
ต้องเรานี่...บรรลุ ได้คบกับพี่ที่ทำงาน RS เลย เหอๆ
แต่ก็เป็นการมีแฟน ที่เราแอบอับอาย ไม่ใช่อะไรนะ เราแค่ไม่เคยคบใครได้สายฟ้าฟาดเท่านั้นมาก่อน
คือ คบกันไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ประมาณ สาม อาทิตย์...มันดู เด็กมากๆเลยอะ
เหมือน คนสองคนที่คิดอะไร ตัดสินใจกันรวดเร็ว
ซึ่ง ตัวเราน่ะ คิดดีแล้วจึงคิดว่า เออ ลองคบกันดู แต่นะ..เอาเถอะ
เป็นการคบใครที่ขึ้นได้ว่า "แฟน" ที่เราเสียน้ำตาได้น้อยที่สุดเลย..หรือเพราะ โตขึ้นแล้วด้วยมั้ง เลยไม่ค่อยขาดสติมาก
หรืออาจเป็นเพราะ..คบกันอย่างสั้น แต่ก็มีอะไรให้คิดถึง..ก็ดี.."ขอบคุณนะคะ"
แล้วก็ มีงาน "บายเนียร์โต๊ะ" ก็ ไม่ค่อยมี ปี ๔๘ และ ๕๐ มา คือ ปีหนึ่งนี้ไม่มีเลยอะ ฮ่าๆ
เฮ้อ..แล้วบายเนียร์ปีที่เราจัด...จะไงดีล่ะวะเนี่ย
ส่วนคืนวันบายเนียร์ก็...ประทับใจดี ไม่เคยได้เข้าร้านแบบนั้นที่ข้าวสาร รู้สึกเติบโตดี ฮ่าๆ
และก็ การคุยโทรศัทพ์ในคืนวันบายเนียร์...จนถึงประมาณ ตีสี่...อืม..
และก็เดือน กันยา...เดือน จำได้อย่างเดียวคือ เลิกกะแฟน เนี่ยแหละ
แฟนสายฟ้าแล่บนี่แหละ..ยิ่งอายนะเนี่ย เหมือน เด็กจริงๆ
อย่างที่ หมอดูเค้าบอกไว้ "รักครั้งนี้ เป็นรักเด็กๆนะหนู"
เราก็แบบ..ผ่านวัย รักใสๆมาก็นานแล้วนะ แฟนก็ไม่ใช่มีคนนี้คนแรก...อ๋อ
ที่ว่าเด็ก ... เพราะ มันจบเร็ว นี่แหละมั้ง เอิ๊กๆ
ตุลา..ก็ปิดเทอม..พฤศจิกา ก็นี่เลย ลีดตลก
พระเจ้า...เพราะมันไม่มีใครแล้วไง เราเลยได้เป็น ประธาน ซะงั้น
พยายาม เตรียมงาน ซ้อม หาเงิน โอ้โฮ จากไม่มีอะไร จนพวกกูมีอะไร อะ
และ ธันวา ก็ เริ่มตื่นเต้นจะได้ทำเว้ย...สั่งเสื้อ จัดรถ เตรียมที่พัก
และ มกราคม...ก็ งดงานบอล เลื่อนไปแบบไม่มีกำหนด (แต่ตอนนี้กำหนดแล้ว 26 เมษา)
เราก็แบบ..เข้าใจก็เข้าใจนะ เสียดายก็โคตรเสียดาย
เป็น ประธาน ที่ไม่มี งานเอามาส่งเสริม บารมี..เข้าใจใช่ปะ
และน้ำตา และความตั้งใจ ความเครียด และ เหนื่อย...
จบด้วยที่ "งานบอลเลื่อน"
คือมันก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ถึงไม่ได้ทำจนสุด และไม่สามารถเป็น reference ได้
แต่ก็ เป็นประสบการณ์ส่วนตัวที่ โอเค
ส่วนเดือน กุมภา..ก็เป็น กุมภา เดือนแห่งความรัก แต่ก็ เฉยๆอะ
เป็นเดือนที่เราตั้ง สัญญากับตัวเองไว้ หนึ่งข้อ
และสัญญาจะหมด ในวันที่เรา รับปริญญา น่ะ
(เหมือนเป็น สัญญา เกี่ยวกับการเรียน ที่จริงไม่ใช่เลย ฮ่าๆ)
เราแค่เบื่อเวลาที่ คนไม่คิดจะคบเรา หรือ อยากจะเลิกกับเรา
แล้วใช้เหตุผลว่า เราเด็ก เรายังเรียนอยู่อะไรแบบเนี้ย
พระเจ้า..แค่บอกมาเลย เรามันไม่ใช่ ไม่ชอบ นิสัยเข้ากันไม่ได้
ไม่ชอบที่เราเป็นแบบนี้...เราไม่น่ารัก ไม่สวย ขี้บ่น
เออ จบแล้ว เรา fairๆ วะ
เอาอายุมาพูดทำไม มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้เหอ
และก็ มีนา ... เดือน แห่งการ สอบ และไป เมกา
ก็เนี้ยแหละ ปีสอง ของตั๊บ ได้สิ้นสุดลงด้วย ประการฉะนี้
ก็รวมๆแล้วก็ โอเค นะ ช่วง เทอมหนึ่ง นี้โคตรสนุกสนาน มี มากมายให้ทำ
แต่ เทอมสอง นี้..เรียบๆซักหน่อย
ก็ยังไม่รู้ว่า ปีสาม จะเป็นไง แต่ก็...หวังว่า จะ ดี
จัดตารางสอนของเทอมหนึ่งไว้..ได้ สนุกสนาน มาก
และก็ จัดเทอม สองไว้แล้วด้วย..เรียน LT 5 ตัวเลย คะ พี่น้อง
สะใจมากกกกกกกกกกก...
ไปเมกา ก็ไม่รู้จะเจออะไรบ้าง แต่ก็ถือว่า ฝันเป็นจริง
แค่เคยตั้งใจไว้ว่า อยากไป ก็ได้ไป
เรารู้สึกว่า...อะไรที่เราเคยตั้งใจไว้ ตอนเด็กๆ โตมาก็ได้หมดนะ
อยากเจอ เชน ตัวจริง เราก็ได้เจอแล้ว (อยากเจออีกหลายๆครั้งด้วย อิอิ)
อยากเรียนที่ ธรรมศาสตร์ เราก็ได้เรียน
นี่อยากไป เมกา เป็นความฝันครันวัยเยาว์ก็ได้
ความตั้งใจเหล่านี้ ต้อง ขอบคุณ คนในครอบครัวที่คอยส่งเสริมเรามาตลอดจริงๆ
ตา ยาย และแน่นอน แม่
บางครั้ง เราก็ไม่ค่อยชอบที่เกิดมาเป็นตัวเองซักเท่าไร
เช่น เราคิดว่า เรา สูงเกินไป อ้วนเกินไป สะโพกใหญ่ไป บุคคลิกไม่ดี พูดไม่รู้เรื่อง
ตัดสินใจไม่ดี หน้าตาไม่ดี
แต่สิ่งที่เราดีใจก็ การได้ใช้ นามสกุล สารฤทธิ์ นี้แหละ
คือ ไม่ใช่ นามสกุลดัง แต่ก็ เรารู้สึกดีอะ :)
|
|
|