Tubby's profilehttp://leesungjinnrg.blo...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 28 คนเดียวและตลอดไป....เราเคยคิดว่า
เราอยากมีคนๆเดียวในใจของเรา
ไม่ว่าเราจะไปไหน เราจะทำอะไร
ทุกๆอย่างรอบตัวเรา ต้องสามารถเตือนเราให้นึกถึง คนๆนี้ให้ได้
แต่
ความจริงก็คือ
เมื่อเพลงcant take my eyes of u ขึ้น
มันก็จะเตือนเราให้นึกถึง คนๆหนึ่ง
พอเราเห็น white chocolateเราก็จะคิดถึงคนอีกคนหนึ่ง
เมื่อเราได้ยินเพลง ไออุ่นรัก เราก็จะคิดถึงอีกคน
เมื่อเราขึ่จักรยานในธรรมศาสตร์ ยิ่งผ่านหน้าโรงกลางก็จะคิดถึงช่วงเวลากับคนอีกคนหนึ่ง
ถ้าเห็นเปียโน ก็จะเป็นภาพของคนอีกคนหนึ่ง
เราอยากรู้ว่า ฟ้า ส่งพวกเขาเหล่านี้มาในชีวิตเราทำไม
หรือ อะไรดลใจให้เราประทับใจในตัวพวกเขา
ทั้งๆที่ ชีวิตนี้ เราขอเพียงแค่ คนเดียว
คนเดียวที่จะทำให้เราร้องไห้เพราะความเสียใจ
คนเดียวที่จะทำให้เรายิ้มได้ด้วยความสุข
คนเดียวที่เราจะคิดถึง ค่อยดูแล
คนเดียว ที่จะอยู่ในใจของเรา
คนเดียวที่เราอยากจะให้คำว่า "รัก"
คนเดียวที่เราอยากบอกว่า"คิดถึง"
แต่แล้วทำไมเราถึงมีมากกว่าหนึ่งคนที่เรา
บอกว่า "ชอบ" บอกว่า "คิดถึง"
และบอกว่า
"รัก"
เรากำลังคิดไปเรื่อยๆ ตามประสาคนพร่ำเพ้อว่า
ที่ชะตาชีวิตของเราได้เกิดมาและพบคน
"โดนใจ" มากกว่า หนึ่งคนขนาดนี้เพราะอะไร
ทำไมฟ้าไม่ส่งมาคนเดียวแล้ว
"โผละ"
-ใช่เลย-
ทำไมคนที่รักเรา..เรากลับไม่รักเค้า
ทำไมคนที่เรารัก..เค้ากลับไม่รักเรา
เราจึงคิดเพ้อๆไปอีกหน่อยว่า
เพราะว่า เรายังไม่สมบูรณ์
เรายังคงต้องการบทเรียน เจ็บๆเพื่อทำให้เราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น (ใช่มั้ย)
และเมื่อเราพร้อม..เราคงได้พบคนๆนั้นที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะเกิด
คนเดียวที่พร้อมจะรักเราและอยู่กับเราไม่ทิ้งเราไปไหน
ส่วนวันนี้
เรามี
"บ๊อบบี้"
...เหยอ...
 ลงภาพเชน กับ คนเดียวในชีวิตของเค้าดีกว่า
นี่คือ มาริสสา...ซึ่งเค้าเป็นแฟนกันตั้งแต่สมัยเรียน..
เชนบอกว่า มาริสสาคือแฟนคนเดียวของเชนตั้งแต่เด็กยันโต
เป็นผู้หญิงคนเดียว และ คนที่มีความหมายที่สุด
ฮืม...
นี่แหละ ที่อยากมี...
คบกันตั้งแต่สมัยเรียน ยันแต่งงาน
รวมๆใช้ชีวิตรู้จักกัน 20 ปี...โว้ว..
ของเค้าแรงจริง..
เท่า..อายุตูเลย..แต่ตูยัง...
บ่มีไผเลย ฮ่าๆ April 24 coz it was touchingso suck that my computer's toolbar hasnt got thai font.
so......English...it is.
yesterday was my birthday.
(of course everybody knows coz i always say that.
well...i love my bd but im not asking for others to appreciate it like i do)
i had thought that some ppl would make the surprise for me.
i just secretly felt that.
but as the time went by 'n it was almostmidnite
nobody had done a single thing,u know.
therefore i was kindda....how to say "noy jai"in english.
even ob didnt say a single word like "happy birthday".
i was looking for a simple sentence like "happy bd".
and she didnt say that...so...i was pretty unhappy.
then i started to write how i felt in "spaces"
then i moved to my own dairy.
then i went out to play basketball.
then i came back,removed my make up
(well i thought i would have to b pretty in case somebody come to my hd party.)
nevertheless noone was there.
then i went out to play ball again.
it was breezy but not so cold,so the weather was nice.
then p'palm came out.
he smoked sum cigarrate (how to spell?)
then he told me to grab a bottle of water inside the house.
everybody was there.the table was clean 'n clear.
however,i didnt think about anything.
then i went back outside.
i saw ryan.
then i realized what would gonna happen.
'n yeah
they came outside with the bd cake.
(i finally had hd cake)
i got to blow candle.
ha ha
p'bas 'n p'pie got me cake.
others got me berry vodka.
(i dont know y i got a lot of liquid)
so this year i have
tequila-vodka.
man!...im so drunk.
hur....im so happy.
i mean,to b surrounding by this.
thank you.
for the tousand times....thank you.
ryan
ryanryanryan
ryanryanryanryan
he was kinda cute last nite.
but he is always cute to me.
i dont wanna have smth with him.
i just think that's a good friend 'n cute guy.
i seriously think that.
also he has a nice gf.
'n he is honest to her.
it's hard to find a guy like this in these days.
guys turn to b gay now or BI. ha ha
kidding.
cherish the love we have
cherish the life we live.
cherish the love
cherish the love
be happy 'n healthy.
CHEERS
ขอถอนคำพูด
แอบน้อยใจ...จะบอกว่า ได้คืบจะเอาศอกรึเปล่านะ
เราน่ะ ไม่ค่อยให้ความสนใจวันเกิดมาก ว่า เพื่อนๆจะต้องมาพร้อมหน้า พร้อมตา ทุกคนจะต้องบอกว่า...เฮ้ย..ดีใจด้วย ไรแบบเนี่ย
คือ เออ เราจะบอกไงดี ว่า เรารู้ว่า ตัวเราต้องทำให้ตัวเรามีความสุขได้
แต่แค่มันแอบน้อยใจ
เริ่มที่ บ้านที่เราอยู่ มีคนเกิดเมษา 3 คน
พี่หมอ พี่มะ และก้ เรา คนแรก 6 แล้วก็13 และ เรา 23
วันเกิดพี่หมอ ทุกๆคนระดมความคิด ว่าจะทำยังไงให้พี่หมอไม่รู้ว่าจะทำวันเกิดให้ ทุกคนทำแพนเค้ก ทุกคนกวนกล้วย..ทำไรมากมาย
และก็มีการ์ด มีอะไรให้...ก็รู้สึกดี เพราะว่า เราก็อยู่ตรงนั้นด้วย อย่างน้อยเราก็ได้มีส่วนร่วม ในโมเมนดีๆในเมกา
วันเกิดพี่มะ คือ พี่สองคน เกิดห่างกัน 7 วันพอดี ตรงกับวันอาทิตย์..ซึ่งมันก็คงง่ายกว่าในการจัดงานล่ะนะ
พวกเราที่เหลือ ก็คิดว่า เออ จะทำไงให้พี่มะไม่รู้ จะแฮปยังไง...มีเค้ก มีเทียนให้เป่า...
พอมาวันเกิดเรา...นิ่ง...เมื่อคืน ตอนเที่ยงคืน นั่งเล่นเกมส์ เป็นเกมส์ที่ทุกคนเล่น..ต่อเพชร อะไรแบบเนี่ยอะนะ พี่ดะ พี่มะ พี่หมอ ก็เดินมา
เอา กะละมังสีขาวสองอันมาปะกบกัน ในนั้นมี เฟอเรโร่ ที่เราซื้อไว้ ในนั้น 1อัน แล้วก็ พี่ดะ ก็จุดไฟแชก....เออ...
เราก็รู้สึกดีอะ...แค่ งงๆ แล้วก็ พี่บาส เอายูโร่มาให้...ตอนเช้า พีไพ บอกแฮป ไปทำงานมี บริตบอก ไรอีนบอก (อ๋อ..มันบอกว่า ตอน สี่ทุ่มครึ่ง จะมาโชว์ของดี..มันไม่เห็นมาเลย)
อ๋อ ไมค์ กับ ดอนน่า ซื้อ เหล้าเตอกีล่าให้ โทรหา แม่ ยาย กิฟท์ น้องแคด...และก้ ลูกค้าที่ร้านพอรู้ก็บอกเรา แฮป ไรแบบเนี่ย..
แต่กลับมา เราก็แอบหวังว่า อย่าง อ๊อบเงี่ย โอ้โฮ มาด้วย..ไม่เห็นบอกอะไรเลย
ไม่รู้ดิ...
คนอยู่เต็มบ้านอะ...แต่ คือ จะถามว่า เราจะเอาอะไร เราก็ไม่ได้อยากได้อะไร ไม่ได้อยากได้ของขวัญ ไม่ได้ต้องการสิ่งของ แต่แค่..อืม...
คง อิจฉา และ น้อยใจ ที่ เราเห็นคนอื่นพยายามเพื่อคนอื่น แต่ไหนล่ะ ไม่มีใครพยายามเพื่อเราบ้างเลย
ทำไมไม่มีใคร...แต่จะบอกว่า ไม่มีใครก็ไม่ได้....เราจะบอกยังไงดี เพราะ ถ้าบอกว่าเราเอาแต่ใจ เราก็จะไม่ยอมรับว่าเราเอาแต่ใจ
และเราจะไม่ยอมรับถ้าจะบอกว่า เราสปอย.....เราแค่รู้สึกโดนทิ้งนิดๆ
แต่ขอบคุณเพื่อนๆที่มาเม้น ไฮไฟว์เต็มไปเลย ขอบคุณ ยายกับคำอวยพร ขอบคุณ กิฟท์ และ เธียเตอร์ ที่ร้องเพลงวันเกิดให้ฟัง...เฮ้อ...
ผิดมั้ยวะ ที่เราน้อยใจ...แปลกมั้ยวะ ที่เราจะหวัง
เราเข้าใจว่า วันนี้มันตรงกับวันทำงาน มันคือ วันพุธ....แต่....คือ เราน้อยใจ...เขัาใจเรามั้ย
April 22 พรุ่งนี้...วันเกิดอีกปี ที่ไม่ได้ฉลองวันเกิดที่เมืองไทย
หรือมันคงไม่มีฉลองหรอกอะนะ...เราก็ไม่ค่อยแคร์อะ
วันเกิดสำหรับเรา เป็นวันที่พิเศษสำหรับเรา
แต่เรารู้ว่า คนอื่นจะไม่มีวันทำให้เรามีความสุขได้
แต่เราจะต้องทำใจให้เรามีความสุขให้ได้
เราเป็นคนที่ชอบคาดหวัง...คาดหวังให้เป็นอย่างที่เราฝัน
แต่ว่า...มันยากที่จะให้ ใคร มา ทำอะไรให้ตรงกับที่ใจเราต้องการ..
มันยาก
เรื่องวันเกิดในเมืองนอก ครั้งแรกนี่คงเป็น
perth,australiaเปล่าวะ..จำได้ว่าไปช่วงวันเกิดเราพอดี...แต่ก็จำไม่ได้
ต่อมาก็ gore,newzealand นี่นอยหนัก เพราะขึ้นเครื่องวันเกิด...
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครใส่ใจ ไม่มีใครสนิทกัน
พอลงเครื่อง ยังคงเป็นวันที่ 23..แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีความสำคัญ..ไม่มีอะไรเลย
แย่จริงๆ..แต่ก็ดีใจ...อยู่วันเกิดน่านนาน..อยู่บนเครื่องบิน..
เลยได้ฉลองเงียบๆคนเดียว บนเครื่องบิน
ต่อมาก็กระโดดมาเป็น เยอรมัน
ตอนนั้นมีแฟน...แต่ต้องมาเยอรมัน ก็เลยนะ ไม่ได้อยู่กับแฟน
ก็ไปนั่งทำเค้กกัน...แต่งหน้าเค้กน่ะ ก็รู้สึกดี
ไม่เคยมีแฟนช่วงวันเกิด
แล้วพอมาเยอรมัน เวลาไม่เหมือนเมืองไทยจริงม่ะ
ก็คุยกับแฟน..เค้าก็อวยพรเป็นเวลาไทย พอที่เยอรมีนครบวันเกิด ก็โทรมาอวยพรอีก
แล้วก็พอตื่นเช้าวันเกิดมา เพื่อนที่อยู่บ้านเดียวกัน ชื่อ นก
นี่เลย...เขียนการ์ดให้ ลงมาข้างล่างก็เจอโฮส
แบบ จัดเหมือนโต๊ะข้าวเช้าวันเกิดให้ แล้วเค้าก็มีจุดเทียน แล้วบอกว่า เทียนห้ามดับไรแบบเนี่ย
เป็นธรรมเนียมที่เยอรมัน ก็ดี วันนั้น
แล้วก็ปีนี้...อยู่เมกา...ในช่วงวันเกิด
จะมีอะไรบ้างในวันเกิดเราน่ะ
คงไม่มีงานฉลอง เพราะ ทุกคนก็ทำงาน
คงไม่มีของขวัญแบบให้แกะ เพราะ ทุกๆปีก็ไม่ค่อยจะมี
คงไม่มีเค้ก...คงไม่ได้เป่าเทียน...แม้ว่าเราจะชอบเป่าเทียนมากมายก็ตาม
แต่คงได้คำอวยพร..ซึ่งก็ดี
เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราต้องการอะไรในวันเกิด
เราไม่ต้องการของขวัญราคาแพงๆ เพราะ ถ้าเราอยากได้อะไรเราซื้อได้
เราว่า เราต้องการความรักมากที่สุด
เราต้องการเพื่อนที่รักเรา ต้องการพี่ ต้องการน้อง ต้องการเป็นที่รักของคนทั่วไป
และเราก็ต้องการให้ เราเป็นทีรักไม่ใช่แค่เฉพาะวันเกิด อยากให้เป็นตลอดไป
บางทีเราก็อิจฉานะ ที่ ทำไม คนหนึ่งคน มีแต่คนรัก เค้าพูดอะไรใครก็ขำ ไม่มีใครอยากโกดเค้า
อย่างพี่แมน แกนคณะเรารหัส 48 อย่างเงี่ย เออ..พี่เค้าทำอะไรก็น่ารัก ก็ดี ก็ตลก พี่เค้าเป็นคนดีอะ
ถ้าเราเป็นได้ครึ่งของพี่เค้าก็คงดีมากๆ
ส่วนคำอธิฐานวันเกิด
...
.......
...........
รู้แล้ว แต่ ไม่เขียน
..........
.......
...
April 21 LICK DRINK SUCKและแล้ว สุทธาทิพย์ก็ เมา อีกรอบ..
ฟังดูแย่เนอะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า วันที่ 19 เมษา (วันเกิด ตา)
เป็นวันที่ เดน่า เพื่อนทีทำงาน ทำงานที่ ร้าน ครบ สอง ปี
เค้าก็เลย มาที่บ้าน และก็ ทำ เตอกีล่า ให้กิน
ก็คือเป็นเหล้านัั้นแหละ
เหล้าแบบ วอดก้า แต่เรียกว่า เตอกีล่า...อะมั้ง
แล้วก็ ต้องกินกับเกลือ และก็ มะนาว
วิธีการกิน ทำได้หลายอย่าง เพียงแค่ต้องเอา ไอ้ สาม อย่างนี้เข้าปากให้ได้...ฮ่าๆ
(เดียวผิดสูตร)
ส่วนวิธีการกินของเราคือ
เลียLICKมือ เพื่อเอา เกลือโรย
ดื่มDRINK เหล้าเตอกีล่า
ดูดSUCKมะนาวเข้าปาก
เพื่อให้มันผสมกันอย่างลงตัวในลำคอ ฮ่าๆ
นี่คือที่มาคือ
Lick-Drink-Suck
เอิ๊กๆ...เยี่ยมป่ะล่ะ
รสชาติเครื่องดื่มก็นะ อืม...
เกลือก็เค็ม และก็ เหล้าก็ขม มะนาวก็เปรี้ยว
แต่รวมกันแล้ว หวาน วะ...
แต่คือ พวกนี้กินแล้วจะเมาเร็ว
เรากินไป สี่ แก้ว...(แก้วเล็กๆ แก้วshotอะ)
เออ..แค่นั้น โลกก็หมุน...อย่างสวยงามรอบตัวอีกแล้ว
สักพัก ก็ดื่มเบียร์กันนิดหน่อย...โว้ว...
เรากินไปแค่กระป๋องนะ..ไม่หมดด้วยมั้ง คือ เทใส่แก้ว
แล้วเราก็...นะ...
เมาแล้วชอบหีวเราะ และก็ ถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอ...
คือ อยากรู้ว่าตัวเองเมาแล้วจะเป็นไงบ้าง ไรแบบนั้น..
และก็ได้เห็นสมใจ...เราว่า เราก็ดูสนุกดีนะ
แต่ ยิ่งเมา เราจะไม่ค่อยทำอะไรบ้าๆ แต่ จะชอบ หัวเราะ..ก็ดีอะ
และแล้ว เราก็ หลับ
เดน่าถ่ายภาพเราไว้ด้วย ไว้แฉที่ร้าน เป็นคลิปเลยอะ..ไอ้นั้นอะ อุบาท จริง
หน้าธรรมดา ยังนะ..นี่หลับ และ เมา...จบ..เอิ๊กๆ
แต่คือ
กินพวกนี้มันจะเมาเร็ว..เอิ๊กๆ
ส่วนพวกพี่ๆ..ก็นะ ตามประสาวัยเกือบผู้ใหญ่เต็มตัว
สูบกัญชา คะ
คือ เดน่าอะ เค้าชอบกัญชามาก เราว่ามันก็ไม่ผิด ที่ ม.ก็เห็นเด็กสูบเยอะ
แล้วพวกพี่ๆเค้าก็ไปนั่งชิว..สูบกัน ก็คือ สำหรับพี่ๆเค้า เค้าก็เคย...เอิ๊กๆ
เราก็แบบ..โอ้โฮ ถ้าแม่รู้นะ...แม่กรี๊ดอะ
คือเราไม่ได้ลองนะ แค่ แบบ ดูดหนึ่งครั้ง ไม่ได้แบบ เอาลมเข้าไปแบบที่เค้าสูบๆกัน
แค่อยากรู้อารม และมันก็ไม่มีอะไร
แล้วพอเราเมา..เราโทรหาแม่เว้ย..กรีีด..
โทรไปแบบเมาๆ แม่ก็เหมือนคุยเมาๆกับลูกเนอะ
(แต่แม่ไม่เมาแน่นอน)
แล้วเราจบด้วยว่า
"ตั๊บคุยรู้เรื่องมั้ยแม่"
แม่ก็...แบบ.. "นี่เมามาใช่มั้ยเนี่ย" ฮ่าๆ
อะนะ..คิดดู..รักแม่ป่ะล่ะ เมาแล้วยังโทรรายงานตัวกับแม่..อิอิ
พอโทรหาแม่เส็ด โทรหา กิฟท์
โอ้โฮ..รู้เรื่องมันก็รู้เรื่องนะ เมาก็เมา
ก็บอกมันว่า...รักมัน คิดถึงมัน จุ๊บๆ ไรแบบเนี่ย
เอิ๊กๆ...และก็บอกว่า กินเตอกีล่า กินเบียร์ ..ฟังดูขาดสติสื้นดี
แต่ มาที่นี่นะ คนที่เราโทรหาบ่อยสุดคือ
แม่ กับ กิฟท์
โคตรบ่อย แต่แม่บ่อยสุด
วันนี้ก็ไปรับจ๊อบมา
ไปล้างจานขำๆ ยืนขำๆ
ชิวๆ
ได้มา 50 เหรียญ..ฮ่าๆ..โคตรจี้
อย่างขำๆ
จบข่าว... April 18 เด็กworkพี่ที่บ้านคนหนึ่ง ชื่อ พี่แอม ตัดสินใจลาออกจากงาน
เพราะความนอยหนักของทุกฝ่าย
ที่ทำงานของพี่แอมชื่อว่า Arby's
เป็นร้านอาหารfast food(junk food?)แบบ เบอร์เกอร์คิง หรือ แม็ค อะไรทำนองนี้
พี่แอม มาจาก โครงการ global xที่เมืองไทย ที่ติดต่อมาเมกาด้วย โครงการcetusa เหมือนกับตัีบ
ทำให้ตั๊บได้มาอยู่บ้านเดียวกับพี่ๆอีก 4 คน และพี่แอมเป็นหนึ่งในนั้น
ความนอยหนักมันเริ่มที่ว่า
งานที่ อาบี ตอนแรกที่ติดต่อทาง โกลโบ เอ็กนั้น ต้องการ 4 คน
แต่พอมาถึง เค้าต้องการเพียง 2 คน (ที่จริงเหมือนเค้าไม่ต้องการด้วยซ้ำ)
ทำให้ พี่ผู้ชายอีกสองคน ตอนแรกก็ไม่มีงานทำ
และ พี่แอม และ พี่ปาล์ม(พี่ที่ไป แอมเวย์ด้วยกัน) ได้งาน เพราะเค้าต้องการ ชายคน หญิงคน
และพอ พี่สองคนมาทำงาน เค้าก็เอา สัญญาอีกฉบับมาให้ดู ว่า ที่จริงไม่เคยต้องการ4คน ต้องการ2คนมาโดยตลอด
ต่อมาที่เค้าคิดค่าแรงตามสัญญา ก็บอกว่า จะให้ 7.25 ต่อ ชม.
แต่พอทำงานจริงๆ จ่ายครั้งแรกให้ 6.15 ซึ่งนี่คือค่าแรงขั้นต่ำ(แสด)ของที่นี่
โดยทาง อาบี บอกว่า เพราะนี่คือช่วงทดลองงาน
ซึ่งมันนอยหนัก เพราะเหมือนว่า เค้าไม่มีบอกให้ทดลองงานในสัญญาที่พี่ๆได้ดูที่เมืองไทย
พอพี่ๆบอก โกลโบ เอ็ก โกลโบ ก็บอกให้ ติดต่อ แอน มาลี ซึ่งเป็นคนของ cetusa
ซึ่ง...ที่จริง โกลโบ ไม่เห็นต้องลำบากบอกให้พี่ๆ ถ่ายรูป paycheckมาให้ดูทางเมลล์เลย
เพื่อที่ โกลโบ จะได้ส่งไปให้ แอน มาลี ดู
ถ้า แม่งโคตรกางทำได้แค่นั้นอะนะ
บอกพวกกูก็ได้...บ้านกูใกล้บ้าน แอน สัตว์ๆ
และ พอเรื่องถึงแอน...แอนก็ด๋อยหนัก ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
เค้าก็จะเอาแต่บอกว่า "ไม่เป็นไร ทนไป" ไม่ก็ "ชั้นเป็น แม่อเมริกันของเธอ"
ถ้าเราเป็นคนที่มีปัญหานะ เราจะบอกมันไปเลย
"ไอ้เหี้ย กูมีแม่คนเดียว"
ซึ่ง แอน ก็ช่วยอะไรไม่ได้ โกลโบ เอ็กก็ช่วยอะไรไม่ได้
แล้วอย่างพี่สองคน ที่ไม่ได้งาน อาบี ตั้งแต่แรก
ไมค์ คือเจ้าของบ้าน และ เจ้านายเราที่ร้าน เป็นคนติดต่อกับ เจ้าของร้านขนมปัง ที่มาส่งขนมปังที่ร้าน
ทำให้พี่ทั้งสองได้ทำงานที่ร้านขนมปัง
และนี่จะเรียกได้มั้ยว่า
อีแอน แม่อเมริกัน ของพวกเรา มันทำอะไรให้ได้บ้าง
น่าเศร้าอีกตรงที่ว่า เหมือน แอน จะบอกว่า ที่พี่แอมเจอปัญหาที่ทำงาน เพราะว่า ภาษาอังกิด ไม่ดี
คือ เราเข้าใจว่า ทุกคนฟังอังกิดรู้เรื่อง แต่ว่า จะโต้ตอบให้ทันใจเหมือนฝรั่ง มันก็ยากอะ
กูเรียนอังกิดทุกวัน บางทีกูยังมึนๆ แล้วจะทำยังไงกับ พี่ที่เรียนถาปัตและห่างไกลอังกิดสุดๆ
เราว่า ถ้าเราเป็นพี่เค้า เราไม่ทนตั้งแต่วันแรกที่ไปทำงานแล้ว
เราว่า มานี่ อังกิด สำคัญ แต่มันไม่ใช้ทุกอย่างเข้าใจใช่ปะ
ที่อาบี ตั้งแต่ฟังตอนแรก
ไหนจะ เมเนเจอร์ ชอบไล่กลับบ้าน ไหนจะ เมเนเจอร์ บ้ากาม
แล้วคนดำเต็มร้าน ซึ่ง คนดำก็ชอบเพียงแค่ คนดำ กันเอง แล้วพอมี กระเหรี่ยงไทยแลนด์เข้ามาก็จบกัน
แล้วอีกหลายอย่างที่ขี้เกียจจะเล่า แต่ สรุปได้คำเดียวว่าเหี้ย
เมื่อวาน พี่ๆเค้าก็โทรหาโกลโบ เอ็ก
และที่นั้นก็เหมือนเดิม ช่วยอะไรไม่ได้
และพี่แอมบอกว่า เค้าบอกพี่แอมมาว่า
"พี่เข้าใจ ที่น้องเสียความรู้สึก เพราะว่า ปาล์มได้เปลี่ยนค่าแรงแล้ว แต่น้องยัง"
คือ พี่ปาล์ม ภาษาอาจจะดีกว่าพี่แอม ทำให้สื่อสารบางอย่างได้ง่ายกว่า เช่นเป็น คนเก็บเงิน รับออร์เดอร์ได้
แต่พี่แอมก็ทำได้เหมือนกัน เพียงแค่อาจจะดีไม่เท่า เค้าบอกว่า ที่ให้ 6.15 เพราะพี่แอมทำได้แค่ ทอดของ
อ้าว...เวร...แล้วใน สัญญาทำงาน..มันผิดตั้งแต่ต้น
ผิดที่โกลโบ เอ็ก ที่เอาสัญญาผิดๆ ที่ อาบี จะจ้างเด็ก 4คน แต่ อาบีให้แค่2
cetusa ผิด ที่ไม่ดูสัญญาให้ดีๆ แถมยังหางานให้เด็กทำไม่ได้ด้วยซ้ำ ปล่อยเด็กล่องลอย หางานเอง ในต่างแดน
(ไหน ล่ะ แม่เมกัน ของกู...สัตว์ ถ้าแม่กูจริง แม่กูจะช่วยกูกว่านี้ อย่าเอาคำว่า แม่ มาใช้กับกู)
อาบี ก็ผิด ที่ไม่ทำให้สัญญากระจ่าง และที่เหี้ยสุด
มันมี สัญญาสองฉบับมาให้ดู ฉบับแรกคือ ที่ส่งไปเมืองไทยต้องการ เด็ก4คน ซึ่งอาบีบอกว่า นี้ไม่ใช่
และเอา สัญญาฉบับที่สองมาให้ดู และบอกว่า นี่คือ สัญญาที่ต้องการจริงๆ คือ เอาเด้ก2คน
และ ตอนนี้ พี่แอม จะผิด
เพราะ ลาออก จากงาน???
ใช่เหรอวะ
ถ้าเราเป็นพี่เค้านะ เราบอกจริงๆ เจองานวันแรก เราก็ลาออกแล้ว
ไหนจากบ้านที่อยู่จะต้องขี่จักรยานหนาวๆ ไปถนนใหญ่ และ ขับไป อาบี ที่แบบ...มันน่ากลัวเหอ
ไหนจะต้องไปเจอ คนทำงานด้วย ที่ นินทา นินทา
เราเข้าใจ ทุกทีมีนินทา แต่นี่คือ นินทาข้ามหัวเราไปเลย แบบ เราก็รู้ว่าเมิงด่า แต่มันคิดว่าเราไม่รู้เรื่องแต่เรารู้เรื่อง
คือ แบบ..มันนอย
และ เราคงไม่มีทาง ทน
และถ้ามีคนบอกว่า "ทนต่อ" หรือ "แล้วจะแข็งแกร่งขึ้น"
เราแม่งจะ ระเบิด ซะตรงนั้นเลยจริงๆ
แต่งานของเรา ที่ ร้านอาหาร
ที่จริงแล้ว เค้าก็ทำผิดสัญญา ตรงที่ว่า เราจะได้ทำงาน 40 ชม/สับดา
แต่ว่า พอจริงๆ เราได้ทำแค่ 33 หรือ 28 แต่ว่า บางทีก็มีเกินบ้าง
แต่เราไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ เพราะว่า เราก็มีความสุข(มั้ง) ที่ทำงาน
คือ เราอยู่บ้านเจ้านายด้วยก็คิดซะว่า ยังไงก็อาศัยเค้าอยู่
ถึงเราจะจ่ายเงินค่าอยู่ แต่ก็...ไม่รู้ซิ เค้าก็ไม่ได้ใจร้ายกับเรามาก เราก็เลยชิวๆ
ที่ทำงานเราก็...เพื่อนๆก็ดี อาจจะแปลกนิดหน่อย แต่ก็...ประสบการณ์ใหม่ๆ
ร้านเรามี สาวหน้าเด็กหาเงินเลี้ยงผัว
เกย์รักชาย หัวใจอยากเปิดเผย (อยากเปิด บาร์เกย์ อยากให้คนยอมรับเกย์...กูเซ็ง)
เจ้าแม่เด็กเสริฟ เมีย บ๊อบ มาเล่
ฟังๆดู อาจจะ นอยๆ แต่คือ แม้ว่าเค้าจะมีอะไรที่แง่ลบ
แต่เค้าก็ไม่ใจร้าย
เค้ายังคุยกับเราบ้าง ยังเล่นกับเราบ้าง เรารู้สึกดี
ถึงบางทีอาจจะมี นินทากัน ตามประสา คนทำงาน
แต่คือ...เค้าก็ไม่ได้ใจร้ายกับเรา
เราอยากบอกว่า มาที่นี่ พี่ที่คลิก ก็ไม่ได้มาดูแลเราอย่างใกล้ชิด
ไม่มีเมลล์มาถามว่าเป็นไง ไม่มีอะไรเลย แต่ว่า
เราก็ โอเค กับ โครงการ เรานะ
เว้นแต่เราไม่ชอบ พี่ตี๋ ที่ ยังไม่มีความเป็นผู้นำเลย และไม่อยากเล่า คืนนั้น ที่ นิวยอร์ก
และ จะพี่เอม ที่...เหอๆ...ไม่ต้องระเบิด อารมณ์ใส่กูมากก็ได้ และเลิกคิดว่า กูเป็นอ๊อบซักที ชอบจำผิด
และ เซ็ง
แต่ ก็นะ ไม่ต้องเจอกันอีกแล้วก็ดีเหมือนกัน
แต่ อย่างพี่ โดม เงี่ย เออ..พี่ใจจริง
ถ้า คลิกไม่มีพี่โดม ตอนมา เราก็นอยหนักอะ ของจริง
อ๋อ ก่อนไป
ตอนที่พี่แอม กำลังนอยหนักเมื่อวาน ก็เดินไป ที่ร้าน
ไรอันก็ กำลังเก็บของอยู่
ไรอันก็ถามพี่แอมว่าเป้นอะไร ถ้าไม่อยกบอกก็ไม่เป็นไร
พี่แอมก็เลยเล่าให้ไรอันฟัง
ไรอันก็โคตรน่ารัก พยายามทำให้พี่แอมหัวเราะ
เราก็เพิ่งรู้ว่า ผู้ชายน่ะ เวลาอยากทำให้ผู้หญิงหายเครียด เค้าจะทำตัวตลก เราเพิ่งรู้
ทั้งๆที่ มีผู้ชายหลายคนเคยทำมาก่อน
แล้วคราวนี้พี่แอมก็บอกว่า อยากไปนั่งรถเล่น
ไรอันก็ขับพาไป โอเชี่ยน ซิตี้ ซึ่งที่เดียวกับที่พาไปเล่นเกมส์นั้นแหละ
แต่ มีลานกว้าง เค้าก็เลยไปเล่น ลิงชิงบอล..ซึ่งอยากบอกว่า
ขับรถมา เพื่อ งานนี้เลย รึ
เฮ้อ...และไรอันก็ขับรถแบบ น่ากลัวๆ ให้ ได้ กรี๊ดกันในรถ ก็เออ ดี
พี่แอม บอกว่า ไรอัน แม่งเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ
เราก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน
ยินดีกับ แฟน มันที่ได้ผู้ชายดีๆอย่างนี้
แม้ว่า มันจะเป็นคนที่ ดื่มหนัก สูบจัด ซึ่งกูกลัวว่ามันจะตายก่อนวัยมาก
แต่เรื่องความเป็นเพื่อน ความน่ารัก นิสัย นี่ดี
ก็...อืม...ดีใจที่มานี่ และได้เจอมัน
ทุกคนมันก็มีข้อเสียแหละ
แต่มันขึ้นอยู่กีบว่า เราจะรับข้อเสียเค้าได้มาก น้อย เท่าไร....
-ลาก่อน ถ้าคำนี้คือคำที่เหมาะที่สุดแล้ว- April 16 amwayเมื่อวาน เรา อ๊อบ พีปาล์ม(พี่ที่อยู่บ้านเดียวกัน เป็นเด็ก ลาดกระบัง)
ไปประชุม แอมเวย์ กับ ไรอัน
ไปนั่งแบบ งงๆ
คือ ก็รู้จักแอมเวย์มานาน จากเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ขาย
แต่ไม่เคยได้ฟังเค้าบรรยายเป็นทางการ
ที่ประชุมก็จัดที่ บ้าน ของ "โค้ช"
เหมือนกับเค้าเป็นอาจารย์ ติว นักเรียนให้สอบไรแบบเนี่ย
เป้าหมายที่ให้คือ การให้ข้อมูลเกี่ยวกับบริษัท ควิกสตา ซึ่งแยกออกมาเป็นแอมเวย์
เค้าบอกว่า ทำแบบนี้มันปลอดภัยเพราะ
ธุรกิจแบบนี้ ได้ความคิดมาจาก นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จแล้ว
และวางแผนให้เราเดินตาม...มันจะได้ปลอดภัย ทำนองนั้น
เราก็คิดว่า ถ้าสมมติอะไรที่เดินไปตรงๆเหมือนเดิมตลอดเวลา
แล้วมันจะดีได้ยังไง หรือ จริงๆ การทำธุรกิจมันจะต้องมีทางที่เดินไว้อยู่แล้ว
และเค้าก็มีเอาคนตัวอย่างมาให้ดู
เค้าก็บอกว่า เนี่ย เคยเป็นครูมาก่อน และก็เคยเรียน เรียน เรียน
แต่พอมาทำตรงนี้แล้ว ก็ออกจากงาน มีบ้าน มีรถดีๆขับ ไรทำนองนั้น
คือสรุปว่า เมื่อก่อน ไอ้คนนี้ มันใช้ชีวิตแบบเราเว้ย
ที่เรียน เรียน เรียน และก็ทำงาน เพื่อหาเงิน เก็บตั้งนานกว่าจะได้เงินเยอะๆ
แต่พอทำธุรกิจนี้ เหมือนกับได้ก้าวกระโดด ไม่ต้องไต่อันดับแสนนานขนาดนั้น
คือ ทำธุรกิจตรงนี้ก็ต้องไต่ระดับ แต่ว่า ระดับมันไปได้เร็วกว่า
บางที ทำงานปกติ มันต้องดูที่ เวลา อายุ แล้วค่อยผลงาน
แต่ทำไอ้นี่มันเหมือน ดูผลงานอย่างเดียว ไรแบบเนี่ย
เราก็...อืม..นะ ฟังเป็นภาษาอังกิด บางทีก็รู้เรื่องบาง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ รวมๆก็สนุกดี
ไรอันแม่ง เอา ที่อัดเสียงไปอัดบรรยาย เอาสมุดไปจด โคตรตั้งใจ
เราก็ถาม ตอนเรียนตั้งใจอย่างงี้ป่ะเนี่ย มันก็บอก ไม่ เอิ๊กๆ
มันบอก ที่ตั้งใจตรงนี้เพราะมันให้เงิน
ก็เข้าใจอะนะว่า ต้องดิ้นรนหาเงิน แต่งเมีย ทั้งๆที่แม่ง อายุแค่จะ21 ก็เถอะ
แต่ไรอันแม่งดูแก่จริง ทั้งบุคคลิกและหน้าตา
เราก็อยากเป็นเพื่อนกับมันไปนานๆ จะค่อยดูว่า เพื่อนกูคนนี้ จะไปได้ไกลแค่ไหน
ถ้ามันไปดี กูก็ดีใจ ถ้ามันล่ม กูก็...อืม....กระถืบซ้ำ..เออ..ไม่ใช่..ล้อเล่น
April 12 Oh hoเมาแล้วดูสุดจะมีการศึกษาเลย..
เขียนได เป็นภาษาเยอรมัน แต่คือ แกรมม่าแม่งผิดกระจายอะ
เมื่อวาน..เมาของจริง
รู้สึกเรานี่เป็นผู้หญิงที่...โอ้..โน มากๆ
ก็คือว่า เมื่อวาน เราได้เห็นแฟนไรอันแล้ว ฮ่าๆ
โอ้โฮ...ให้อารมณ์ประมาณ กิฟท์อะ แต่เราว่า กิฟท์น่ารักกว่า
แต่ แจ๊คกาลีน ก็น่ารักดี ยังดูโคตรเด็กอะ ไม่คิดว่า ไรอันจะชอบแบบเด็กๆ
แต่แบบ..อึ๋มจริง...นมเป็นนม ตูดเป็นตูดมาก
พี่ๆที่บ้านก้แบบ กลัวเราเสียใจ
เค้าก้บอกว่า อย่าคิดมาก อย่าคิดมาก
เราก็แบบ..โอ้ย เรื่องแบบเนี่ยอะ ชินแล้ว..
ไอ้เวลาเห็นคนที่เราชอบ อยู่กับแฟนไรแบบเนี่ย
ด้านช้า
คือตั๊บเห็นคนรักกันตํ๊บก็ดีใจ
เมื่อวานเค้าก็ชวนพวกเราไปเที่ยวในเมือง โอเชี่ยน ซิตี้
เราคีบตุ๊กตามาได้ตัวด้วยอะ แล้วก็ไปขับมอเตอร์ไซค์ตู้ แล้วก็ขึ้นอันดับในจอด้วย
อิอิ....ดีใจมีหนุ่มๆมอง...แต่ทำไมมันเอาแต่มองวะ..ไม่บุกซักคน
ตอนแรกไปร้านเกมส์นี่ก็คิดว่าจะได้เจอ หนุ่มๆ แบบ นะ..
แต่เออ...โน มี...เสียใจสุดซึ้ง
แฟนไรอีนก็ถามว่า ทุกคนมีแฟนยัง ก็คือ เหลือเราที่ไม่มีคนเดียว
เค้าก็บอกว่า ดีแล้วล่ะ แสดงว่า เราจะสามารถทำทุกอย่างได้..
ตั๊บแบบ..เหอๆ..
แล้วตั๊บก็รู้เลยว่า ตัวเองเปนคนโกหกเก่งมาก และปิดบังอะไรเก่งมาก
ถ้าไม่อยากให้รู้ ก็ไม่มีใครรู้ ว่าเรารู้สึกไงแบบเนี่ยอะ
เพราะเมื่อวาน รู้สึกเซ็งๆ แต่ก็ยังรู้สึกดี ที่ไม่ได้ทำให้คนอื่นเสียบรรยากาศ
และก็โทรหาแม่
แม่ก็บอกว่า ไม่แย่งของคนอื่นอะ ดีแล้ว
ไม่งั้น ถ้าเราแย่งเค้ามา ซักวันเราก็ต้องโดนแย่งไป
แม่บอกว่า ซักวัน แม่ว่าตั๊บต้องได้เจอคนดีๆ มันเป็นบุญกุศล...
เออ..ตั๊บก็คิดงั้น แต่นะ...
แต่เอาเหอ ตั้งแต่เล็กยัน มีผู้ชายตัวเป็นๆที่ได้คุยกันแล้วเราประทับใจก็มากอยู่
แม้ว่า ชายเหล่านั้น บางก็ไม่รักเรา คบเล่นๆ บางก็มีเจ้าของ
แต่ มันมากกว่า 5 คน(แต่น้อยกว่า โหล)แน่นอน
แสดงว่า เราก็ยังมีใจชอบใครไปได้เรื่อยๆ
อ๋อ แม่ถามด้วย และ เมียสก็ถาม
ว่ามาที่นี่ โทรหา พี่ต่อบ้างรึเปล่า
ก็บอก แม่ และ เมียสไปว่า
โทรไปหาเค้า ก็ไม่รู้จะคุยอะไร
เค้าก็เหมือนไม่ได้อยากรู้ เราเป็นยังไง และก็ มันคงอิ่มตัวแล้วล่ะ
ก็เห็นมาเม้นสเปซ..ซึ่งเขียนได้ยาวกว่าเมลล์เสียอีก
ก็ชินแล้วนะ
เราบอกแม่ว่า (และ คนที่ร้าน พวกที่ถามเราว่า มาเมกาทำไม)
เรามีหลายอย่างที่ทำให้ไม่อยากอยู่เมืองไทย เพราะไม่อยากเจออะไรเดิมๆ
แต่เมื่อคืนที่บอกแม่คือ
เรามาที่นี่ จ่ายรวมๆตอนนี้คงแสนกว่า
มาเพื่อ "ลืม"
จ่ายสูงขนาดนี้ ถ้า ทำใจไม่ได้ซักที ก็คงเสียเปล่า
เราไม่อยาก...ชอบใครคนอื่น แล้วก็ต้องมี พี่เค้าโผล่มาแซมตลอด
เวลาเกือบ 2 ปี มันไม่นานหรอก
เวลาแป๊บเดียวเอง จากเราปีหนึ่ง จน ตอนนี้ ปีสาม
จาก 18 จน จะ20
แต่แค่ เออ..ถ้ารู้ว่ามันไม่มีทางแล้ว
และเราว่า เราให้ที่ดีที่สุดแล้ว ก็ เออ..เราต้องทำใจให้ได้จริงๆซักที
เราชอบเวลาที่เค้าโทรมา ถึงบางเวลาจะรู้ว่า ถ้าเค้ามีใครให้คุยตอนนั้น
เค้าก็คงไม่เลือกคุยกับเรา
แต่เราก็ยังดีใจอะนะ
ที่เคยไปไหนมาไหนด้วย ได้คุยกันนานๆ
ก็ไม่เข้าใจเหมือนใจ ทำไมเคยได้คุยโทสับกันทุกวันเลย
อยากเป็นแบบนี้ไปนานๆ และก็รู้ซุักวัน มันก็ต้องหยุด
ก็คือ วันนี้ แหละมั้ง
ไปทำงานแหละ..
หายเมาแล้ว เมื่อคืนบ่นว่า อยากร้องไห้
ไม่ร้องซักที มา วันนี้ ได้สมใจ
ทำงาน ทำงาน im drunkich bin verliebt mit einem mann
aber er hat schon eine freundin.
seine freundin ist sehr nett.
ich weise nicht wie zu tun.
ich weise dass ich nur in amerika fu"r 2 monate wonhe.
aber ich bin verliebt in einen Mann.
er ist mein Boss im Rayne's reef.
er heiBt Rian.
er ist nur 20 jahre alt aber er will verheiraten sein.
ich bin sehr traurig aber ich weibE NICHT zu tun.
ich bin im amerika zu spa"t sein.
ich habe eine Scholarshgip fU'r Amerika wenn ich m3 war.
aber meine mutti war gegen.
sondenn ich nicht heir war wenn ich m3 ware.
meine eltern waren getrent.
deshalb ich in thailand beibt.
wenn ich in amerika ware,ich mu"sse in Snowhill Gymnassium studierte.
aber ich ware nicht hier deshalb DUMDUM mit Jac schon sein.
ich mo"chte seinen Freund.
ich no"chte einen Freund
April 10 อีก 13 วันอีก13วัน จะครบอายุ20แหละ
คือ ตูแก่แล้วนะเนี่ย ทำไมไม่คิดว่าตัวเองมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
กำลังคิดอยู่ว่า ครบ 20 แล้วจะทำอะไรดี
วันนั้น ไรอันถามว่า วันเกิดอยากได้อะไร...
แม่ง..กูก็คิด...กูอยากได้อะไรฟร่ะ..
บอกตรงๆว่า ชีวิตนี้ ความต้องการที่อยากได้จริงๆ มันไม่มีอะไรเลย
อยากมีเงิน...ก็มีแล้ว(ไม่รวยแต่พอใช้)
อยากมีรถ...ก็มีแล้ว ถึงไม่ค่อยชอบแต่ก็ขับได้
อยากมีบ้าน..ก็มีแล้ว ถึงไม่ได้ชอบมาก ก็อยู่ดี
ว่าไป..ชีวิตก็ไม่ได้ขาดอะไรนะเนี่ย
เพราะสิ่งที่เราขาด มันเป็นสิ่งที่เราสร้างด้่วยคนเดียวไม่ได้
เราคิดว่า ถ้าวันเวลาผ่านไป และเราโตขึ้น
ความคิด และการตัดสินใจเราก็จะโตตามขึ้น
จริงๆแล้ว เรามองเด็กที่นี่
ส่วนมาก เค้าเหลวไหลกันอย่างมาก..แบบ ชกต่อย มีเรื่องตลอดเวลา สูบจัด ดื่มจัด
แต่พอมันถึงวัย....(ประมาณกูนี่แหละ)
เค้าก็พอ และก็เพราะคนมันเหลวไหลมาก่อน และผ่านชีวิตแบบ...เชี้้ยๆ เยอะ
เค้าก็เลย อยากหยุด
เรายังไม่เคยผ่านชีวิตที่เชี้ยๆแบบ ตบกัน ยกพวกตีกัน ไรแบบเนี่ย
ซึ่งเราก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นกับใครอะนะ ยินดีที่ชีวิตไม่เคยผ่านแบบนั้น
แต่เคยผ่านชีวิตที่ว่า...จุดเหวของชีวิตไรแบบเนี่ย
แบบ ร้องไห้ ตาบวมตลอดเวลาไรแบบเนี่ย
แล้วเวลาก็เอาไอ้พกเนี้ยมาเป็นบทเรียน
แต่เรายังรู้สึกว่า เรายังจัดการกับชีวิตตัวเองได้ไม่ดีเลย
เราควรที่จะเรียนรู้ต่อไป..ใช่มั้ยวะ..
-------------------
มาที่นี่แม่งยกเวททุกวันเลย
ไปที่ร้านก็ถูพื้น ยกโน่นยกนี่ ไรแบบเนี่ย
ไม่บึกก็ให้มันรู้ไป
ว่าตอนนี้กำลังลดการกินอยู่ ที่ร้านนี่ขายแต่ละอย่าง เสริมสร้างไขมันสะสมสิ้นดี
ตอนเช้าเราจะตื่นมากิน ขนมปังทาเนยถี่ว...(จริงๆไปมากี่ประเทศกินแต่อย่างเนี้ย)
ตอนเที่ยงก็จะกินอาหารที่ร้าน ซึี่ง อย่างที่บอก เสริมสร้างไขมัน
ตอนเย็น ก็มีพี่ผู้ชายทำกับข้าว..อาหารไทยให้กิน..ซึ่งเราจะบอกเอาผักอย่างเดียว กร๊าก..
ทุกวันได้กินผักแน่นอน
เมื่อวันก่อนไปที่ช้อปปิ้งที่นี่
ไปซื้อมือถือมาเครื่องคะ..ตั้งแต่ชีวิตที่เคยมีมือถือมาประมาณ 12 เครื่อง ตั้งแต่ ม1
บอกได้คำเดียว มือถือที่เพิ่งซื้อมาเป็นมือถือที่ถูกที่สุด และ ห่วยที่สุด 555
ราคาแค่เครื่องกับค่าเครื่องข่ายนี้540 บาท เติมเงินไป 150บาทไทย
เครื่องนี้จอสีนะ แต่ช้า แบบ เต่ายังเดินเร็วกว่า
แต่คือ เอาไว้ใช้โทรอย่างเดียวไง แบบ ชอบมีอะไรเป็นของตัวเองอะ ตอนแรกเกือบซื้อรุ่นดีๆแล้ว
แต่กลัวว่า เอากลับไปเมืองไทย แล้วต้องเปลี่ยนอะไรวุ่นวาย
เมืองไทยก็มีมือถือตอนนี้ 2 เครื่องแหละ
โผล่อีกเครื่อง แม่คงไม่ปลื้ม
แล้วเราก็ไปซื้อรองเท้า..โว้วๆ สองคู่ เสียเงินไป ประมาณ พันกว่าบาท กร๊าก
แม่คงร้องไห้ เพราะเรามี วิซ่า สองใบ ...ทั้งสองใบใช้งานได้..ด้วยดี..
สรุปกลับไป มีเงินคืนแม่...แต่เครื่องในธนาคารกหมด...ฮาหนัก..
ก็ว่าจะซื้อของฝากคน..
อย่างกิฟท์เงี่ย แต่ไม่รู้เอาอะไรไปฝากมันดี
เดียวเจ๊ต้องถามประมาณที่..ทำให้เราเสียสูญ ถ้าซื้อของไม่ดีไป..คิดแล้ววุ่นวายใจ ฮ่าๆ
ตอนนี้ของที่ซื้อฝากได้มีแค่คนเดียว..ให้น้องพี่บอล
เอิ๊กๆ...ตอนที่ไปซื้อ ไรอันก็ถาม
ซื้อไปให้ใคร บอกว่า ซื้อฝากน้องสาวของแฟนเก่า มันก็ทำหน้า..คิดๆ
แล้วมันก็บอกว่า ดีเนอะ รักเค้ามาล่ะซิ ไรแบบเนี่ย
เราก็แบบ...รักไม่มาก ไม่รู้ แต่รู้ว่า ก็เป็นอย่างนี้กับทุกคนอะ..
โอ้ย ถ้ามันรักกันมาก มันไม่เลิกหรอก...วุ้ย
---------------------------------
มาที่นี่ อะไรๆก็ดีนะ เสียอย่างเดียว ที่มีอิสระน้อยไปหน่อย
เราไม่ชอบอยู่กับคนเยอะๆ เรามักสติแตก และ งงๆ
ถ้ามานี่ แล้ว อยู่แบบ คนเดียว มีรถ มีอะไรเป็นของตัวเอง (เออ..คือ..เหมือนเมืองไทย)
เราว่ามันก็คงสนุกดีแ
แล้วถ้าเมืองนี้มีรถบัสเยอะๆ เหมือนเมืองที่เคยๆไปมา ก็จะไปไไหนมาไหนคนเดียวบ่อยกว่านี้แน่นอน
แต่มาที่นี่ บางที แอบกลัวคนดำ บางพื้นที่..
คือ ไม่ได้ไม่ชอบคนดำ แต่บางที่ มันน่ากลัวจริงๆ
มองที นี่แบบ..เมิงกะสะกดจิต แล้วให้ บราที่ใส่อยู่หลุดเลยมั้ยเนี่ย..โว้ว..
แต่ก็ที่ๆอยู่อะ...ก็ ดูปลอดภัยดี... April 07 my heart in USAตอนนี้มีแต่ละเพลงที่พุดขึ้นมาบนหัว
คือ
"แฟนคนอื่น" - มะลิ
แอบรักอยู่ในใจ ไม่รู้จะบอกใครว่าฉันมีใจให้คนมีเจ้าของ
(ที่จริงเพลงนี้ มันโดนได้ทั้งเพลงเลยทีเดียว)
"Dog" - Acapella 7
แอบไปรักกับแฟนคนอื่นไม่รู้ตัว เค้าเป็นคู่ผัวตัวเมียกันแล้วไม่สำคัญ
มีเธอคนเดียวที่อยากจะเจอทุกๆวัน
คือเธอคนนั้นที่กำลังเดินเคียงคู่อยู่กับเค้า
(เพลงนี้ก็โดนทั้งเพลงอีกเหมือนกัน)
"แค่คืนหนึ่ง" - Hybrid (เพลงพี่เดียร์ทั้งนั้น..พี่เค้ามาเม้นสเปซให้ด้วยแหละ ดีใจ)
คืนหนึ่งเท่านั้น ให้มันเป็นคืนสุดท้าย
บอกคำลาว่าคงไม่มี ไม่มีอีกต่อไป ว่าไม่มีอีกแล้ว...
ที่เราจะพบกัน
และเพลงอีกมากมายที่สื่อได้ว่า..เรากำลังชอบคนมีเจ้าของ
 เฮ้อ..เรามาที่นี่ เราไม่ได้คิดจะหาคู่แท้อะไรหรอกนะ
และเราก็ไมได้คิดว่าเรารักคนในภาพ แต่ว่า เราชอบเค้ามากๆ
รู้สึกดีเวลาได้คุยกัน ได้เล่นโน่นเล่นนี่ ชอบที่เค้าเป็นเค้า และชอบที่เราไม่รู้สีกต้องอีดอัดที่เป็นเรา
แต่ก็คนทำงานที่เดียวกัน แล้วก็เพราะต้องเจอหน้ากันบ่อยๆ บางทีก็ทำให้หวั่นไหว
มันน่ะไม่หวั่นไหว
แต่เราไปทำงานอย่างสนุก เพราะมีม้น
เฮ้อ..
รักกับแฟนให้ดีๆนะ
เมื่อวานเราได้ฟังเรื่องที่เราได้ยินแล้วยื้มได้อีกหลายวัน
มันเป็นสิ่งที่คนอื่นบอก เราก็ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วไรอันคิดไงอะนะ
เพราะเราก็ไม่ได้คิดอย่างที่คนอื่นบอกเหมือนกัน
แต่ก็...เออ...อย่าให้ได้รู้เลย
เอาเป็นเรื่องงงๆ
และอยากให้เป็นอย่างนี้ไปจนเรากลับไทยเลย..
ถ้าไรอันไม่มีแฟน
เราก็คงจะรู้สึกดีกว่านี้
ถ้าไรอันไม่มีแฟนที่คบกันมา หก ปี(แม้จะเลิกไปสองปี และกลับมาคบใหม่)
และมีแผนจะแต่งงานกันอย่างแน่นอน อีกสองปีต่อจากนี้จะแต่ง
เราก็คงจะรู้สึกดีที่ชอบเค้ามากกว่านี้
กูเป็นแม่งเป็นโรคอะ
เมื่อวันก่อน มันก็เล่าเรื่องแฟน..วนไปวนมา แบบเมาๆ
พอดีนั่งกินเบียร์กัน
พอชื่อ แฟนเค้าขึ้นมาที
เราก็กระดกเบียรไม่ยั้งอะ เหอๆ
ตลกวะ
กระดกเบียร์ สอง วันติดแล้วเนี่ย
April 02 ครบรอบ 2 ปีเวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก เมื่อ เรามีอะไรทำ มีอะไรให้คิด
เราจะคิดว่าเวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก และก็จะลืมอะไรไปได้ง่ายๆ
แต่บางเรื่อง
เราก็ลืมไปไม่ได้
ครบรอบ2ปีที่ตาตัีบเสีย
วันที่ 2 เมษายน 2549
ตอนนี้ตั๊บอยู่เมกา เลยไม่ได้ไปทำบุญกับที่บ้านอย่างที่เคยทำ
และที่นี่ก็ไม่มีวัด
แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคนะ ก็ยังคิดถึงตาเสมอ
รักนะ
ผู้ชายที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตตั๊บ
เป็นทุกสิ่ง เป็นทุกอย่าง
ผู้ชายคนเดียวในชีวิตที่ไม่เคยทำตั๊บเจ็บปวดเมื่อตัีบรัก
ขอบคุณน้า..รักน้า..และซักวันตั๊บจะไปหา
*********
มันมีเรื่องมากมายที่อยากจะเล่าให้ฟัง
แต่ตั๊บก็เป็นคนเล่าอะไรไม่ค่อยรู้เรื่อง
ตั๊บเลยอยากจะสรุปให้ตาฟัง
ชีวิตตั๊บตอนนี้ยังไม่มีความสุขอย่างที่ใจตั๊บต้องการ
แต่ไม่มีความทุกข์ที่ทำให้ตั๊บท้อแท้
ทุกๆวันตั๊บยังตื่นมา พร้อมกับความคิดว่า ตั๊บจะทำอะไรดีเสมอๆ
ตั๊บคิดว่าตํ๊บโตขึ้น แม้ว่าท่าทางตั๊บยังจะติ๊งต๊อง
ตั๊บเข้าใจว่า เราไม่ควรใส่ใจคนอื่น จนลืมความเป็นตัวเอง
ตั๊บยังคงโอนเอนตามสังคม และยังคงขาดความมั่นใจ
แต่ตั๊บก็คิดกับตัวเองว่า
"แล้วไง"
ความใจเย็นของตาทำให้ตํีบรู้ว่า
ไม่มีเรื่องใดที่ยากเย็นเกินแก้ไข
อย่างน้อยก็เรื่องในชีวิตของตั๊บ
ที่ไม่จำเป็นต้องตีโพยตีพายไปก่อนเวลา
ซักวันตั๊บคงจะเก่งได้เกือบเท่าตา
ตั๊บอาจจะปรับปรุงไปช้าๆ แต่ตั๊บจะไปถึงได้ด้วยดี |
|
|
