Tubby's profilehttp://leesungjinnrg.blo...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
June 21 บ่นงานเข้ารุนแรง.........เหนื่อย ...ไม่ได้เบื่อ แต่เซ็ง คำสองคำนี่มันต่างกันนะ เบื่อ คือ หมดอะไรตายอยาก ความตายอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ เซ็ง คือ รู้สึกนอยๆ อยากพักผ่อนบ้าง อยากชิวบ้าง ถ้าใครบอกว่า เรามาลีดตลกเพราะผู้ชาย เราก็จะยอมรับเว้ย ตั้งแต่ วันแรก ที่มานั่งได้อย่าง "เอ๋อ" สุดๆ จนวันนี้ ถ้าใครในลีดตลกไม่รู้จักเรา เราว่า คงต้องมีเคลียกันหน่อยแล้วล่ะ ไม่มีวันเอ๋ออีกต่อไป...แต่วันนี้ เราว่า เราไม่ได้จะเป็นจะตาย จะร้องห่มร้องไห้ อย่างวันที่แล้วมา เราว่าเรา มีความสุข ดี และไม่รู้สึกว่า ชีวิตขาดอะไรไป ไม่เป็นไรแม้..ฮืม.. เอาไงดี...ในที่สุด เราก็ไม่ต้องเดินตามใครต้อยๆอีกต่อไป..คือเค้าก็ไม่ได้อยากให้ตาม...เราก็ดันทุรังเองอะ....วันนี้ก็...ไม่มีอีกแล้ว แต่เพราะ เข้ามาลีดตลกแล้ว...แม้เมื่อ ผู้ชายหายไป แต่ งานยังอยู่ ....มันอยากจะกรี๊ด วันละ สอง สาม รอบ แต่ไม่ว่า จะ เซ็ง และ แอบนอยหนักเพียงได้ยิน คำว่า "ลีดตลก" เราก็คิดว่า มันก็จะเป็นความทรงจำที่ดีๆ มันเป็นอะไรที่ ทั้งรักทั้งนอย อยากจะหนีไปให้พ้นๆ แต่ก็ยังตัดใจไม่ขาด ไม่ใช่เพราะ เสน่ห์หา แต่ มันเป็นเพราะความเคยชิน (ตายแหละ ความรู้สึกที่มีต่อ ลีดตลก อย่างกะ มีให้ รักรันทด จริงๆ) มันพูดยาก บางเวลา โคตรอยากตะโกนเลย "เลิกพูดคำว่า ลีดตลก กับ กูได้มั้ย" แต่ บางครั้งก็ รู้สึกภูมิใจกับตัวเอง "อ๋อ พี่ทำลีดตลก คะน้อง" และก็ กลับอารมณ์มาเป็น "โอ้ย...กูก็มีงานต้องทำ เรียนกูก็ต้องเรียน ชีวิตส่วนตัวกูก็มี แต่กูก็มาทำ เมิงก็มาด้วยซี่" แต่บางทีอารมณ์ก็หมุนเป็น "เออ ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ มีแค่นี้ก็ทำได้ เวลาแค่นี้ ทำได้ ติดต่อ ชิวๆ ตั๊บทำได้" ก็อย่างที่บอก ทั้งรัก ทั้งเกลียด ทั้งดีใจ แต่บางทีก็ท้อแท้ บางทีโมโหที่ต้องคอยเป็นน้องให้รุ่นพี่ ต้องเกรงใจ ต้องทนฟังในสิ่งที่ "คิดได้เหมือนกัน" ต้องเก็บอารมณ์ร้อนๆของตัวเอง ที่เกลียดนักเวลาใครมาสอนหรือแจกแจ้งหลักการ ที่เข้าใจแล้ว -- คือ มันเป็นสิ่งที่เราเข้าใจว่าเราต้องแก้ อะนะ ไอ้ ความรั้น แต่เกิดเนี่ย แต่เรา "ไม่ชอบ" อะ-- เหอๆ ที่เขียนมา มันก็ไม่ได้ เป็นเฉพาะช่วงนี้ ก็หลายเรื่องที่เคยเจอ หลายเรื่องที่ได้ยินมา ...อืม...ก็มาเขียนรวมๆกัน อย่าคิดไปไกล แค่บ่น ตามประสาคนชอบบ่น ถ้าไม่ชอบ ตั๊บไม่ทำหรอก....อืม....ลีดตลก น่ะ...คือ ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่ มันไม่ใช่....คือ มันก็ไม่ตรงใจใช่มั้ยล่ะ แต่ ให้เจอกันเป็นครั้งคราวก็รับได้ แค่ไม่อยาก ชีวิตผูกพันด้วยก็เท่านั้นเอง ได้คำตอบแหละ...ตอนนี้อารมณ์เย็นมาอีกนิดกับ ลีดตลก คือ "ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่มันไม่ใช่" ----------------------------------- โอ้ย..จะรับน้องโต๊ะแล้ว....นี่แหละ "ที่ชอบ และ ใช่" เออ ... กูอยากบอกว่า "รักโต๊ะ โคตรๆเลยค่า" สถาบันนี้ ที่สุทธาทิพย์ ปลื้มที่สุด June 17 งานเข้ากลับมาไทยก็งานเข้าอย่างรุนแรง
เสื้อโ พุ สี่ ทำเสร็จแล้ว..อิอิ.....ชอบมากๆ
เสื้อเขียนว่า
"ฉันรักโต๊ะน้ำพุสี่ เพราะ โต๊ะน้ำพุสี่ มีคนที่ฉันรัก"
มีหลายคนบอกว่า ดิฉันทำมาเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง
แต่.....ฮ่าๆ....ยืนยัน ตรงนี้ว่า เปล่านะคะ ไม่ได้มีความหมายอะไร นอกจาก รัก เพื่อนๆ คะ
และก็ จะรับน้องโต๊ะแล้ว น้องเบย์ถาม ปีเราว่า อยากจะทำกิจกรรมให้น้องมั้ย....อิอิ แต่ตอนนี้พี่ๆหัวสมองตื้ออย่างแรง แต่เดียว....คิดแน่...
และก็ ลีดตลก....บอกตามตรง ไม่คิดว่าจะต้องได้พบเจอกัน รวดเร็วขนาดนี้
เป็นงานของ ปปส. จ้างให้ลีดตลกไปแต่งตัวสร้าง"สีสัน"ให้กับงานต่อต้านยาเสพติด....เหอๆ...
สีสันอะไรวะ...เราเพิ่งออกจาก สังคมที่ โคเคน และ กัญชา เป็นเรื่องปกติ บุหรี่และเหล้า นั้นชิวๆ....ฮืม...ต่อต้านยาเสพติด....ฮืม....
แต่คิดธีมได้หมดแล้วแหละ เหลือแต่ หาคนมาแต่งตัว......โว้ว...รายชื่อทั้งหมดก็อยู่ที่ คิตตี้.......
กูทำงาน ละเอียดนะเมิง.........
ดีนะที่เอกวรรณยังไม่มีอะไร....เหอๆ....งานเข้าป่ะละ...อ๋อ..แค่เรียนก็หัวฟูแหละ...เอิ๊กๆ June 04 Rayne's reefทำงานที่เรย์จบแล้ว
ไม่ต้องกวาดพื้น ไม่ต้องล้างจาน ไม่ต้องตักไอติม...ไม่ต้องขัดห้องน้ำ
ไม่ต้องหันผัก ไม่ต้องหันเนื้อ..ไม่ต้องทำอะไรแบบ คนใช้นิดๆ
แต่ อยากบอกว่า สิ่งเหล่านั้น เป็นความทรงจำที่ดีมากๆ
เรามั่นใจว่า เราจะต้องคิดถึง เรย์รีฟ อย่างแรง เมื่อกลับไปไทย
เราจะจำว่า วิธีการคิดเงิน แคชเชียร์ เป็นยังไง...หลังจากที่ บริตนี่ พยายามสอนหลายรอบมาก
เราจะจำเวลาหยิบกล่องน้ำหวาน(หนักมาก)เพื่อเอามาเปลี่ยน และส่งไปที่กดน้ำให้ลูกค้ากิน
ว่ามันลำบากแค่ไหน
และเวลาชิวๆที่นั่งคุยกับเพื่อนๆที่ทำงาน...บริตนี่ เดน่า สก๊อต...และ เคท (ที่ไม่ค่อยหนิท..และคิดว่าคงไม่คิดมาก..แต่ก็คิดถึงแน่)
ที่สำคัญที่จะไม่ยอมลืม...
การ นวด ไรอัน....
มันมีอยู่วัน ไรอันไม่ยอมให้เรากลับบ้าน เพราะจะให้นวด..เราก็นวดไป
แต่ซักพัก ก็บอกว่า "u're off the hook now" เราก็...อืม...ก็ได้..แล้วไรอันก็ออกไปนอกร้าน
เราก็เดินกลับบ้าน ทางเดียวกับที่ไรอันไป...สรุป...แจคกี้มาหานั้นเอง...
อืม...
เฮ้อ..ไม่รู้จะได้เจอไรอันอีกเมื่อไร..คงนานซินะ...
วันเสาร์คือวันสุดท้ายที่เราได้ทำงานกับไรอัน (วันอาทิตย์ ไรต้องไปงานศพป้า)
วันนั้น ฝนตกหนักมาก เพราะ พายุเข้า
ก็เลยไม่มีลูกค้า..บริตออกไปนั่งข้างนอก
เราก็เลยตัดสินใจ เอา ไดอารี่ที่ทำให้เค้าเอาให้เค้าดู..
เหมือน เฟรนชิบ อะนะ...แต่เราทำเองทั้งหมดเลย แล้วก็ขอให้พี่ๆที่บ้านเขียนแต่ละหน้าให้
ไรอันแอบเหมือนจะร้องไห้..นิดๆ..แต่ไม่ร้อง...ส่วนเราก็จะร้องไห้..แต่ก็พยายามจะไม่ร้อง...
ไรอันก็นั่งอ่านไปเรื่อยๆ...เราว่า มันมีน้อยไปหน่อยกับความทรงจำทั้งหมดของเรา
แต่ก็..เราพยายามทำดีที่สุดแล้วเพื่อที่จะทำไดให้ไร...แล้วมันก็ออกมาได้ดีสมใจเรา.
คือมันเป็นสิ่งเดียวที่เราจะทำให้ไรอันได้เป็นของขวัญที่เหมาะสมที่สุดแล้ว
วันอาทิตตอนเย็นๆ ไรอันก็พาแฟนมา มาชิวที่บ้าน แล้วก็มีของขวัญให้ทุกคน
เป็นกรอบรูป..สวยมาก มีแก้วน้ำ และก็แก้วเบียร์พอง (เพื่อให้ทุกคนจำได้ว่าต้องเอาไปเล่นต่อที่เมืองไทย)
แล้วก็สติกเกอร์...เราได้ เป็นพวก ..ดื่มเหล้าอะ
คือตอนที่ไรอันได้ของขวัญเราไปเค้าก็บอกว่า เค้าก็มีของขวัญให้พวกเราเหมือนกัน
เอิ๊กๆ..วันนี้ไมค์ก็บอกว่า ไรอันคงชอบพวกเรามาก เพราะพวกเราเหมือนเป็นเพื่อนต่างชาติกลุ่มแรกของเค้า
ก็จริงนะ คือ ไรอัน มาเล่นที่บ้านบ่อยบ้าง บางทีก็มานั่งเฉยๆก็ยังมา มากินเบียร์ มาดูทีวี
เราก็เห็นแหละว่า อย่างแฟนไรอันอะ ก็คงเซ็งๆ แต่ เค้าก็เป็นคนดีไง เห็นแฟนอยากมา แจ๊คก็มา
(เพลง ดา ขึ้นมา "รู้แล้วทำไมเธอเลือกเค้า...พอคุยกับเค้าก็เลยเข้าใจ....")
เมื่อวันอาทิตก็...ไม่มีไรเล่นนอกจาก ไพ่ พอfamily guyมาก็ดูกัน ดูจนจบ...
แจ็คก็หน้าโคตรอยากกลับบ้าน แต่ไรอันก็ยังชิวอยู่ เอิ๊กๆ
ถ้าบอกว่า ตั้งแต่วันแรกที่เจอไรอัน จนวันนี้ เค้าแตกต่างมาก
วันแรกมาก็...มันก็กวนตีนได้อีก...แอบไม่ชอบเหมือนกัน ขี้เก๊กมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก...
แต่ต่อมาก็...ติ๊งต๊อง...เฮ้อ...
เป็นผู้ชาย ประเภทที่ อยากพาไปรู้จักแม่เลยจริงๆ
แต่...คนเราเนอะ...ไม่ได้เกิดมาคู่กัน...ก็ต้องให้เค้าไปรู้จักกับแม่คนอื่น
(โอ้ย...เค้ารู้จักกันมา ครึ่งชีวิต...กูรู้จักไรอัน 2 เดือนกว่า..เทียบกันได้มั้ยนั้น...แต่
ถ้าไรอันโสด แล้ว ได้ชอบกันนะ...ฮืม..อยากพาไปรู้จักแม่จริงๆ และภูมิใจถ้าได้บอกแม่ว่า
"แม่..ลูกเขย")
ดูเหมือนเราจะมีแต่เรื่องไรอันนะ...
ความประทับใจใหญ่ๆอีกอย่างที่อยู่เมกา...
เฮ้อ....
อเมริกา...ไอ เลิฟ ยู แมน
June 01 เมาไรอันบอกว่าเราเมา แสดงว่า เราคงเมามาก
แบบ ไรอีน มันก็รู้นะว่า เราชอบมัน....ชอบก็ชอบแหละ แต่ไม่เท่า คนที่อยู่เมืองไทย มั้ง...
เหอๆ..วันนี้ ไรอีนุามว่า next เรียกว่า อะไร เราก็บอก..ว่า ต่อไป
มีนก็ตะโกน ต่อไป ต่อไป...เราก็แบบ...จะกลับเมืองไทยแล้ว..พูดถึงต่อ แล้วยัง ร้องไห้อยู่เลย เหอๆ..แต่กลับไปมันก็ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิม..
ว่าแต่ เหมือนเดิมคืออะไรหรือ....
จะบอกไงดีว่า รัก จะบอกไงดีว่าชอบ...
ชอบจริงๆ เวลาตัวเองเมา....พิมงงๆ....รู้สึกสนุก และรู้สึกว่า ไม่ทุกข์...
แต่พอหายเมามันจะเป็นยังไงนะ
วันนี้ คุยแต่กับแฟนไรอัน...เหอๆ...ยอดเยี่ยม....ถ้าได้เจอ ไรอันก่อนหน้า นี่ มันจะดีกว่านี้ป่ะ...
มันก็รู้นะว่า เราก็แอบชอบๆมันอยู้...ผู้ชายนี่แรดจริงๆ.....แรดจริงๆ.......
ทำไมเรายังไม่เจอใครเลย ทำไมยังไม่พบใครเลย...ทำไมยังไม่มีใครให้ดูใจ
.......หรือว่าเราไม่เหมาะจะมีใคร ใช่ป้ะ ใช่ม่ะ....เหอๆ.......เมา...อยากเมาตลอดไป....อยากเมาจริงๆ...
คิดถึงกิฟท์....ไม่รู้จะบอกทำไม
อยากมีคนทีี่ทำเพื่อเราในเวลาที่เราไม่เหลือใคร...........เราทำเพื่อคนที่เรารัก...แต่ไม่มีคนที่เรารักทำเพื่อเรา...
คิดแล้วก็เศร้า.............พอมีแล้วห็ๆมดข้าใจกัน..ปล่อยเเค้าไป....เรามันใจร้อน เรามันโง่......เสัยใจ |
|
|