----------------------------

----------------------------

คำที่เราบอกรักกันมากมาย เป็นเพียงสัญญา จะมั่นคงจะรักกันจนกว่า ฟ้าดินมลาย

*เป็นแค่คำหวาน ทำให้ชวนฝัน เติมรักกันเรื่อยไป
ต่อจากวันนี้ จะอีกนานไหม และจะมั่นคงเช่นไร

**ไม่มีใครรู้ว่ารักจะจบลงเมื่อไร
ไม่มีใครรู้ว่ารักจะจืดจางเมื่อใด
แต่ที่รู้ก็คือ วันนี้รักเธอ อยากจะทำเวลาที่มีให้งดงาม ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร
ไม่มีใครรู้ว่ารักจะเปลี่ยนไปเมื่อใด
อาจจะต้องเจ็บปวด หรือรักมากมาย
ก็อยู่ที่ใจสองใจจะเติมใจให้กัน...ต่อไป

คนจะรักเหตุผลไม่เคยมี ก็ทุ่มเทหัวใจ
คำที่ดีที่ซึ้งชวนฝันใฝ่ ก็ส่งไปให้กัน

พรุ่งนี้กลับไปเรียนอีกแล้ว

อยู่หอ เรียน SC คะแนนมิดเทอมออก

LT EG GR

รอชะตากรรมตอน Final

เอก ภาษา และ วรรณคดี อังกฤษ 

สู้โว้ย

...ธรรมศาสตร์...

universiade ให้อะไรเรามากนะ

กับการได้เจอเพื่อนใหม่ๆ พี่ใหม่ๆ ประทับใจมากจริงๆ

และตั๊บก็ไม่อยากเชื่อว่าเวลาไม่กี่วันจะสร้างความทรงจำที่ตั๊บแอบรอมานาน

มันฟังดูงี่เง่า แต่ ตั๊บก็เป็นคนๆนึงที่มีความรู้สึก

ตั๊บเจอเรื่องในชีวิตมาเยอะ ตั๊บอยู่ในหลายฐานะ

ทุกอย่างที่ผ่านมา มันยากทั้งนั้น

ตั๊บเคยคิดกับตัวเองว่า

ทำไม มันยากจังสำหรับตั๊บที่จะมีความรู้สึกดีๆกับใคร

ตั๊บจะไม่เรียกว่ารัก เพราะมันเร็วไป แต่ตั๊บก็ไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอะไร

ความประทับใจ? ความรู้สึกดีๆ? มันยังคงบอกไม่ได้กับสิ่งที่ตั๊บอยากจะสื่อ

ตั๊บไม่มีเวลามากพอ หาคำที่เหมาะสม

 

ตั๊บยอมรับตั๊บนั่งอิจฉาเพื่อนรอบข้างตั๊บ

ทำไมทางที่เพื่อนๆเดิน มันดูดีจัง

ตั๊บอิจฉานะ แต่ตั๊บก็รู้ว่าเพื่อนๆก็ต้องลำบากใจมาก่อน มันต้องทรมานกับความรู้สึก

แต่ปัจจุบันที่เห็นกันอยู่

เพื่อนๆทำให้ตั๊บรู้สึกอิจฉา

แต่ตั๊บก็รู้ว่าตั๊บไม่ใช่คนที่โชคร้ายที่สุด หรือ เศร้าที่สุด ไม่มีทาง ทุกคนมีความอดทนไม่เท่ากัน

แต่เท่าที่ตั๊บเข้าใจ และ ต้องรู้

มันก็เป็นได้แค่ความทรงจำ

 

ขอบคุณกับคำพูดดีๆที่ไม่เคยมีใครบอกตั๊บเลย

ขอบคุณสำหรับสายตา แววตาที่มองกัน

ขอบคุณช่วงเวลาดีๆ แม้ว่ามันจะแสนสั้น

ขอบคุณมือที่จับกันไว้

ขอบคุณที่ยอมเดินช้าลง เพื่อให้ตั๊บเดินได้ทัน

ขอบคุณสำหรับความรู้สึกตอนนี้ที่ตั๊บรู้สึก

มันคงยังไม่ใช่รัก เพราะมันเร็วไป แต่ก็ไม่ใช่แค่ความชอบแบบเด็กๆ

ตั๊บก็บอกไม่ถูก แต่ตั๊บอยากบอก ตั๊บรู้สึกดีจริงๆ

 

ตั๊บขอให้พี่มีความสุขมากๆ ไม่เหนื่อย ไม่ป่วย และได้ทุกอย่างที่พี่ต้องการ

แม้ใจนึงตั๊บก็รู้สึกกลัว อีกครึ่งนึงก็รู้สึกดี ความรู้สึกมากมายที่บอกอย่างชัดๆไม่ได้

 

"ปาฎิหาริย์ไม่มีจริง"

 

จบแล้วนะ โลกใบเล็กๆที่เราเคยอยู่

เค้าให้เวลาเรามาแค่นี้เท่านั้น...หมดเวลาแล้ว

 

ตั๊บไม่รู้ว่า ตอนนั้น เพลงนั้นมันขึ้นมาอย่างบังเอิญจริงๆรึเปล่า

แต่มันเป็นอย่างเพลงนั้นแหละ เรื่องราวทั้งหมด และมันจบตรงนี้ก็ดีที่สุดแล้ว

และตั๊บไม่รู้ว่ามันบังเอิญหรืออะไร ที่ฝนมันตก หลังจากที่พี่ไป

เคยมีคนบอกว่า คนเรารู้สึกเศร้า ฝนต้องตก...ตั๊บเชื่อแล้ว

อะไรที่เกิดขึ้น...มันบังเอิญเนอะพี่

ตลกเนอะ...ตลกร้าย

 

ขอบคุณนะคะ

 

ทำงานมหาลัยโลกนี้นะ อยากบอกว่าได้เจออะไรเด็ดๆ ใหม่ๆแทบทุกวัน

เจอคนกวนส้นทีน ก็เยอะ แต่พอดี เป็นคนไม่ค่อยวู่วามในเรื่องแบบนี้

ท้าตี ท้าด่า บ้าบอ อะไรนั้น พวกเอาตัวเข้าแลก

ไม่ใช่ จริต ของ สุทธาทิพย์ เลยจริงๆ

แต่นี้แค่อยากเล่าให้ฟัง

 

เมื่อกี้เพิ่งไป 7/11 มา ก็เพราะมันว่างไง ตีสองอย่างนี้ นักข่าวก็กลับหมดแหละ แต่ว่า

เรายังต้องอยุ่ ที่ตึก sc แนวว่า เป็นเพื่อนคุยเล่นกะพี่ยามมั้ง เหอๆ

ก็เลย เดินไป 7/11 โรงกลาง

ขากลับ ก็เจอ ฝรั่งสามคน เมาเละเลยอะ ท่าทางไม่โค้ชก็นักกีฬา(แต่น่าจะเป็นนักกีฬา)

เดินแบบพาลอะ เตะเก้าอี้ยาม เอาหมวกยามมาใส่เล่น และที่น่าเวทนาสุดๆ

คือ เอา กรวย สีส้มๆอะ มาใส่หัว

เราก็คิดว่า...เออ..เด้วแม้งเราคงได้เจออะไรสักอย่าง

 

สรุป..เจอจริงๆ

 

เราเดินกะพี่ที่ทำงานด้วยกันนี่แหละ เป็นผู้ชาย2คน

พออีกลุ่มนี้เดินผ่านมา ก็ได้ยิน ภาษาอังกิดแบบเมาๆว่า เออ..เค้าอยากหาคนมาintercourseเหอๆ

แล้วก็ เดินมาเลยเว้ย เจอเรา บอกเลย

i give u thousand for tonite

555 แม้ง แล้วก็ มีศัพท์น่าเกลียดมากมาย ที่ พยายามชักชวนเหลือเกิน

เราก็ เออ นะ ถ้าทำอะไรไปก็ต้องมีเรื่องแน่ๆ เพราะ แม้ง ขวดเบียร์นี้ คามือพวกมันเลยไง..

เราก็นะ บอกtoo cheap 555

แล้วก็เดินนิ่มๆออกมากะพี่ให้เร็วที่สุด

 

คือบอกตามตรง...ฝรั่งก็หน้าตาดีแหละ ถ้าเจอกันตอนไม่เมา เราคงเขินอาย พุดคุยกะมันภาษามนุษย์แล้วล่ะ (ถ้ามันชวนคุย)

แต่แม้ง...1000 บาท บอกมาได้

กับการศึกษา กับที่แม่เลี้ยงมา 19 ปี จะเสียทั้งหมดให้เมิงแค่พันเดียวอะนะ？！？

ป.ตรี ธรรมศาสตร์ สตรีวิทย์ ราชินีบน 19 ปีที่ผ่านมา แม่เลี้ยงเรามา ให้ไปเรียนเมืองนอก

ให้ค่าเรียนพิเศษ ให้ไปเที่ยวโน่นนี่ แค่รองเท้าที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็แพงกว่า ราคาที่มันเสนอแล้ว

จะเอาเราทั้งที เมิงต้องพกมาเป็น ล้าน แสด.........

ให้คุมกะที่แม่ตูเลี้ยงตูมาหน่อย ให้คุมกะการศึกษาที่ตูมี

ตูไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็น one night stand อะ

คิดๆดู ค่าที่แม่ส่งเสียเรา ตั้งแต่วันแรกที่เราเกิด จน วันนี้ที่เรายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ต่ำกว่า 10ล้านแน่นอน

 

พอกลับมา พี่ตำรวจ ที่ตึกทำงานเราก็บอกว่า

เออ เด็กผู้หญิงเจอแบบนี้หลายคนแล้ว ร้องไห้ไปหลายราย

เออ เข้าใจความรู้สึก เรานี่ไม่ร้องไห้อะ เราจะเสียน้ำตาสักที มันต้องแรงจริงๆอะ

ยิ่งไม่ใช่เรี่องเรียนนะ โอ้ย ร้องไห้ที

มันคือสุดจะทน

 

แต่

เรื่องพันนี้มีเข้ามาในชีวิตบ้างก็ดีเหมือนกัน เพราะ รู้สึกว่า เรารู้สึกถึงคุณค่าของตัวเอง

ไม่ต้องให้ใครมาบอก หรือให้เรียกร้องความสนใจด้วย

ตูคิดของตูได้เอง

 

เรารู้นะว่าเราไม่ใช่คนสวย ไม่ใช่ผู้หญิงหน้าตาดี และ ดูๆแล้ว เหมือน คนที่คบกะเราจะอยู่กะเราได้ไม่นาน

ไม่เค้าเห็นเราเป็นแค่ คนแก้เหงา ก็ แค่คนฆ่าเวลา

เราอาจเป็นคนน่าเบื่อ หรือ เราอาจเป็นคนอยู่ผิดเวลา

ก็เรื่องของเค้า ความคิดเค้า เราคงเปลี่ยนไม่ได้

บางครั้งเราก็รู้สึกไร้คุณค่า มันคือไร้คุณค่าจริงๆ รู้สึกแย่ แย่มาก

เราไม่ใช่เด็ก สปอย หรือ ชอบดูถูกคน แบบนั้น

เพราะ เราก็ไม่ได้เป็นคนวิเศษ คนดังมาจากไหน

แต่ ที่บ้านเรา สั่งสอนให้เรารับรู้ว่า

เราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร

ทั้งในด้าน การศึกษา ความคิด สติปัญญา

(แต่เรามักจำได้ ต่อเมื่อ อารมณ์มัน peak แบบตอนนี้)

 

และก็จะมีคำถามผุดขึ้นมาในหัว

 

เฉกเช่นเรื่อง 1000เนี่ย

ถึงคิดเป็น ดอลล่า มันก็แค่ ค่าเทอม ธรรมศาสตร์ หนึ่งปี ก็หมดแหละ

 

 

 

ทำงาน universiade เข้ากะ ตั้งแต่ 5โมงเยน ไปถึง 8โมงเช้า

รู้มั้ยแค่ฟังตอนแรก shock แทบขาดใจ

แต่เพื่อนดี สนุกดี ก็เลย โอเค ได้ๆ

และก็ไม่มีงานอะไร พี่เค้าก็ให้กลับไปห้องได้นะ เหอๆ

เมื่อวานมีงานเปิด กีฬามหาลัยโลก เราก็อยุ่ที่นั้นแหละ

เห็นเบื้องหลัง ทีมนักข่าวแล้ว เออ...

กูไม่เป็นนักข่าวแน่ๆอะ

ไหนจะต้อง alert  แข่ง  แย่ง โอ้ยเหนื่อยแทน

มีอะไรมากมาย อยากเล่า ให้ฟัง แต่ว่า เล่นเน็ตนานไม่ได้...

----------------

วันนี้วันที่ 9 อีก 16 วัน จะถึง บายเนียร์แล้ว

25 สิงหาคม ใช่มะ ร้าน sunset ข้าวสาร

เพื่อนๆ49 ไปงานกะเรานะ...เราไม่อยากเขว้ง

แล้วอีก 16 วันก็คงได้เจอหน้า

เจอคนเป็นร้อยต่อวัน

แต่ก็ไม่เห็นช่วยให้ไม่คิดถึงคนเดียวได้สักที

เมื่อวาน งานเปิด มีเพลง potato เพลงหนึ่ง

ฟังแล้วอึ้งๆไป

เพลงเก่านะ จังหวะก็ไม่เศร้า แต่แค่ ได้ยินเพลงนี้รู้สึกแบบวันที่สอบกลางภาคเยอรมัน ปีหนึ่งเทอมสอง

------------------

แล้วเนี่ย พอไม่ทา eye shadow สีน้ำเงินหน่อยเดียว

โดนถามคำถามเด็ด

"น้องเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"

เฮ้ย..เราเหมือนผู้ชายขนาดนั้นเชียว...

แล้วคนที่ถามเนี่ย มีสองคนนะ ทีมงานเขียยฃนข่าวของ Uni นี่แหละ กะ ตำรวจ

บัตร accredit เราก็ ทิ่มตาอยู่แล้ว ดันถามมาได้...

ไอ้ที่เขียนว่า SEX - F เนี่ย

F มันมาจาก Female นะ

ไม่ใช่ FREE SEX

กรรม...ชั้น หญิงแท้ๆ ดัน โดนบอกว่าเป็นผู้ชาย

และที่บอกว่า

"ไม่ไง น้อง ถ้าน้องเปนผู้ชาย น้องก็เป็นชายที่สวยมาก"

บ้านแกสิ...นั้นก็ไม่ช่วยอะไรเล้ย

ยังไม่หมด อีกคน แหม..เดินผ่านเราที ก็เรียก

"พระเอก"

ไม่ช่วยอีกเช่นกัน

และไอ้คำว่า พระเอก มันเป็นโค้ดสมัยเรียนที่เรียกคนที่เราไม่ชอบ กร๊าก...

ได้เป็น ทั้ง "พระเอก" และ "ผู้ชายหน้าสวย"

ดีใจสุดซึ้ง น้ำตาแทบไหล

ดีใจแทนแม่ ได้ลูกมาแบบ two in one

- -"

--------------------

 

อยากกลับบ้าน !!!

อ๋อ

ตี๋ AF4 น่ารักจังเลย...แมนมากๆ และก็...เออ ชอบมองผู้ชายบุคคลิกแบบนี้

เป็นอะไรที่น่ามอง น่าดู น่ะ

------------------------------

ไปทำงาน press center universiade ก็ได้ดีที่ได้เพื่อนใหม่ๆ

แต่บอกตามตรง...การทำงาน

บัดซบ สุดๆ

 หรือนั้นเป็นงานที่ press center ควรจะเป็น?!?

ก็ไม่แน่ แต่ตั๊บไม่ได้ใช้ความสามารถทางภาษาอย่างที่เค้าบอกว่าตั๊บต้องได้ทำเลย

งานหนักตั๊บไม่ว่า แต่งานไร้จุดหมาย ท้อใจมากหากต้องทำ

แต่ก็ได้เรียนรู้อะไรนะ ไม่ใช่ว่ามันห่วยทุกด้านน่ะ

เหมือนงาน มวยปล้ำที่ไปดูน่ะ..หน้าฉากดี๊ดี...หลังฉาก...เหอๆ

คือแค่เซ็งกะ สิ่งที่คนชอบพูดกัน

"เอาไรมาก งานคนไทย"

อยากรู้ว่า..คนไทยบางส่วนพอได้ยินแล้ว ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ?!?

-------------------------------------

อืม ถามหน่อยว่า เราดูเป็นคนชอบคนง่ายเหรอ???

อืม แต่ถ้าบอกว่าเรา อ่อนไหวอะ เรายอมรับว่าเราอ่อนไหวม๊ากมาก

เรื่องไหนคิด ก็คิดม๊ากมาก เรื่องไหน ไม่คิดก็ไม่สนใจเลย

เราเลยค่อนข้างพูดไม่รู้เรื่องในบางครั้ง เพราะ เรา ไม่ได้บิวอารมณ์

(คือ ต้องมีสมาธิน่ะ)

และบางทีที่เพื่อนๆบอกว่า เราชอบคิดอะไรไปไกล คาดเหตุการณ์ร้ายๆไว้ล่วงหน้า

ไม่ใช่อะไรนะ

แค่เราต้องเตรียมตัวเอาไว้

เพราะถ้าเหตุการณ์มันมา แล้วเราไม่เคยคิดไว้เลย เราจะตกใจ และ เราจะเสียใจ และ ทำใจย๊ากยาก

เราเลยต้อง คิดอะไร น่ากลัวๆไว้ก่อน เพราะเราจะไม่ตกใจมากถ้าเจอของจริง เพราะเราไตร่ตรองทางออกไว้เรียบร้อย

 

ประหลาด มั้ยอะ

 

อีกอย่าง ที่คิดอยู่ในหัวมาโดยตลอด

เกิดมาในชีวิตนี้ เรื่องเดียวที่เรายอมไม่ได้ คือ

เสียอนาคต เสียชีวิต เพราะผู้ชาย

งั้นไม่ต้องห่วง

จะไม่เห็นข่าวหน้าหนึ่ง พาดหัวว่า เราไปฆ่าใครตายเพราะความ รัก ความหึงหวง แน่นอน

เมื่อวันก่อนก็เห็นข่าว ที่ผู้หญิงไปตัด...ของผู้ชายมา เพราะรู้ว่า ผู้ชายไปมีกิ๊ก บ้าบอ

งี่เง่าวะ...บอกตรงๆ..รับไม่ได้

ปล่อยมันไปเถอะ ถ้าตัวผู้จะสันดารเยี่ยงนั้น

ไปตัดมาทำไม พอทำร้ายร่างกายผู้ชาย ตัวเองก็ต้องหนีตำรวจจับ...มันสะใจตรงไหนวะเนี่ย?!?

แล้วก็เห็นข่าวนินทาบ่อยๆ เรื่อง ภรรยาหลวง ไปตบตีกะภรรยาน้อย ท้วงสามีคืน

โอ้ย..จะเอาคืนมาทามมาย..เข้าใจนะว่ามันแค้น แต่ไม่เห็นต้องลดตัวไปแลกเลย

ผู้ชายแบบนี้...ส่งมันลอยน้ำไปเถิดจะดีต่อสุขภาพจิต

ควรหาทางแก้แค้นที่ชาญฉลาดกว่านี้ เช่น อยู่เหนือมันให้ได้ทุกด้าน (ยากนะ แต่ทำได้ จะสะใจมาก)

และยังคงเชื่อว่า ผู้หญิงที่ คบกะสามีชาวบ้านขณะที่เค้ายังไม่ได้หย้า

เป็นผู้หญิงไม่ดี;ไม่เจ๊เค้าอ่อนต่อโลกจนน่ารังเกียจ ก็เอาแต่ใจจนน่าขยักแขยง

อีกทั้งเราเชื่อว่า

ความรักที่อยู่บนความทุกข์ของคนอื่นก็ไม่ใช่รักที่ยิ่งใหญ่

ดู mv ใหม่ของรุ่นน้องที่โรงเรียน(น้องเค้าออกเทปอะ) mv มันแก่แดดจริงๆ เหมาะสมกะ วัย ม3 สุดๆ

คือ น้องคนนี้ไปรักผู้ชายคน แต่ผู้ชายคนนี้รักผู้หญิงคนอื่น

น้องคนนี้เจ็บช้ำมาก เพราะผู้ชายดันลากน้องไปดูว่า ผู้ชายพยายามทำsurpriseผู้หญิงที่เค้ารัก

น้องจึงลากผู้ชายมาสารภาพว่ารัก โดยการที่

น้องลากผู้ชายมา ยืนต่อหน้าผู้หญิงที่ผู้ชายรัก (ยืน สามคน เป็นรักสามเศร้า)

และน้องก็บอกประโยคเด็ด

"ชั้นน่ะชอบแก ..แต่เค้าน่ะ ชอบเธอ"

เฮ้ย..บอกตรงๆ นี่น้องเค้าอยากให้ผู้ชายได้รักกะผู้หญิงคนนั้นเปล่าวะ

ถ้าเป็นเรา..เกิดมีคนทำกะเราแบบนี้...เราก็ไม่กล้าเป็นแฟนกะคนที่เรารักวะ

นอกจากเราจะรู้ว่า คนที่มารักเรา เค้า...เฮ้ย ทำใจได้ แต่ก็ไม่ได้คาดให้เค้ายินดีนะ

เราต้องรู้สึกว่า..รักของเราต้องไม่ทำร้ายใครอะ

ยิ่งถ้ามีมาบอกตรงๆแบบนี้..โอ้โฮ

(หรือเราคิดมากไป แต่จากที่เห็นมา และ ประสบการณ์ตรง..มันไม่workอะ)

 

ดังนั้น

เราจึงถือคติว่า และทำมาแล้ว 555

เมื่อคนที่เราชอบ เค้าไปมีใคร whatsoever

เราก็ไม่ได้ดีใจนะ...แต่ถ้าเค้ารักกันก็ดีไง..เราเฉยๆ

แต่เราไม่ได้อยากคุย ไม่อยากเจอ ไม่อยากเป็นเพื่อน..แต่ไม่ได้เกลียดนะ ไม่โกรธด้วย

(แต่ถ้า case แฟนกันแล้ว แฟนไปมีคนอื่นตอนเป็นแฟนกะเราเนี้ย...โอ้ย...เกลียดแน่)

และ อวยพรให้รักกันนานๆ

เพราะเราอยากให้เค้ารักกันอย่างมีความสุขไง

ในเมื่อ เราไม่ได้เป็นคนที่ทำให้เค้ามีความสุข ก็น่าจะดีใจที่เห็นเค้ามีความสุขกะคนอื่น

 

เออ..เราเป็นคนตรงๆเนอะ..พอดีเคยเจอประสบการณ์ที่ว่า เก็บ ไม่บอก เฉย นิ่ง งอน งี่เง่า

ผ่านมาหมดแล้ว สุดท้ายก็จบไม่ดี เรื่องก็ยืด จนวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจกันหลายส่วน

 เลย คิดว่า ถึงมันจะดูไม่ดีบ้าง เพราะเราก็ไม่ใช่ผู้ชายอะนะ

การรู้สึกว่ารักใคร มันคงไม่ผิด ถ้าเราก็ไม่มีใคร การบอกก็ไม่น่าผิด ถ้ามันมาจากใจนะ

แต่เราคิดว่า รักคือการเรียนรู้

เฉียดสอบตกบ้าง...ตกบ้าง..ได้topบ้าง แต่ไม่สามารถรักษาฟอร์มได้สักที

เราเลยคิดว่า สักวัน ถ้ามันจะมีคู่นะ

เราหวังว่า ชีวิตของเราจะสามารถคงฟอร์มได้

 

ไร้สาระจริงๆ

 

 

เรามักเขียนสเปซไว้กันลืม ว่าสิ่งที่เราคิดมันมีอะไรบ้าง

ฉนั้น เราจึงเหมือนพูดกะตัวเองอะนะ

 

 

 เรามักจะดีใจเมื่อมีคนพูดกะเราว่า

"เธอ ก็รู้จักนิสัยเราดีนี่"

หรือ ประโยคในทำนองนี้

เพราะมันสื่อได้ว่า

ผู้พูดมีความสนิทสนมกับเรา...จริงมั้ย?

อีกทั้งผู้พูดยังมีความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจเราด้วย

แต่เราไม่เคยกล่าวประโยคแบบนี้กับใครเลย

เพราะเราคิดว่า การบอกไปแบบนี้มันต้องมีความมั่นใจจริงๆ

-หรือเราแค่คิดลึกซึ้งไป-

--------------------------------------------

เมื่อกลับไปอ่านไดอารี่เก่าๆ หรือ ฟังเพลงยุค90's

ก็ทำให้เรานึกถึงช่วงเด็กๆของเรา

เราคิดว่า น่าจะเป็นช่วงที่เรามีความสุขมากที่สุด

ช่วงเราอายุ 10ขวบ ถึง 13 ช่วงประถมปลายๆถึงม ต้น

ความสุขของเราตอนนั้นคือความสงบ ความเป็นส่วนตัว

เรามักอยู่คนเดียว ทำอะไรก็คนเดียว

พ่อก็คุยกะแม่ ตาก็อยู่กะยาย

แล้วเราจะคู่กับใคร?!?

ไม่ใช่ส่วนเกินของบ้านนะ

แต่เรามักได้รับประโยคเด็ด

"ตั๊บเด็กเกินไป ที่จะเข้าใจ"

(แต่ช่วงเวลาหลุดเดี่ยวนี่ก็มีนะ เช่นยายทำกับข้าวก็นั่งคุยกะตา แม่นอนก็คุยกะพ่อไรแบบเนี้ย)

แต่นั้นแหละ เราว่า ชีวิตตอนเด็กๆที่ผ่านมา มัน isolatedชัดๆ

แล้วห้องเราก็เหมือนจงใจ

มี ทีวี คอม วิทยุ วีดีโอ เพลง เป็นตั้งๆ

(ทุกๆคนในบ้านมักส่งเสริมให้เรามีของบันเทิงเหล่านี้ เพราะรู้ว่าคงไม่มีเวลาให้เราแต่มันก็อบอุ่นนะ)

ขนาดห้องก็กว้างมากๆ มี มุมแต่งตัว ห้องน้ำในตัว และก็บริเวณห้องนอน..ใช้ได้เลยล่ะ เหมือนอยู่หอ

แต่ประหลาดที่เราก็ไม่รู้สึกเหงา

ไม่รู้สึกว่า เบื่อจังชีวิต

ผิดกลับตอนนี้ ที่ แทบจะทุกอย่างกลับกัน

เราโตพอที่จะอยู่สนทนากะผู้ใหญ่ในบ้าน

ยายไม่มีตาให้นั่งด้วย(อันนี้เศร้า)แม่ไม่มีพ่อไว้คุย(อันนี้ดีใจ)

แต่กลายเป็นว่า ชีวิตเรามันจำเจ

ไม่สนุกเหมือนแต่ก่อน

ห้องเราก็เหมือนเดิม หนัง คอม เพลง ทุกอย่างมีครบ และครบกว่าเก่า

หนังสืออ่านเล่นมีเป็นตั้ง ทุกอย่างทุกแนวที่เราชอบ (กระจ่างได้ว่า ไม่มีการ์ตูน เพราะ ไม่อ่าน)

แต่ชีวิตเรามันไม่น่าสนุกเหมือนเดิม

เราค้นหาคำตอบว่าทำไม จนเราสังเกตุว่ามันมีอะไรเพิ่มมาอีกอย่าง

"โทรศัพท์มือถือ"

 

เราจึงกลับมาทนทวนอีกรอบว่าอะไรที่ทำให้ชีวิตช่วงแสนสุขของเราหายไป

เราจึงเข้าใจว่า เพราะเราเสียความเป็นตัวเองไปหลายส่วนแล้ว

จากที่เมื่อก่อนเราใช้ชีวิตของเราอยู่คนเดียว ชีวิตประจำวันของเราจะวนอยู่ในมุมที่เราต้องการ

จน มีใครก้าวเข้ามาในชีวิต เพื่อน แฟน คนที่เราปลื้ม คนที่เข้ามาทำความรู้จักกะเรา

และมันติดเป็นความเคยชิน ว่าองค์ประกอบพวกนี้ต้องมีในชีวิตของเรา

อยากคุย อยากเจอ อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้า อยากรู้ความเป็นไป

คำว่า เหงา เบื่อ เข้ามาในสมองวันละหลายรอบ

ตัวเราไม่ได้สนใจแค่ตัวเองคนเดียวอีกแล้ว

ขณะที่เราอ่านหนังสืออ่านเล่นของเราไป เราก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

ขณะที่กำลังฟังเพลงเพราะๆ เราก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

ขณะที่เรากำลังนั่งดูหนัง เราก็หยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาดู

etc.

เมื่อไรจะดัง จะมีใครโทรมามั้ย

เรากระวนกระวาย

 

และแล้วพอรู้ตัวอีกที

เราก็กลับไปจุดเดิมของเราไม่ได้แล้ว

หรือกลับไปก็ลำบากเหลือเกิน