วันนี้ไป กระทรวงต่างประเทศ เพื่อไป นั่งอบรม ตั้งแต่ แปดโมงเช้า ถึง ห้าโมงเย็น...ขอบอกว่า....เซ็งมาก

คือ ไม่ใช่ว่าคนบรรยายเค้าไม่ดีนะ เราแค่เหนื่อย เราไม่ชอบนั่งเฉยๆ นั่งฟัง แล้ว เซลล์สมองเราก็ตายไปอย่างอนาถ

เราชอบคิดบ้าง เขียนบ้าง จินตานาการบ้าง ออกแรงกาย แรงสมองบ้าง ไม่ใช่ นั่งฟัง

แล้ว เรื่อง กระทรวงต่างประเทศ แม้...รัฐศาสตร์...กูคงต้องเริ่มติดตามแล้วแหละ...

ถ้าถามเรื่อง หนัง เพลง หนังสือ ยังพอไปวัดไปวาได้ หลายเมตรอยู่

 

แต่การมาทำงานที่นี่ ก็คงต้องได้ประโยชน์แหละ เพราะก็รู้อะไรลึกๆบ้าง ไม่มากเท่าคนทำงานจริงๆ แต่ก็งคงได้ general concept

อืม...ว่า นักข่าวมันนอย แต่กระทรวงไทยก็มีคนคุณภาพนะ อะไรแบบนี่...

 

แต่เหนื่อย...คิดว่า ถ้านี่คือ ชีวิตที่เหลือของเราทั้งชีวิต ต้องทำงานแบบนี้ เราจะเป็นยังไง เราจะทำยังไง...

 

ชีวิตหลังจากเรียนจบ มันคงยากลำบากแต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ เราก็ปรับตัวไปถึงมันไปตามกาลเวลาอยู่แล้ว...

 

เราจะรีบค้นหาตัวเอง เพื่อที่เราจะไม่ทำอะไรแล้ว สายเกินไป

wheneva i write 'Sung Jin oppa'

i feel like im a little white girl with big eyes who has pinky love for smone.

im the contrast of that description.

 

lately i feel like im living in the dream.

i had never been this way for quite a while.

it's good to stay in the dream....or mayb it's not.

i actually dont know.

 

i believe that anything is possible.

my desire..my dream...can mayb come true.

im waiting to c.

ปลื้มเป็นที่สุด

Lee Sung Jin

คนอารายมีความสามารถเยอะจริงๆ ไหนจะเล่นกีฬา ร้องเพลง เป็นนักแสดง

แถมยังเป็นคนเกาหลีที่ไม่ทำศัลยกรรมอีกต่างหาก....น่ารัก น่าเทิดทูญจริงๆ

 

ช่วงนี้กำลังคลั่งพี่ซองจินมากนะคะ ก็เห็นตอนแรกจากรายการ love letter แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไร เพราะคิดว่าพี่เค้าชอบแย่งซีนคนอื่น

แต่ก็ได้มาดูใน X man ที่โดน Padaแกล้งจีบ นี่ก็ฮาได้อีก พี่ซองจินก็น่ารักมากๆ ดังนั้น ตั๊บเลยคลั่งไปเลยคะ

 

สอบเกือบเส็ดแล้ว เน็ตที่หอก็เร็วอยู่ ดังนั้น จัดตัวเองไปอย่าให้เสีย โหลด คลิป ซองจินเยอะมากๆคะ

(เหมือนกลับไปเป็นเด็กๆ...แม้จะเหยียบ 21 ก็ยัง กรี๊ดกร๊าดคนในจอเสมอมา)

พี่ซองจินเนี่ย ออกหลายรายการ เล่นอะไรได้หลายอย่าง

ตอนแรก ตกใจก่อน .. เฮ้ย พี่เป็นนักร้องคะ วง Boy Band NRG ซึ่งฟังเพลงเร็วตอนแรกๆ พร้อมเห็นท่าเต้นก็...อืม...

ไม่ใช่วงของยุคนี้อะ (แต่ก็เพราะเค้าดังมาในยุคก่อนๆฮ่าๆ) เพลงจะแนวๆ จีน (ซึ่งพี่เค้าก็ดังในจีนมากๆ) แต่พอได้ยินเพลงช้า

โอ้ เพราะมากๆ (โอ้ ซองจิน...แม้เธอจะเสียงสตรี แต่ก็เพราะนะ)

แล้วที่ตกใจก็คือ พี่มีรายการละคร เหมือนกับเป็นละครสั้น แล้วเชิญนักร้อง ดารามาเล่น ซึ่งแต่ละเรื่องก็สนุกมาก

คือมันก็เกาหลีหมดอะนะ ไม่มี sub อังกิด อีกต่างหาก (เวบที่ไปโหลดก็ของจีน มันก็มีจีนเต็มไปหมด เหอๆ)

แต่ก็ดูรู้เรื่อง พอจับใจความได้นะ...เออ...เราเนี่ย ตั้งใจแล้วนะ เราจะไปเรียนเกาหลีแล้วนะ คิดตั้งแต่ ม สอง ตอนนี้จบปีสาม

มันน่าจะเริ่มได้แล้วล่ะ...เหอๆ สู้ตาย มุ่งมั่นโคตร (เดียวอีก สองอาทิตย์ต่อไป เป็นไงไม่รู้นะ เหอๆ)

 

แล้วก็เห็นพี่เค้าเล่นกีฬา...เค้าชอบเล่น เบสบอลอย่างแรง..กี่ภาพมีแต่เบสบอล แล้วเค้าก็ชอบเตะบอล (แต่ไม่ค่อยเห็นรูปนะ แต่รู้ว่าชอบ)

เป็น sportman ภายใต้ความสูง 175 มากๆ

แล้วเค้าก็ดูน่ารัก ตลก สนุกสนานนะ แบบเล่นมุขเก่ง จาก หลายๆคลิปที่ดูมา แม้จะฟังเกาหลีไม่รู้เรื่องซะ 99เปอร์เซน แต่ก็พอจะเดาได้ว่า

พี่เค้าพูดอะไร แต่ก็คิดว่า ถ้าฟังออกทุกคำ อะไรแบบเนี่ย คงจะฮา และ ตลกมากๆ...(ซักวันนะคะ ซักวัน)

เค้าดูเป็นผู้ชายมีความมุ่งมั่นดี แล้วก็ เค้าเล่น Musical Play กับ Andy Shinhwa ด้วยคะ...เห็นแล้วอยากจะกรี๊ด

นี่เพิ่งเกณฑ์ทหารมา งานก็ไหลเข้า ไหลเข้า ขอให้พี่ดังๆมาถึงเมืองไทยนะคะ ฮ่าๆ...ได้โปรด

 

และตอนนี้ก็ดูรายการ ซึ่ง มีกฎคือ ให้พาสาวออกเดตโดยมีเงินจำกัด พี่ซองจิน จะแข่งกับพระเอกคนนึง ซึ่ง..เล่นเรื่องเออ..ไม่รู้อะ แต่ช่อง7

เอามาฉาย และ ต่าย season change มาร้อง OST (อนาถมาก ที่ชั้นไม่รู้) ตอนที่ดูจบไป ซองจินจีบชนะคะ..กรี๊ด...

สาวๆคงชอบหนุ่มฮา น่ารัก นะ อิอิ...

 

ตอนนี้คลั่งมาก....นี่ถ้าอยู่เกาหลี มั่นใจมาก จะต้องหาทางเจอตัวจริง (ประเทศมันก็มีอยู่แค่นั้น มันต้องได้เจอล่ะวะ)

แต่นี่อยู่ไทย คุยเกาหลีไม่เป็น......ต้องทำใจ....ดูผ่านจอนี่แหละ...ฮ่าๆ 

 

เราไม่ใช่คนสวย เราไม่ใช่คนขาว เราไม่ได้ตัวเล็ก เราไม่ได้ผมหนายาว และบางทีเราก็ไม่อ่อนหวาน นี่ไม่ใช่คุณสมบัติที่สวยงามของผู้หญิงที่น่าจะหาแฟนได้เลย

ก็จริง...เราไม่มีแฟน

เราไม่ใช่คนเรียนเก่ง แต่เราก็ไม่เคยเหลวไหลจนลืมเรียน เราไม่ค่อยมีความทะเยอทะยาน แต่สิ่งที่เราตั้งใจจะทำให้กับชีวิตเราคือ เราจะไม่ขอใครกิน

เรื่องนี้เราต้องรอดูต่อไป ว่าเราจะทำได้หรือไม่

เราชอบให้คนที่อยู่ข้างเรามีความสุข มีเสียงหัวเราะ มีรอยยิ้ม เราก็เลยพูด พูด พูด จนติดเป็นนิสัย เราชอบทำท่าทางอะไรฮาๆ บางครั้งก็เพราะกลบเกลื่อน บางครั้งก็เพราะเราอยากทำให้คนรู้สึกสนุกเวลามีเราอยู่ แต่เรากำลังคิดว่า มันจะเป็นแง่ลบกับตัวเรามั้ย

เกิดต่อไป เราทำงาน เราคงทำแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว เราคงไม่สามารถพูดตลก มุขขำๆเหมือนเดิม เพราะมันจะทำให้ไม่เป็นผู้ใหญ่ เพราะคนบางคนก็จะมองเราโดยการเอาเรื่องส่วนตัว นิสัยส่วนตัวของเรา มาผสมกับงาน คนอาจไม่เชื่อถือเราเมื่อเราพูดเรื่องงาน เพราะ จะคิดว่า นิสัยส่วนตัวของเราเป็นคนสนุก ล้อเล่นได้

เราว่าในชีวิตทำงานกับคนหมู่มาก เราคงเป็นตัวเรามากไม่ได้ เราคงเล่าโน่นเล่านี่ให้คนฟังไม่ได้ เราคงไม่สามารถคุยสนุกๆได้เหมือนที่คุยในวัยเด็กแบบนี้ อะไรที่อยู่ในใจก็ต้องอยู่ในใจไป อย่างตอนนี้ใครๆก็ว่าเราเหมือน "วิทยุ" ที่กระจายข่าวได้ตลอดเวลา แต่เราก็มีโลกส่วนตัวของเรา ที่เราไม่คิดจะเปิดให้ใครมารู้เหมือนกัน ซึ่งเราว่าทุกคนก็มี

ถ้าให้เลือกระหว่าง ผู้ชาย ซึ่งใครๆก็คิดว่าเราขาดไม่ได้ กับ เงิน
เราจะเลือกเงิน เพราะ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนให้ความอบอุ่นเราได้ ก็มีแค่ ตา กับหมาเราที่ชื่อ บ๊อบบี้ ที่เป็นผู้ชายแล้วให้ความอบอุ่น ให้ความสุขแก่เรา เป็นเพื่อนเรา ทำเพื่อเรา ซึ่งเค้าทั้งสองก็ตายไปแล้ว ส่วน "ผู้ชาย" ที่อยู่บนโลก เราไม่เห็นมีใครจะพร้อมทำเพื่อเรา หรือ สนใจเราซักที แล้วเราเป็นคนรักจริง รักมาก รักทุ่มเท ถ้าเรารักหรือชอบใครซักคนแล้ว ถ้าเค้าไม่ดีจริง เราคงจะแย่ เพราะเราจะให้ทุกอย่าง ดังนั้น ผู้ชาย กับ เงิน .. ถ้าผู้ชายมันไม่ดีจริง ทำให้เรามีความสุขไม่ได้ ก็เลือกเงินน่าจะดีกว่า และ เราอยากจะบอกว่า ชีวิตก็ไม่เคยได้รับความสุขจากผู้ชายอยู่แล้ว ดังนั้น ชีวิตเราคงจะไปฝากไว้กับคำว่า"ผู้ชาย"ไม่ได้ อย่าบอกว่า เราขาดผู้ชายไม่ได้ เพราะทุกวันนี้ เราก็ไม่มีซักคน ไม่มีทั้งญาติผู้ชาย และก็ไม่มีผู้ชายในฐานะอื่น ดังนั้น อย่าบอกว่า เราขาดไม่ได้ เพราะเราก็ไม่มี และชีวิตเราตอนนี้ก็ยังอยู่ของเราได้ - เราหาความสุขให้ตัวเองได้

เรามาเขียนแบบนี้ ก็คงจะเหมือนกลบปมด้อยของตัวเอง จะมีใครไม่อยากมีแฟนมาคอยดูแล และห่วงใยเรา จะมีใครที่ไม่อยากให้มีคนพิเศษโทรมาหา มาใช้เวลาในชีวิตร่วมกัน เราก็อยากมี แต่ ความจริงคือ เราไม่ได้เข้าตาใคร เราไม่ใช่คนที่ถูกเลือก แต่เราก็อยู่ของเราอย่างนี้ได้ เพราะเราต้องอยู่ให้ได้ คงไม่มีใครอยู่กับเราค้ำฟ้า

อนาคตที่เราวางไว้ให้ตัวเอง มันเคยมีภาพของใครซักคนลางๆที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกับเรา เราเคยคิดว่า เราจะเป็นคนรักที่ดียังไง แต่ตอนนี้ เราเริ่มคิดว่า แม้เราจะให้ดีที่สุดกับใคร จริงใจกับใคร มันก็ยังไม่พออยู่ดี เราจะมีอะไรเกินๆขาดๆตลอดเวลา คงเพราะเราไม่ได้เจอคู่ แต่
อนาคตที่เราคิดตอนนี้คือ ถ้าเราอยู่คนเดียว เราจะทำยังไงให้เป็นภาระของคนรอบข้างน้อยที่สุด ถ้าเราอยู่คนเดียว โดยที่เพื่อนๆของเรามีคู่ครองไปหมด เราจะอยู่ยังไง

แม่เราเป็น single parent แม่บอกว่า ชีวิตแม่ก็มีแต่เรา แล้วเรา? ถ้าไม่มีแม่ เราจะมีใคร และนั้นแหละ คือ อนาคตที่เราจะต้องรับให้ได้ ว่าถ้าเราจะอยู่ยังไง ถ้าชีวิตนี้เราไม่มีใคร...และเราจะรอดู ว่าเราจะอยู่ยังไง